20 kwietnia 2018

Misjonarki Afryki


Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Najświętszej Maryi Panny Królowej Afryki (SMNDA)
Congregation of the Missionary Sisters of Our Lady of Africa 
(White Sisters; Missionary Sisters of Africa)
Congregazione delle Suore Missionarie di Nostra Signora d'Africa 
(Suore Bianche; Missionarie d'Africa)
Congregación de las Hermanas Misioneras de Nuestra Señora de África 
(Hermanas Blancas; Misioneras de África)
Congregação das Irmãs Missionárias de Nossa Senhora da África 
(Irmãs Brancas; Missionárias da África)
Congrégation des Sœurs Missionnaires de Notre-Dame d'Afrique 
(Sœurs Blanches; Sœurs Missionnaires d'Afrique)
Kongregation der Missionsschwestern Unserer Lieben Frau von Afrika 
(Weiße Schwestern)
Congregatie van de Zusters Missionarissen van Onze Lieve Vrouw van Afrika 
(Witte Zusters)
Inna nazwa: Siostry Białe

Data i miejsce założenia:
1868 rok - Algieria

Założyciel:
kard. Charles Lavigerie















Liczba sióstr na świecie: 727 (w Polsce: 3)  * dane z 2015 roku
Misjonarki Afryki obecne są w krajach: Niemcy, Polska, Holandia, Belgia, Szwajcaria, Francja, Wielka Brytania, Hiszpania, Włochy, USA, Kanada, Meksyk, Tunezja, Algieria, Mauretania, Burkina Faso, Mali, Ghana, Czad, RD Kongo, Kenia, Tanzania, Rwanda, Uganda, Burundi, Malawi.
Dom generalny: Włoch (Rzym)

Habit aktualny:












Zgromadzenie założone jako habitowe.
W okresie posoborowym siostry zamieniły habity na stroje świeckie. Znakiem wspólnym jest krzyżyk zawieszony na piersi lub przypięty.


Habit historyczny:

Biały habit ze szkaplerzem, na głowie czarny lub biały długi welon, na piersi zawieszony na czerwonym sznurku krzyż, przy boku różaniec.





-----------------------------------------------




Duchowość:
Powołaniem zgromadzenia jest ewangelizacja Afryki. Siostry całkowicie poświęcają się Bogu i ludziom czarnego lądu. Wspólnota ma charakter misyjny i apostolski. Każda siostra opuszcza swój kraj, aby głosić Dobrą Nowinę Jezusa Chrystusa w miejscu, gdzie Bóg przez zgromadzenie ją posyła. Siostry żyją we wspólnotach międzynarodowych w bliskim sąsiedztwie z ludźmi, wśród których posługują, dzieląc z nimi radości i troski każdego dnia i przedstawiając je Bogu na modlitwie.
Misjonarki Afryki cechują się ponadto: duchem modlitwy – uczestnicząc w Eucharystii, adorując Najświętszy Sakrament, słuchając Słowa Bożego i żyjąc w zażyłości z Panem Jezusem; duchem rodzinnym – będąc jednym w sercu i w myśli; chęcią do pracy – wykonywaną kompetentnie, uczciwie i hojnie; prostotą – koncentrującą się na tym, co naprawdę konieczne; wytrwałością w niepewności – wynikającą z częstych zmian, wyjazdów i trudów pracy misyjnej na obcej ziemi; oraz radością – płynącą z odpowiedzi na wezwanie Chrystusa.
Zgromadzenie opiera się także na duchowości ignacjańskiej. Postępując zgodnie ze wskazaniami św. Ignacego, siostry starają się nieustannie poszukiwać woli Boga i trzymać się wiernie Jego Ojcowskiego planu. W rozeznawaniu woli Bożej chcą wybierać tylko to, co jest najlepsze dla służby Bogu i Kościołowi. To miłość do Chrystusa skłania je do wielkich rzeczy i pragnienia tego, co doskonalsze. Mocno podkreślane jest znaczenie posłuszeństwa zakonnego, jako najbardziej potrzebnej cechy dla apostolskiego zgromadzenia.









Działalność:
Zgodnie z charyzmatem zgromadzenie podejmuje się pracy misyjnej w Afryce, która przybiera różne formy: w służbie zdrowia, gdzie siostry posługują w charakterze lekarek i pielęgniarek, w pracy duszpasterskiej jako katechetki, bądź animatorki życia parafialnego, w edukacji jako nauczycielki, w pracy społecznej w ośrodkach dla dzieci upośledzonych i osób z marginesu społecznego, w działalności zwalczającej handel ludźmi oraz pracę dzieci. Wszędzie, gdzie są, siostry uczą się lokalnego języka i kultury, współpracują z wyznawcami innych religii, szczególnie z muzułmanami.
W krajach poza Afryką, w tym także w jedynym domu zgromadzenia w Polsce znajdującym się w Lublinie, działalnością sióstr jest szeroko pojęta animacja misyjna. Ponadto prowadzone są rekolekcje dla dziewcząt.


Historia:
Kard. Charles Lavigerie, będąc biskupem diecezji Nancy we Francji, został minowany ordynariuszem Algieru w Algierii, wówczas kolonii francuskiej. Przybył tam w 1867 roku. Przejęty panującą tam trudną sytuacją mieszkańców postanowił oddać całe swoje życie Afryce.
Gdy pierwsze próby ewangelizacji muzułmanów, którzy dominowali w Algierii, nie powiodły się, zrozumiał, że musi zacząć ewangelizować struktury tradycyjnego społeczeństwa afrykańskiego. Uznał, Afryka może być nawrócona na chrześcijaństwo tylko przez Afrykańczyków. Mieli oni być nie tylko ochrzczeni, ale też powinni stać się apostołami wśród swoich narodów. Mówił: My, misjonarze musimy być inicjatorami, lecz trwałe dzieło musi być dokończone przez samych Afrykańczyków. Natomiast w odniesieniu do afrykańskich krajów muzułmańskich uznał, że skuteczniejsze od bezpośredniej ewangelizacji będzie dawanie świadectwa życia chrześcijańskiego.


Aby zrealizować to marzenie kard. Lavigerie założył w 1868 roku Zgromadzenie Misjonarzy Afryki. Szybko jednak zauważył, że pomimo całego zapału księży, ich wysiłki nigdy nie przyniosą oczekiwanych owoców, jeśli nie pomogą im w tym kobiety apostołujące wśród kobiet. To one rozpoczną prawdziwe nawrócenie Afryki w jej sferze najbardziej podstawowej tzn. poprzez kobiety, które staną się matkami i głowami rodzin chrześcijańskich. Kandydatek do nowego zgromadzenia kard. Lavigerie poszukiwał we Francji. Na jego apel w 1869 roku przybyła do Algieru grupa ośmiu młodych dziewcząt, które uformowały pierwszą wspólnotę Misjonarek Afryki, niedługo później przełożoną generalną wybrano m. Marie-Salomé Roudaut, która kierowała zgromadzeniem przez 43 lata.
Niedługo wcześniej Algieria została dotknięta przez głód i towarzyszące mu epidemie, które zdziesiątkowały ludność. Owocem tego było całe mnóstwo sierot, którymi nie miał się kto zająć. Jezuici prowadzili tam wprawdzie sierociniec, jednak to było niewystarczające. Opieka nad sierotami stała się pierwszym zadaniem apostolskim młodej wspólnoty sióstr. Później zakonnice angażowały się w coraz to nowe formy działalności misyjnej. Konstytucje Misjonarek Afryki nawiązywały do duchowości ignacjańskiej, którą założyciel uważał za najlepszą dla aktywnych misjonarzy.



Strony www:
Polska: http://siostrybiale.org
Dom generalny: www.msolafrica.org
Francja: http://soeurs-blanches.cef.fr
Belgia: www.lavigerie.org
Holandia: http://wittezusters.nl




15 kwietnia 2018

Norbertanki Węgierskie


Zakon Kanoniczek Premonstratensek na Węgrzech (OPraem)
Order of the Premonstratensian Canonesses in Hungary (Norbertine Sisters)
Ordine delle Canonichesse Premostratensi in Ungheria (Norbertine)
Orden de las Canonesas Premonstratenses en Hungría (Norbertinas)
Ordem das Cônegas Premonstratense na Hungria (Norbertinas)
Ordre des Chanoinesses Prémontrées en Hongrie (Norbertines)
Orden der Kanonissen Prämonstratenserinnen in Ungarn (Norbertusschwestern)
Premontrei Női Kanonokrend

Data i miejsce założenia:
1927 rok - Węgry

Założyciel:
o. Sebestyén Ráday OPraem

Liczba sióstr na świecie: 10
Norbertanki obecne są w krajach: Węgry.
Dom generalny: Węgry (Zsámbék)

Habit aktualny:

Biały habit ze szkaplerzem przepasanym błękitnym pasem wiązanym po lewej stronie, biała pelerynka z błękitnymi guzikami, na głowie biały welon, na piersi zawieszony medal.
Na co dzień używany również strój bez pelerynki.


Habit historyczny:





Duchowość:
Norbertanki na co dzień kierują się regułą św. Augustyna oraz charyzmatem św. Norberta. Główny cel zgromadzenia to życie miłością do Boga i Jego ludu.
Istotę norbertańskiego charyzmatu streszczają cztery słowa: Eucharistia, Poenitentia, Immaculata, Ecclesia, czyli: Eucharystia, Pokuta, Niepokalana, Kościół. W praktyce wyraża się to przez modlitwę i służenie ołtarzowi, ciągłe nawracania się, nabożeństwo do Niepokalanej Maryi Panny i naśladowanie Jej w kontemplacji Słowa Bożego oraz oddanie siebie na służbę Kościołowi poprzez posługę ewangelizacji. Siostry szczególnie są posłane do ubogich i do tych, którzy jeszcze nie znają Chrystusa. Życie prowadzone jest w duchu św. Augustyna, w poszukiwaniu Boga w siostrzanej wspólnocie.
Każdego dnia Norbertanki odmawiają Liturgię Godzin. Rano przed Jutrznią odprawiają półgodzinne rozmyślanie, modlą się także godzinę po kolacji: za współsiostry, za cały Zakon Norbertański, za dobroczyńców, szczególnie za dzieci, kobiety ciężarne i ludzi w potrzebie. Raz w tygodniu w czwartek spędzają godzinę na adoracji Najświętszego Sakramentu.


Działalność:
Zgromadzenie prowadzi poradnie rodzinną, Dzienne Centrum Opieki dla dzieci, szkołę zawodową, szkolenia zawodowe dla ludzi bezrobotnych, warsztaty dla ludzi niepełnosprawnych i lekko upośledzonych, wspiera ubogich poprzez pomoc materialną i pożywienie. W każdego rodzaju posłudze siostry starają się rozwijać życie duchowe ludzi oraz krzewić poglądy chrześcijańskie.


Historia:
Węgierskie Norbertanki zostały założone w 1927 roku przez o. Sebestyéna Rádaya OPraem. Pierwszymi siostrami były trzy mniszki sprowadzone na Węgry z krakowskiego klasztoru Norbertanek. Pierwszy dom znajdował się w Külsovat. Zgromadzenie rozwijało się do 1950 roku, kiedy osiągnęło liczbę 70 sióstr żyjących w 11 klasztorach w całych Węgrzech. Zakonnice uczyły w szkołach podstawowych, prowadziły żłobki, a także pełniły funkcję kantorów w parafiach.
W 1950 roku władze komunistyczne rozwiązały wszystkie zakony w kraju. Norbertanki żyły w ukryciu. Dopiero po zmianach politycznych i upadku komunizmu w 1990 roku mogły ponownie zgromadzić się we wspólnotę zakonną i działać publicznie. Do końca komunizmu przetrwało 35 sióstr. Jednak w większości były już starsze wiekiem, więc liczba ta nadal spadała. Obecnie zakon powoli odradza się dzięki nielicznym powołaniom zakonnym. 


Owocem rządów komunistycznych było m.in. duchowe ubóstwo, brak pracy, niedobór wykwalifikowanych pracowników, życie rodzinne znajdowało się w rozsypce, młodzież nie miała wzorów do naśladowania ani etyki pracy. Siostry zaczęły od praktycznej pomocy oraz poradni rodzinnej, także uruchomiły Dzienne Centrum Opieki dla dzieci zapewniając im pożywienie, ubranie, indywidualną opiekę dla każdego oraz wprowadzając w wartości, które były im wcześniej nieznane.

Strony www:
www.premontreinoverek.hu



10 kwietnia 2018

Bracia Jezusa Miłosiernego


Wspólnota Braci Jezusa Miłosiernego (FGM)
Community of the Brothers of Merciful Jesus
Comunità dei Fratelli di Gesù Misericordioso
Comunidad de los Hermanos de Jesús Misericordioso
Comunidade dos Irmãos de Jesus Misericordioso
Communauté des Frères de Jésus Miséricordieux
Gemeinschaft der Brüder vom Barmherzigen Jesus
Gailestingojo Jėzaus brolių bendruomenė

Data i miejsce założenia:
2000 rok - Włochy

Założyciel:
o. Igor Maria Simonovis















Liczba zakonników na świecie: brak danych
Bracia Jezusa Miłosiernego obecni są w krajach: Włochy, Litwa, Brazylia.
Dom generalny: Włochy (Citta della Pieve)

Habit aktualny:

Habit w kolorze piaskowym przepasany skórzanym paskiem, piaskowy szkaplerz z kapturem, na piersi po lewej stronie przypięty wizerunek Pana Jezusa Miłosiernego, przy boku różaniec.





Duchowość:
Charyzmat wspólnoty polega na głoszeniu nieskończonego Miłosierdzia Bożego. Bracia Jezusa Miłosiernego prowadzą życie o charakterze kontemplacyjno-czynnym. Swój charyzmat realizują poprzez modlitwę i pracę apostolską.
Modlitwą błagają Boga o miłosierdzie dla całego świata, a szczególnie dla grzeszników. Najważniejszą modlitwą jest Ofiara Mszy Świętej, która otwiera skarby Bożego Miłosierdzia, następnie Różaniec Święty, którym zakonnicy zwracają się do Matki Miłosierdzia. Szczególne miejsce zajmuje Godzina Miłosierdzia, podczas której rozmyślają o Męce Chrystusa i odmawiają Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Zaangażowanie apostolskie zawsze zaczyna się od modlitwy, dlatego każdy brat musi modlić się zawsze i wszędzie. Poprzez apostolat starają się głosić o największym przymiocie Boga – Jego Miłosierdziu. W ramach zgromadzenia istnieje także gałąź poświęcona życiu ściśle kontemplacyjnemu.


Wspólnota podejmuje się misji przekazanej przez Pana za pośrednictwem św. siostry Faustyny Kowalskiej. Jako wzór do naśladowania przyjęła świętość życia kapłańskiego jej kierownika duchowego bł. Michała Sopoćki. Oprócz Pisma Świętego, Tradycji i Magisterium Kościoła duchowość zgromadzenia kształtuje Dzienniczek siostry Faustyny oraz prace teologiczne ks. Sopoćko.
Zaangażowanie apostolskie wynika z relacji zakonników z Panem. Każdy brat musi najpierw sam doświadczyć miłosierdzia Boga, aby wzrastać w świadomości wielkości dobroci Bożej i małości swojego istnienia. Doświadczanie własnej nędzy sprawia, że bracia stają się coraz bardziej świadomi nieskończonej Miłości Boga. Stąd też życie braterskie zajmuje szczególne miejsce we wspólnocie, gdyż daje możliwość rozwijania braterskiej miłości przez pokorne znoszenie ułomności własnych i innych.
Mając solidny fundament duchowy zakonnicy mogą dopiero starać się dotrzeć do serc innych ludzi pomagając im odkryć skarby Bożego Miłosierdzia. Wspólnota nie chce stać się jedną z wielu charyzmatycznych grup skupionych na pracy społecznej, ale chce prowadzić ludzi do Chrystusa.











Działalność:
Apostolat zgromadzenia polega na głoszeniu Bożego Miłosierdzia poprzez katechizację, kierownictwo duchowe, głoszenie rekolekcji, organizowanie pielgrzymek, prowadzenie grup młodzieżowych. Bracia pomagają także bezdomnym oraz osobom uzależnionym, starają się być wszędzie tam, gdzie istnieje moralne ubóstwo i dusze pogrążone w rozpaczy. Ponadto chcą otaczać opieką dzieci, zwłaszcza te, które są w jakimkolwiek niebezpieczeństwie moralnym, duchowym czy fizycznym. Szczególne miejsce w apostolstwie głoszenia Bożego Miłosierdzia zajmuje sprawowanie Sakramentów Pokuty i Namaszczenia Chorych przez tych zakonników, którzy posiadają święcenia kapłańskie.


Historia:
Początek Wspólnocie Braci Jezusa Miłosiernego dał pochodzący z Litwy kapłan Igor Maria Simonovis, proboszcz czterech małych parafii na północy Włoch, choć inspirację do założenia zgromadzenia dał mu 19-letni wówczas Argentyńczyk Julián Marcelo Gonzalez, który w 2000 roku przyjechał na pielgrzymkę do Włoch.
Chcąc poznać wolę Bożą względem siebie zwrócił się do o. Igora o kierownictwo. Po okresie modlitwy i rozeznania postanowił podążać za Panem w kapłaństwie, choć jeszcze nie wiedział gdzie. Pewnego dnia podczas adoracji eucharystycznej otrzymał wyraźne światło, że wolą Boga jest utworzenie nowej męskiej wspólnoty z charyzmatem głoszenia Bożego Miłosierdzia na sposób objawiony św. Faustynie Kowalskiej i kontynuowany przez jej kierownika duchowego bł. Michała Sopoćkę.
Początkowo o. Igor kategorycznie odmówił. Jednak miesiące modlitwy i otrzymane znaki Bożej Opatrzności doprowadziły go do przekonania, że ​​nie był to wymysł młodego człowieka, lecz wola Boga. Jednocześnie zaczęli pojawiać się inni mężczyźni chcący żyć w taki właśnie sposób.
Ostatecznie w 2000 roku w miejscowości Concordia-Pordenone grupa mężczyzn rozpoczęła wspólnotowe życie zakonne przyjmując nazwę Braci Jezusa Miłosiernego i dając początek męskiej gałęzi Sióstr Jezusa Miłosiernego, zgromadzenia założonego na wyraźne życzenie Pana Jezusa objawione św. Faustynie.
Po odbyciu wstępnej formacji zakonnej bracia zostali zaproszeni do Wilna. Tam w 2005 roku otrzymali zatwierdzenie swoich konstytucji od metropolity wileńskiego, stając się publicznym stowarzyszeniem wiernych.

Strony www:
www.brothersofmercifuljesus.org


-------------------------------------------------------------------------------

Bracia Jezusa Miłosiernego Kontemplacyjni

Bracia Jezusa Miłosiernego – Kontemplacyjni (FGMC)
Contemplative Brothers of Merciful Jesus
Fratelli di Gesù Misericordioso - Contemplativi
Hermanos de Jesús Misericordioso - Contemplativos
Irmãos de Jesus Misericordioso - Contemplativos
Frères de Jésus Miséricordieux - Contemplatives
Brüder vom Barmherzigen Jesus - Kontemplative



Powołanie do życia kontemplacyjnego zrodziło się w brazylijskim kapłanie diecezjalnym Vanderlei Gomes de Mendonça pod wpływem spotkania z Benedyktynami, jednak on sam nie widział siebie wśród benedyktyńskich mnichów. W 2007 roku poczuł wyraźne pragnienie powołania do istnienia nowej wspólnoty kontemplacyjnej. Po długich modlitwach, z pomocą kierownika duchowego oraz swojego biskupa oczekiwał na jakiś znak Bożej woli.
W końcu odnalazł go czytając Dzienniczek św. siostry Faustyny, w którym Pan chce istnienia wspólnoty kontemplacyjnej, której celem byłoby błaganie Boga o miłosierdzie dla świata. Ks. Vanderlei poczuł, że to jest właśnie to, czego szukał. Rok później wraz z jednym towarzyszem rozpoczął próbę życia kontemplacyjnego. W 2012 roku wspólnota licząca już kilku współbraci została oficjalnie zaaprobowana przez miejscowego biskupa jako Mnisi Bożego Miłosierdzia w bazylice św. Benedykta w mieście Marília, a ks. Vanderlei przyjął zakonne imię Estêvão da Divina Misericórdia.

Habit Mnichów Bożego Miłosierdzia:




















W 2013 roku o. Igor Maria Simonovis dowiedział się o istnieniu w Brazylii Mnichów Bożego Miłosierdzia i nawiązał z nimi kontakt. Z upływem czasu u obu kapłanów zrodziło się pragnienie zjednoczenia obu wspólnot w jedno zgromadzenie o dwóch gałęziach: apostolskiej i kontemplacyjnej. W 2017 roku, po okresie rozeznania i za zgodą władz kościelnych, o. Estêvão złożył na ręce przełożonego generalnego Braci Jezusa Miłosiernego śluby wieczyste; tym samym doszło do połączenia obu wspólnot.

Habit aktualny gałęzi kontemplacyjnej:

Strój identyczny jak zakonników z gałęzi czynnej.



Bracia Jezusa Miłosiernego Kontemplacyjni poświęcają się Bogu w życiu modlitwy i kontemplacji w stylu monastycznym. Sprzyja temu odosobnienie i atmosfera ciszy oraz praktyki duchowe. Zakonnicy chcą być znakiem Miłosierdzia dla świata spragnionego Boga. Co dzień starają się wzrastać w świętości, aby być pożytecznymi dla Kościoła, wszystkie cnoty i ofiary składając dla dobra dusz.
W ciszy, modlitwie, formacji oraz pracy bracia spotykają się z Panem. Błagają go za ludzkością, o miłosierdzie dla grzeszników, umierających, dusz czyśćcowych, dla dzieci, a zwłaszcza dla kapłanów, o ich uświęcenie. Według słów z Dzienniczka poprzez modlitwę i umartwienie docierają do najbardziej dzikich krajów, torując drogę misjonarzom (Dz. 539).
Podobnie jak gałąź czynna, bracia kontemplacyjni siłę czerpią z eucharystycznej obecności Boga, szczególnym czasem modlitwy jest także dla nich Godzina Miłosierdzia. Ponadto odmawiają codziennie wszystkie godziny Oficjum, praktykują Lectio Divina oraz adorację Najświętszego Sakramentu.






Strony www:
www.mosteirodivinamisericordia.com.br