18 lipca 2017

Antonianki Chrystusa Króla


Zgromadzenie Sióstr Antonianek od Chrystusa Króla
Congregatio Sororum Antoniarum a Christo Rege
Congregation of the Antonian Sisters of Christ the King
Congregazione delle Suore Antoniane di Cristo Re
Congregación de las Hermanas Antonianas de Cristo Rey
Congregação das Irmãs Antonianas de Cristo Rei
Congrégation des Soeurs Antoniennes du Christ-Roi
Kongregation der Antoniusschwestern von Christus dem König


Data i miejsce założenia:
1936 rok - Polska

Założyciel:
bł. Anastazy Pankiewicz OFM















Liczba sióstr na świecie: 35   * dane z 2008 roku
Antonianki Chrystusa Króla obecne są w krajach: Polska.
Dom generalny: Polska (Łódź)


Habit aktualny:

Czarny habit z białym kołnierzykiem o rogach prostych, przepasany czarnym sznurem, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyż.



W okresie letnim możliwy strój w kolorze szarym.



Habit historyczny:







Duchowość:
Zgromadzenie kształtuje swoją duchowość w oparciu o Regułę Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka z Asyżu, zachowując świętą Ewangelię Pana naszego Jezusa Chrystusa, żyjąc w posłuszeństwie, w ubóstwie i w czystości, w prostocie, radości i pokoju.
Siostry wpatrują się w Chrystusa, który nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służyć (Mt 20, 28). Swoją służbą pragną przyczyniać się do wzrostu Jego Królestwa na ziemi. Hasłem zgromadzenia są słowa: Służyć - znaczy królować. Wszystkie prace apostolskie siostry podejmują w duchu franciszkańskiej małości jako służbę w Kościele i dla Kościoła.
Szczególnym nabożeństwem siostry otaczają Matkę Bożą. Naśladują Jej fiat; od Niej uczą się uwielbienia Boga za Jego dary, każda siostra poświęcona jest uroczyście Sercu Maryi.
Św. Antoni z Padwy jest patronem zgromadzenia. Uczy on siostry umiłowania Pisma Świętego oraz wierności ideałom franciszkańskim. Wskazuje jak z radością odpowiadać na Boże plany, poświęcając im się całkowicie i wielkodusznie. Siostry czczą również św. Elżbietę z Turyngii oraz św. Józefa.
Głównym celem zgromadzenia jest obrona życia dzieci nienarodzonych. Siostry błagają Boga za każdym poczętym i zagrożonym dzieckiem oraz wynagradzając za wszystkie grzechy przeciwko życiu. Miłość i oddanie się Antonianek Chrystusowi - Królowi ludzkich serc, pomaga dostrzec Boże życie w każdym istnieniu ludzkim. Św. Antoni jest także patronem matek oczekujących potomstwa. Każdy wtorek - dzień poświęcony św. Antoniemu - jest w zgromadzeniu dniem szczególnej modlitwy za życie.



Działalność:
Antonianki prowadzą dom samotnej matki, w którym otaczają opieki kobiety będące w trudnej sytuacji życiowej i oczekujące potomstwa oraz młode mamy, aby w ten sposób przyczynić się do ochrony życia nienarodzonych dzieci. Ponadto siostry organizują rekolekcje i dni skupienia dla dziewcząt poświęcone godności i powołaniu kobiety, propagują Duchową Adopcję dziecka poczętego, angażują się w duszpasterstwo młodzieży biorąc udział w oazach i pielgrzymkach, katechizują w szkołach, pracują w parafiach jako kancelistki i zakrystianki, wspomagają więźniów, wydają posiłki ubogim.


Historia:
Początki zgromadzenia związane są z działalnością bł. Anastazego Pankiewicza OFM, który w latach 1930-tych rozpoczął w Łodzi budowę klasztoru i szkoły dla ubogiej młodzieży męskiej. Chciał przy swoim klasztorze i szkole mieć siostry zakonne. W tym czasie przybyły do Łodzi trzy kobiety, które odeszły ze Zgromadzenia Sióstr Wspólnej Pracy. Ojciec znał je wcześniej i dlatego zaproponował współpracę. W 1936 roku przyjął je do III Zakonu św. Franciszka i otoczył duchową opieką, dając początek nowemu zgromadzeniu zakonnemu.
Siostry miały posługiwać w zakrystii kościoła, opiekować się najuboższymi uczniami, pracować w planowanej bursie. Miały one także pomagać w prowadzeniu III Zakonu św. Franciszka i nieść pomoc biednym, wielodzietnym rodzinom i sierotom. Siostry założyły mały sierociniec i w miarę swoich możliwości pomagały rodzinom cierpiącym niedostatek. Wybuch II Wojny Światowej zniweczył wszystkie plany. Po wojnie siostry przygarnęły do swego domu powojenne sieroty i dzieci z najuboższych rodzin.
W 1956 roku władze komunistyczne uchwaliły ustawę dopuszczającą przerywanie ciąży. Kościół apelował wówczas, aby stanąć na straży życia poczętego. Siostry postanowiły odpowiedzieć na to wezwanie, ustalając obronę życia nienarodzonych dzieci jako cel szczegółowy zgromadzenia. Od tego czasu Antonianki zobowiązały się do opieki nad samotnymi matkami, nad dziećmi matek pracujących oraz do katechizacji, poprzez którą uczyłyby młodych ludzi szacunku do życia na każdym jego etapie.


Strony www:
www.antonianki.pl




13 lipca 2017

Misjonarki Bożego Objawienia


Misjonarki Bożego Objawienia (MDR)
Missionaries of Divine Revelation
Missionarie della Divina Rivelazione
Misioneras de la Divina Revelación
Missionárias da Revelação Divina
Missionnaires de la Révélation Divine


Data i miejsce założenia:
2001 rok - Włochy

Założycielka:
m. Prisca - Concetta Mormina















Liczba sióstr na świecie: brak danych
Misjonarki Bożego Objawienia obecne są w krajach: Włochy.
Dom generalny: Włochy (Rzym)


Habit aktualny:

Zielony habit ze szkaplerzem wyciętym w szpic, biały kołnierzyk, na głowie zielony welon z białą wypustką, przy boku różaniec.




Duchowość:
Charyzmat zgromadzenia wyznacza mu trzy zasadnicze cele: strzeżenie Słowa Bożego z gorliwą miłością, rozpowszechnianie Bożego Objawienia w jedności z Magisterium Kościoła ze szczególnym podkreśleniem trzech białych miłości: Eucharystii, Niepokalanej i Ojca Świętego. Ostatni cel to służba bliźniemu poprzez apostolat katechetyczny.
Misjonarki Bożego Objawienia czują się powołane do bycia apostołkami tajemnicy Kościoła, a więc pragną: Myśleć, jak Kościół zawsze myślał, kochać, jak Kościół zawsze kochał, chcieć tego, czego Kościół zawsze chciał.
Siostry szczególnie czczą Matkę Bożą, która objawiła się w Tre Fontane w Rzymie jako Dziewica Objawienia, w zielonym płaszczu i księgą przyciśniętą do serca. Księga ta to Słowo Boże, czyli Objawienie Boże. Ewangelia mówi, że Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu (Łk 2, 19). Jest więc Ona stróżem Słowa. Na cześć Dziewicy Objawienia siostry noszą zielone habity. Nawzajem pozdrawiają się słowami: Boże błogosław nam, Dziewico ochraniaj nas.
Ponadto siostry powołane są do duchowego macierzyństwa wobec kapłanów, dzięki któremu uczestniczą w macierzyństwie Matki Bożej, która jest Matką Wiecznego i Najwyższego Kapłana – Jezusa Chrystusa. Każda siostra ofiaruje Bogu swoje cierpienia i prace i prosi Boga o łaski dla kapłanów, aby wzrastali w świętości, byli wierni swojemu powołaniu i zaangażowani w swoją posługę. W intencji księży poświęcona jest także w zgromadzeniu cotygodniowa adoracja eucharystyczna.



Działalność:
Apostolstwo Misjonarek Bożego Objawienia ukierunkowane jest na wzrastanie Ludu Bożego, aby żył autentycznie chrześcijańskim życiem i uczestniczył w życiu Kościoła. Siostry wypełniają je poprzez apostolat katechetyczny w parafiach, w rodzinach, poprzez misje ludowe. Ponadto pełnią funkcję oficjalnych przewodników w Bazylice Świętego Piotra i Muzeach Watykańskich oraz posługują w Bazylice św. Jana na Lateranie – katedrze papieża, Matce Kościoła Rzymskiego i wszystkich kościołów na świecie.
Sprawują także duchową opiekę nad Oblatami Bożego Objawienia – osobami świeckimi, które żyją duchowością zgromadzenia w swoich środowiskach, poświęcając swój wolny czas pracy w służbie lokalnej parafii i diecezji zgodnie z liturgicznymi i katechetycznymi potrzebami.


Historia:
Mieszkająca na Sycylii Concetta Mormina, późniejsza m. Prisca, była bardzo zaangażowana w działalność Akcji Katolickiej. W 1948 roku przyjechała do Rzymu, aby wziąć udział w spotkaniu papieża Piusa XII z członkami Akcji Katolickiej. Właśnie wtedy po raz pierwszy usłyszała o Matce Bożej, która ukazała się rok wcześniej w Rzymie w Tre Fontane protestantowi o imieniu Bruno Cornacchiola, który gorliwie zwalczał katolicką naukę o przywilejach Maryi. Matka Boża powiedziała do Bruno: Jestem Dziewicą Objawienia. Przestań mnie prześladować i wróć do Kościoła Katolickiego - Świętej Owczarni Królestwa Niebieskiego na ziemi.
Z tego wydarzenia narodził się charyzmat zgromadzenia. W 1954 roku m. Prisca wraz z Bruno Cornacchiola założyli katechetyczne stowarzyszenie. Prisca w duszy czuła się wezwana, aby poświęcić się całkowicie Panu, a także do utworzenia wspólnoty zakonnej, opartej na przesłaniu z Tre Fontane. Nie doczekała jednak realizacji tego pragnienia; zmarła w 1998 roku.
Członkinie początkowo żyły jako świeckie osoby konsekrowane. Dopiero w 2001 roku udało się spełnić marzenie założycielki o nowym zgromadzeniu, gdy Misjonarki Bożego Objawienia uzyskały kościelną aprobatę diecezji rzymskiej.
Matka Prisca była kobietą, pokorną, pobożną, pełną prostoty, charakteryzującą się głęboką miłością do Eucharystii, Maryi Dziewicy, Słowa Bożego, kapłaństwa sakramentalnego i intensywnym życiem modlitwy. W szczególności miłość i pragnienie naśladowania Maryi w medytacji nad Słowem Bożym odznaczało jej całe życie.



Strony www:
www.divinarivelazione.org



10 lipca 2017

Szare Siostry z Montrealu


Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia z Montrealu (SGM)
Congregation of the Sisters of Charity of Montreal (Grey Nuns)
Congregazione delle Suore della Carità di Montréal (Suore Grigie)
Congregación de las Hermanas de la Caridad de Montreal (Hermanas Grises)
Congregação das Irmãs de Caridade de Montreal (Irmãs Cinza)
Congrégation des Sœurs de la Charité de Montréal (Sœurs Grises)
Kongregation der Barmherzige Schwestern von Montreal (Grauen Schwestern)


Data i miejsce założenia:
1737 rok - Kanada

Założycielka:
św. Małgorzata Dufrost d’Youville















Liczba sióstr na świecie: 424  * dane z 2008 roku
Szare Siostry z Montrealu obecne są w krajach: Kanada, USA, Kolumbia, Brazylia.
Dom generalny: Kanada (Montreal)


Habit aktualny:


Zgromadzenie założone jako habitowe.
W okresie posoborowym siostry zamieniły habity na strój świecki w kolorze beżowym.







Habit historyczny:

Strój używany od 1755 roku do lat 1960-tych.
Beżowy habit przepasany czarnym paskiem, na ramionach czarna pelerynka, na głowie biały czepek, na nim czepek czarny wiązany pod szyją, na piersi zawieszony krzyż.


---------------------------------------------

Na przełomie lat 1950/60-tych czepek zastąpiono welonem.
Biały strój używany w pracy w szpitalach.
Na misjach strój w kolorze białym.
---------------------------------------------

Ostatnia modyfikacja stroju z lat 1960-tych.
Kolor biały używany na misjach.



Duchowość:
Duchowa spuścizna, jaką przekazała swoim siostrom założycielka św. Małgorzata d’Youville to całkowite oddanie i ufność Bogu Ojcu i Jego Boskiej Opatrzności oraz nierozerwalnie z nią złączone współczucie dla ubogich.
W czasie trudnych doświadczeń w swojej młodości usłyszała od pewnego kapłana słowa: Bóg będzie się o ciebie troszczyć, On będzie dla ciebie Ojcem. Po latach zapisała: Bóg Ojciec był Przedmiotem mojego zaufania przez prawie czterdzieści lat. Bożą Opatrzność rozumiała jako sposób, w jaki Bóg okazuje swoją troskę w konkretnych wydarzeniach ludzkiego życia przez innych ludzi. Takim narzędziem Bożej Opatrzności mają być siostry wobec ubogich i zmarginalizowanych. Wiara w Opatrzność Bożą jest odważnym wyborem życia. I właśnie ufność w dobroć Boga i Jego sprawiedliwość uzdalnia siostry do pełnienia dzieł miłosierdzia, gdyż Bóg jest Tym, na którego zawsze można liczyć.
Założycielka zachęcała siostry, aby zawsze były wierne swoim obowiązkom oraz kroczyły po drodze posłuszeństwa i umartwienia, ale przede wszystkim, aby Bóg panował pośród nich.


Działalność:
W Ameryce Pn. zgromadzenie prowadzi m.in. szpital, schronisko dla ludzi bezdomnych, ośrodek dla kobiet w trudnej sytuacji życiowej, dom opieki dla ludzi starszych. W Brazylii siostry opiekują się prostytutkami, osobami z wirusem HIV, pracują z młodzieżą, odwiedzają ludzi starszych i chorych w ich domach, niosąc różnego rodzaju pomoc, włączają się w duszpasterstwo diecezjalne i parafialne.

Historia:
Zgromadzenie założyła wdowa św. Małgorzata Dufrost d’Youville - pierwsza Kanadyjka ogłoszona świętą. Miała sześcioro dzieci, z których czworo zamarło w dzieciństwie, a dwóch pozostałych synów zostało kapłanami. W 1727 roku, podobnie jak wiele dam z Montrealu, dołączyła do bractwa charytatywnego. Tam doświadczyła mistycznego spotkania z Bogiem Ojcem Przedwiecznym, co zaowocowało postawą wielkiego zawierzenia Bożej Opatrzności.
Po śmierci męża poświęciła się działalności charytatywnej. W tamtym okresie nie było nikogo, kto zadbałby o kobiety będącej w trudnej sytuacji życiowej, z których niektóre były niepełnosprawne, samotne lub bez wsparcia rodziny. W 1737 roku wraz z trzema towarzyszkami założyła stowarzyszenie religijne, aby opiekować się biednymi, co jest uważane za narodziny zgromadzenia, choć oficjalnie nie było jeszcze za takie uważane. Siostry wynajęły niewielki dom w Montrealu, przyjmując do niego pewną liczbę osób ubogich. Następnie przejęły w administrowanie miejscowy szpital udostępniając go ludziom starym, chorym i biednym. Dla utrzymania swoich podopiecznych podejmowały się różnego rodzaju rzemiosła. Gdy nie zajmowały się ubogimi, poświęcały się modlitwie i kontemplacji.
W 1754 roku wspólnota została uznana przez Kościół za zgromadzenie zakonne. Poza trzema ślubami ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, siostry zobowiązały się poświęcić swoje życie służbie cierpiącemu człowiekowi. Ludzie mawiali: Idźcie do szarych sióstr; one nigdy nie odmawiają niczego.
Rok później siostry zaczęły nosić habit zakonny, który obowiązywał aż do lat 1960-tych. Założycielka chciała by siostry nosiły jednolity strój, wprowadziła też czepek zamiast welonu, jako bardziej praktyczny w posłudze apostolskiej.



Działalność św. Małgorzaty d’Youville szokowała ludzi jej współczesnych. Dla wielu było to nie do pomyślenia, aby kobiety same podejmowały się takiej działalności wychodząc na ulice do biednych i chorych, a nie jak inne zakony opiekując się nimi w murach swoich klasztorów. W początkowym okresie ludzie szydzili z zakonnic nazywając je les grises, czyli pijanymi, w czym nawiązywali do niechlubnego życia zmarłego męża Małgorzaty, który był przemytnikiem alkoholu. W języku francuskim słowo grise ma dwa znaczenia: pijany oraz szary. Z biegiem lat mieszkańcy Montrealu zaczęli uznawać i doceniać pracę Małgorzaty wśród ubogich w mieście. Jednak określenie grises w odniesieniu do sióstr pozostało w potocznym użyciu, choć już w znaczeniu szary, pomimo iż w habicie zakonnic nie występował taki kolor.
Przez wieki zgromadzenie założyło szereg szpitali i ośrodków dla biednych, samotnych, niepełnosprawnych fizycznie i umysłowo, dla dzieci osieroconych i kobiet upadłych moralnie. Siostry świadczyły opiekę pielęgniarską, nauczały dzieci, zakładały szkoły, wspomagały ubogich, zdając się we wszystkim na Bożą Opatrzność. Dzisiaj większość tych dzieł zostało zamkniętych lub ich administrowanie zostało przekazane innym instytucjom z powodu braku nowych powołań oraz starzenia się sióstr.
W przeszłości Szare Siostry podejmowały się też działalności misyjnej. Obecne były w Tunezji, Kamerunie, Nigerii, Zairze, Kolumbii. W Brazylii pozostają do dziś, gdzie można spotkać jeszcze siostry młodsze wiekiem.

Strony www:
www.sgm.qc.ca