20 stycznia 2016

Córki Bożej Miłości


Zgromadzenie Córek Bożej Miłości (DDL) 
Daughters of Divine Love Congregation
Congregazione delle Figlie del Divino Amore
Congregación de las Hijas del Amor Divino
Congregação das Filhas do Amor Divino
Congrégation des Filles du Divin Amour
Kongregation der Töchter der Göttlichen Liebe


Data i miejsce założenia:
1969 rok - Nigeria

Założyciel:
bp Godfrey Mary Paul Okoye CSSp















Liczba sióstr na świecie: 835  * dane z 2008 roku
Córki Bożej Miłości obecne są w krajach: Nigeria, Mali, Czad, Kenia, Gabon, Kamerun, Włochy, Szwajcaria, Niemcy, Wielka Brytania, USA, Kuba, Haiti, Jamajka.
Dom generalny: Nigeria (Enugu)


Habit aktualny:

Niebieski dwuczęściowy habit, pod szyją biały pektoralik, niebieski welon, na piersi zawieszony krzyżyk na niebieskim sznurku, przy boku różaniec.



Możliwy także strój w kolorze białym lub błękitnym.


Duchowość:
Charyzmat zgromadzenia polega na hojnej i miłosnej odpowiedzi na Wcieloną Bożą Miłość. Miłość Boga wyraża się w kontemplacji Boga, głębokiej miłości siostrzanej i działalności apostolskiej. Innymi słowy powołaniem sióstr jest kochanie Boga i wszystkich ludzi. Siostry dążą do tego, aby duch Bożej Miłości przenikał je każdego dnia, tak by poprzez ich życie Bóg był czczony i otoczony chwałą. Mottem zgromadzenia są słowa: Caritas Christi Urget nos -Miłość Chrystusa przynagla nas. Ważne miejsce w duchowości zgromadzenia zajmuje rozważanie tajemnicy Wcielenia.
Życie codzienne oparte jest na regule św. Benedykta. Cztery razy dziennie siostry łączą się z Kościołem powszechnym w uwielbieniu i wdzięczności wobec Boga za pośrednictwem modlitwy Liturgią Godzin. Codziennie uczestniczą w Eucharystii, z której czerpią siłę do ukazywania Bożej Miłości całemu światu, ponadto praktykują modlitwę osobistą, studium Słowa Bożego, czytanie duchowe, comiesięczny dzień skupienia oraz specjalną adorację Najświętszego Sakramentu odprawianą w pierwsze piątki miesiąca o północy.
Niebieski kolor habitu ma przypominać siostrom o Najświętszej Maryi Pannie, którą uważają za ideał i wzór do naśladowania w życiu zakonnym, natomiast kolor biały jest symbolem czystości i doskonałej miłości, do której dążą każdego dnia. 

Działalność:
Ponieważ Boża Miłość nie zna granic zadania apostolskie zgromadzenia również nie są ściśle określone. Siostry angażują się w edukację na różnych poziomach od przedszkoli, poprzez szkoły podstawowe i średnie, aż do szkół wyższych, pracują w szpitalach i domach opieki jako pielęgniarki, lekarki, farmaceutki, wpierają materialnie ubogich i bezdomnych, dbają o starszych i samotnych. Włączają się w pracę duszpasterską Kościoła w parafiach, prowadzą rekolekcje i domy gościnne. Stałym apostolstwem zgromadzenia jest również modlitwa wstawiennicza za świat.

Historia:
Godfrey Mary Paul Okoye CSSp był jednym z pierwszych rodzimych biskupów w Afryce Zachodniej. Kontakt z Duchaczami pracującymi w południowej Nigerii zaowocował jego wstąpieniem do tego zgromadzenia niedługo po swoich święceniach kapłańskich. W 1961 roku został mianowany pierwszym ordynariuszem nowoutworzonej diecezji Port Harcourt.
Powstanie zgromadzenia przypadło na czas toczącej się w Nigerii wojny domowej, w której zginęły tysiące ludzi, nie tylko w skutek działań wojennych, ale także z głodu i chorób. Mając doświadczenie zła wojny i inspirowany tajemnicą Wcielenia - tajemnicą, w której Bóg zamieszkał wśród ludzi w świecie smutku i cierpienia - po długich modlitwach postanowił założyć Zgromadzenie Córek Bożej Miłości - wspólnotę, która miała być znana ze swej szczególnej miłości do Boga i bliźniego, głębokiej pokory, silnej pobożności i ofiarności.
Stało się to w 1969 roku w miejscowości Ukpor. Rok później, już po zakończonej wojnie, bp Okoye został przeniesiony do diecezji Enugu. Zabrał ze sobą siostry, które wkrótce w stolicy diecezji założyły dom macierzysty.
Znacząca data w historii Córek Bożej Miłości to 1973 rok, kiedy to pierwszych 16 zakonnic złożyło śluby zakonne.


Strony www:
Dom generalny: www.ddlove.org.ng
Ameryka: www.ddldev.org
Niemcy: www.ddl-germany.com
http://ddlgermanregion.org