6 lutego 2016

Dominikanki Misjonarki Jezusa i Maryi


Zgromadzenie Sióstr Dominikanek Misjonarek Jezusa i Maryi (OP)
Congregatio Sororum Dominicanorum Missionariarum Jesu et Mariae
Congregation of the Dominican Missionary Sisters of Jesus and Mary
Congregazione delle Suore Domenicane Missionarie di Gesù e Maria
Congregación de las Hermanas Dominicas Misioneras de Jesús y María
Congregação das Irmãs Dominicanas Missionárias de Jesus e de Maria
Congrégation des Sœurs Dominicaines Missionnaires de Jésus et de Marie


Data i miejsce założenia:
1932 rok - Polska

Założyciel:
o. Jacek Woroniecki OP















Liczba sióstr na świecie: 59  * dane z 2008 roku
Dominikanki Misjonarki Jezusa i Maryi obecne są w krajach: Polska, Ukraina, Łotwa, Rosja, Boliwia.
Dom generalny: Polska (Zielonka)


Habit aktualny:

Biały habit przepasany skórzanym paskiem, biały szkaplerz, na głowie biały czepek i czarny welon, na piersi zawieszony krzyżyk z białą hostią, przy boku różaniec. Stroju dopełnia czarna kapa.
 


Na co dzień spotykany także
strój uproszczony bez szkaplerza
w kolorze czarnym lub szarym.



Habit historyczny:




Duchowość:
Zgromadzenie należy do duchowej rodziny dominikańskiej, której zadaniem jest głoszenie Słowa Bożego. Zapał apostolski wypływa z kontemplacji Boga, z szukania Prawdy i podyktowany jest gorliwością o zbawienie dusz. Dominikańska duchowość łączy postawę kontemplacyjną z apostolstwem.
Szczególnym zadaniem wspólnoty jest praca misyjna wśród pogan i w Rosji oraz budzenie zrozumienia potrzeby tej pracy, czyli animacja misyjna.
Życie modlitewne sióstr skupia się wokół liturgii Eucharystycznej, wspólnotowej Liturgii Godzin, w której w łączności z całym Kościołem oddają Bogu chwałę oraz wypraszają łaski, ponadto codziennie odmawiają różaniec, trwają na cichej modlitwie i adoracji, praktykują indywidualne i wspólnotowe rozważanie i studium Słowa Bożego i treści dzieł religijnych.
Ważne miejsce w codzienności zajmuje życie wspólnotowe, którego źródłem jednoczącym jest Jezus Chrystus obecny w Eucharystii. Prowadzone jest ono w duchu wzajemnej miłości, szczerości i prostoty.
Patronami są zgromadzenia są: Matka Boża Bolesna - wzór całkowitego oddania się Bogu i wierności, której postawa uczy siostry włączania się w dzieło Odkupienia; św. Józef - wzór łączenia modlitwy i pracy, św. Dominik, który wskazuje, jak szukać Boga i nieść Go każdemu człowiekowi, św. Tomasz z Akwinu - wzór pokornego poszukiwania Prawdy, św. Katarzyna Sieneńska - nauczycielka, jak kochać Kościół, oraz św. Jacek - niezmordowany misjonarz.


Działalność:
Działalność Dominikanek Misjonarek to m.in. katechizacja, przygotowywanie do sakramentów, prowadzenie grup duszpasterskich, w tym kół różańcowych, kół misyjnych i biblijnych, działalność charytatywna przy parafiach, posługa parafialna w charakterze zakrystianek i organistek, prowadzenie i pomoc w organizowaniu rekolekcji, wspomaganie ludzi chorych. Ważnym zadaniem zgromadzenia jest praca na rzecz misji w biurach misyjnych, poprzez pomoc misjonarzom, a także w ramach każdego podejmowanego apostolstwa. Szczególnie siostry mają na uwadze potrzeby misyjne i wsparcie chrześcijan na Wschodzie. Same również poświęcają się pracy misyjnej w krajach byłego Związku Radzieckiego oraz w Boliwii.


Historia:
Adam Woroniecki do Zakonu Dominikańskiego wstąpił jako ksiądz diecezjalny, trzy lata po swoich święceniach kapłańskich. Nowicjat odbył we Włoszech we Florencji przyjmując imię zakonne Jacek. Po kilku latach został wysłany do Polski, aby przeprowadzić odnowę polskiej prowincji zakonu.
Był cenionym duszpasterzem; opiekował się rozmaitymi środowiskami: inteligencją, młodzieżą, ruchem misyjnym, wykładał na uczelniach katolickich w Polsce i w Rzymie, był wziętym rekolekcjonistą, spowiednikiem. Przebywając w różnych krajach Europy dobrze poznał problemy społeczno-narodowe i sytuację Kościoła. Wrażliwy na sprawy Boże dostrzegał zagrożenia wiary i braki w formacji duchowej wiernych.


Chrystusowy nakaz misyjny mocno przemawiał do jego serca. Dlatego też z jego inicjatywy w 1932 roku powstało Zgromadzenie Sióstr Dominikanek Misjonarek Jezusa i Maryi. Przeznaczył je dla zadań misyjnych na Wschodzie i oddał je do dyspozycji Kościoła, aby spieszyło mu z pomocą tam, gdzie jest ona najbardziej pilna. Pierwszymi siostrami były Tomea Byszewska – należąca wówczas do Dominikanek Misjonarek z Namur, s. Maria Wielowieyska oraz s. Imelda Błeszyńska. Pierwszy dom zgromadzenia powstał w Zielonce koło Warszawy.
Już w czasie formacji siostry podejmowały się zadań apostolskich: katechizowały w szkołach, wśród więźniarek, prowadziły dom dla kobiet opuszczających więzienie. Podjęły starania o wyjazd na misje do Chin, co jednak nie doszło do skutku. Na pierwszą placówkę misyjną wyjechały dopiero w 1973 roku do Argentyny, gdzie pracowały do 1998 roku.

Strony www:
www.dominikanki-misjonarki.org



3 lutego 2016

Misjonarki Miłości Chrystusowej


Siostry Misjonarki Miłości Chrystusowej (SMAC)
Sorelle Missionarie dell Amore di Cristo
Missionary Sisters of the Love of Christ (SMAC Sisters)
Hermanas Misioneras del Amor de Cristo
Irmãs Missionárias do Amor de Cristo
Sœurs Missionnaires de l'Amour du Christ
Missionsschwestern der Liebe Christi


Data i miejsce założenia:
1994 rok - Włochy

Założycielka:
m. Nanda Giamberardini















Liczba sióstr na świecie: brak danych
Misjonarki Miłości Chrystusowej obecne są w krajach: Włochy, Filipiny, Burundi. 
Dom generalny: Włochy (San Severino Marche)

Habit aktualny:

Jasno-niebieska bluzka, ciemno-niebieska kamizelka i spódnica, na głowie granatowy welon, na piersi zawieszony na łańcuszku krzyżyk.
Bez welonów - nowicjuszki; strój beżowy - postulantki.




Duchowość:
Charyzmat zgromadzenia zawiera się w jego nazwie. Zakonnice starają się żyć jak prawdziwe siostry, w prawdziwej jedności ze sobą. Wzorem doskonałej jedności jest Trójca Święta, wzajemna miłość i oddanie się Boskich Osób: Ojca, Syna i Ducha Świętego. Siostry pamiętają, że są stworzona na obraz i podobieństwo Trójjedynego Boga, który jest komunią miłości. Wzorują się także na przykładzie pierwszych wspólnot chrześcijańskich, które miały jedno serce i jedną duszę, w których trwano w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwie. Siostry dbają o potrzeby współsióstr, dzielą ze sobą radości i smutki. Kolejnym przykładem życia w jedności jest Święta Rodzina z Nazaretu, w której królowała miłość i delikatność oraz radość. Rodzina z Nazaretu była najszczęśliwszą rodziną w historii ludzkości, ponieważ żyła w obecności Boga. Siostry starają się tworzyć prawdziwą rodzinę dzięki obecności Boga, który jest ich radością. Szczególnym wzorem cnót jest dla nich Matka Boża.
Siostry powołane są również, aby być misjonarkami, aby głosić Słowo Boże i przyjście Jego Królestwa, wszędzie tam gdzie wzywa je posłuszeństwo zakonne, przede wszystkim poprzez życie pełnią charyzmatu zgromadzenia. W czasach, w których świat stracił poczucie Boga, starają się ukazywać, że jest możliwe życie wartościami ewangelicznymi oraz prawdziwą siostrzaną miłością.
Życie duchowe sióstr obejmuje także kontemplację miłości Chrystusa, miłości do tłumów, które nauczał, w Getsemani, kiedy ofiarował się Ojcu, aby spełnić Jego wolę, ponadto w przebitym na Krzyżu Sercu Jezusa, z którego wypłynęła Krew i Woda - symbole sakramentów Kościoła, w darze z samego siebie w Sakramencie Eucharystii. Siostry troszczą się, aby wszystko czynić z miłości do Chrystusa oraz miłość okazywać wszystkim ludziom.



Działalność:
We Włoszech zakonnice pomagają w pracy parafialnej, katechizują, angażują się w duszpasterstwo młodzieżowe oraz powołaniowe, posługują ludziom chorym. Na Filipinach prowadzą dom dla dzieci porzuconych lub żyjących w skrajnym ubóstwie zapewniając im środki do życia, edukację, opiekę medyczną, w Burundi włączają się w pracę misyjną.


Historia:
Siostry Misjonarki Miłości Chrystusowej powstały w 1994 roku we Włoszech. Założyła je m. Nanda Giamberardini pod wpływem głębokiego pragnienia, by żyć we wspólnocie sióstr na wzór jedności i miłości Osób Trójcy Świętej. Dom macierzysty zgromadzenia znajduje się w San Severino Marche.

Strony www:
http://sorellesmac.jimdo.com



30 stycznia 2016

ss. Miłosierdzia z Nowego Jorku


Siostry Miłosierdzia z Nowego Jorku (SC) 
Sisters of Charity of New York
Suore della Carità di New York
Hermanas de la Caridad de Nueva York
Irmãs da Caridade de Nova Iorque
Sœurs de la Charité de New York
Barmherzigen Schwestern von New York


Data i miejsce założenia:
1846 rok - USA

Założycielka:
Siostry Miłosierdzia z Nowego Jorku wyłoniły się ze zgromadzenia założonego przez św. Elżbietę Seton.

św. Elżbieta Seton















Liczba sióstr na świecie: brak danych
Siostry Miłosierdzia z Nowego Jorku obecne są w krajach: USA, Gwatemala.
Dom generalny: USA (Nowy Jork, Bronx)


Habit aktualny:


Zgromadzenie założone jako habitowe. W okresie posoborowym siostry przestały chodzić w habitach. Pojedyncze siostry noszą niebieskie welon z białą wypustką.


Habit historyczny:

Czarny habit z pelerynką, biały kołnierzyk o rogach prostych, na głowie czarny czepek wiązany pod szyją, przy boku różaniec.



Duchowość:
Celem życia sióstr jest uczestnictwo w misji Pana Jezusa, ukazywanie światu Bożej miłości, służąc na duszy i ciele ludziom potrzebującym, zwłaszcza ubogim, w duchu św. Wincentego a Paulo i św. Elżbiety Seton.
Według św. Wincentego duch sióstr powinien odznaczać się miłosierdziem "wcielonym", czyli wyrażonym w konkretnych czynach. Zgromadzenie ma więc charakter typowo apostolski. Jeśli miłość tego wymaga siostry powinny umieć "zostawić Boga dla Boga". Pierwsza reguła zgromadzenia tak określała ducha służby i powołania sióstr, które powinny być gotowe mieć: nie inny klasztor, niż domy chorych lub pomieszczenia szkolne, nie inne cele, niż wynajęte pokoje, nie inne kaplice, niż kościoły parafialne, nie klauzurę, ale posłuszeństwo, nie kratę, ale bojaźń przed Bogiem, nie welon, ale świętą skromność.
Cechą duchowości wspólnoty jest odnajdywanie obecności i miłości Bożej w każdym, nawet najbardziej zwyczajnym aspekcie życia. Rodzi to zaufanie w Opatrzność Boga, który jako jedyny może zaspokoić potrzeby i pragnienia sióstr. Za przykładem św. Wincentego siostry starają się pełnić uczynki miłosierdzia w prostocie i pokorze.
Św. Elżbieta Seton zachęcała siostry, aby nieustannie się modliły: uczyła modlitwy serca, wznoszenia serca do Boga niezależnie od miejsca i sytuacji, utrzymującego człowieka w stałej łączności z Nim. Siostry modlą się także wraz z całym Kościołem w codziennej Mszy Świętej i Liturgii Godzin. Ponadto praktykują medytację, rozważanie Pisma Świętego, czytanie duchowne. W Eucharystii widzą obraz ofiarnej miłości Pana Jezusa.


Działalność:
Działalność zgromadzenia skupia się m.in. na edukacji, opiece zdrowotnej, pracy charytatywnej, pomocy imigrantom, kobietom w trudnej sytuacji, formacji świeckich katechetów. Siostry prowadzą również farmę ze zdrową żywnością, dzięki której wspierają ludzi ubogich.

Historia:
Korzenie zgromadzenia sięgają wspólnoty zakonnej założonej przez św. Elżbietę Seton, pierwszą kanonizowaną amerykankę.
Pochodziła z rodziny protestanckiej, o wysokim statusie społecznym, chowała się też pobożnością i wrażliwością na potrzebujących. Wraz z mężem udałą się do Europy do Włoch z powodu kłopotów zdrowotnych jej męża, który tam zmarł. We Włoszech, pod wpływem znajomości z pewną rodziną, nawróciła się na katolicyzm i powróciła do USA.
Na prośbę ojców Sulpicjanów pracujących w Ameryce wyjechała do Emmitsburg w stanie Maryland, aby otworzyć szkołę. W 1809 roku założyła wspólnotę zakonną Sióstr Miłosierdzia z Emmitsburg. Było to pierwsze zgromadzenie powstałe w Stanach Zjednoczonych. Jego charyzmat wzorowany był na założonym w XVII wieku we Francji przez św. Wincentego a Paulo i Ludwiki de Marillac Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia (Szarytkach). Na wzór francuskich założycieli amerykańskie Siostry Miłosierdzia miały poświęcić się zaspokajaniu wszelkich potrzeb duchowych i materialnych ludzi ubogich w szkołach, sierocińcach, szpitalach i w wielu innych posługach charytatywnych.


Pierwszym dziełem apostolskim wspólnoty była bezpłatna szkoła, która stała się pierwowzorem późniejszej katolickiego systemu szkół parafialnych w Ameryce. W 1817 roku trzy siostry przybyły do Nowego Jorku, gdzie otwarły sierociniec, następnie szkołę dla dziewcząt. Cztery lata później w chwili śmierci Elżbiety Seton całe zgromadzenie liczyło 50 zakonnic.
Po pewnym czasie władze zakonne rozpoczęły starania o przyłączenie wspólnoty do Szarytek. Oznaczało to jednak konieczność dokonania pewnych zmian wewnątrz zgromadzenia, czego wymagał zarząd Szarytek. Między innymi siostry miały zostać wycofane z opieki nad osieroconymi chłopcami. Zagroziło to dalszemu istnieniu sierocińca w Nowym Jorku. Tamtejsze zakonnice nie chciały zostawić dzieci. W konsekwencji w 1846 roku grupa 33 sióstr odłączyła się tworząc niezależne zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia z Nowego Jorku. Wybrały one s. Elizabeth Boyle jako przełożoną. W 1850 roku siostry z Emmitsburg ostatecznie przyłączyły się do Szarytek, przyjmując także ich strój: niebieski habit z białym kornetem, natomiast siostry z Nowego Jorku utrzymały konstytucje, zwyczaje i strój zgromadzenia założonego przez matkę Seton.


W miarę rozwoju siostry angażowały się w różne inne działania apostolskie. Opiekowały się chorymi w szpitalach, chorymi psychicznie, pomagały imigrantom, ludziom ubogim i bezdomnym, pracowały na misjach na Bahamach, w Wietnamie, Peru, Chile, a także w Gwatemali, gdzie obecne są do dziś.

Strony www:
www.scny.org

Filmy: