9 grudnia 2017

ss. „Opatrzność”


Zgromadzenie Sióstr „Opatrzność”
Congregation of the Sisters "the Providence”
Congregazione delle Suore "Provvidenza"
Congregación de las Hermanas "Providencia"
Congregação das Irmãs "Providência"
Congrégation des Sœurs "Providence"
Kongregation der Schwestern "die Vorsehung”
Congregatie van de Zusters van "De Voorzienigheid"

Data i miejsce założenia:
1852 rok - Holandia

Założyciel:
ks. Peter Johann Hesseveld
m. Theresia Maria Stroot















Liczba sióstr na świecie: brak danych
Siostry „Opatrzność” obecne są w krajach: Holandia.
Dom generalny: Holandia (Heemstede)


Habit aktualny:


Zgromadzenie założone jako habitowe.
W latach 1970-tych siostry zrezygnowały
z habitów.











Habit historyczny:



-------------------------------------------



Na misjach strój w kolorze białym.
 -------------------------------------------




Duchowość:
Źródło powołania sióstr stanowi wiara w wszechogarniającą miłość Boga i bycie dotkniętą przez Jezusa Chrystusa, a także słowa Pana, który mówi: Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili (Mt 25,40). Życie sióstr oparte jest więc na powołaniu do poświęcenia życia Bogu i służenia bliźnim. Siostry łączą życie wewnętrzne z postawą, w której otwierają serca na tych, którzy tego potrzebują, szczególnie tych znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej. Dlatego troska o innych zajmuje centralne miejsce w życiu zgromadzenia. W ten sposób siostry starają się naśladować Jezusa z Nazaretu, współpracując z Nim w Jego Królestwie miłości i sprawiedliwości.
Opierając się na Bożej Miłości i Opatrzności, w którą wierzą, oczekują nowego Jeruzalem, w którym nie ma już wojen, gdzie nikt się nikogo nie boi, gdzie nikt nie jest głodny i nikt nie jest odrzucony. Siostry chcą być również narzędziem Bożej Opatrzności wobec innych, to znaczy poświęcić siebie dla nich i przekazywać im to, co Bóg ofiarował siostrom.


Działalność:
Zgromadzenie zostało ustanowione dla opieki i edukacji osieroconych dzieci, wkrótce apostolstwo zostało rozszerzone na troskę o ludzi starszych, opiekę zdrowotną i rodzinną. Dziś ze względu na wiek sióstr zgromadzenie nie podejmuje się już działalności apostolskiej. Jedyną formą jest wspieranie działań i przedsięwzięć mających na celu pomoc ludziom będącym w trudnej sytuacji życiowej.

Historia:
W 1852 roku ks. Peter Johann Hesseveld założył w Amsterdamie dom dla dzieci, które nie miały już rodziców, lub których rodzice nie byli w stanie się nimi zaopiekować. Dom został nazwany: Opatrzność. Rok później przybyła do Opatrzności młoda kobieta Maria Stroot, aby wraz z innymi kobietami opiekować się sierotami.
Po kliku latach kobiet złożyły swoje pierwsze śluby zakonne, a Maria, już jako m. Theresia, została ich przełożoną. Wspólnota przyjęła nazwę: Ubogie Siostry Boskiego Dzieciątka, która odnosiła się do jej duchowości. Dzieciątko Jezus było symbolem wszystkich dzieci, które potrzebowały opieki.
Matka Theresia położyła fundament pod duchowość zgromadzenia, kładąc nacisk na kształtowanie w siostrach cnót takich jak: współczucie, troska o najsłabszych, miłość, duch służby, serdeczności, prostoty. Uczyła tego siostry przykładem swojego postępowania. Jak powiedziano później, m. Theresia była żyjącą regułą.
Szybki rozwój zgromadzenia sprawił, że podejmowało się ono nowych zadań apostolskich, głównie była to opieka nad ludźmi w podeszłym wieku, ale także troska o chorych, o rodziny, prowadzenie szkół, żłobków, domu dla samotnych matek, edukacja dzieci upośledzonych umysłowo.


Zgromadzenie rozwijało się do 1960 roku, zakładając domy w wielu miastach i wioskach Holandii. Siostry wyjechały także na misje: w 1925 roku do Indonezji, a w 1959 roku do Brazylii, skąd siostry powróciły w 1979 roku.
Po Soborze Watykańskim II (1962-65) wspólnota wprowadziła szereg modernistycznych zmian. Dotychczasowe ramy reguły regulujące życie wspólnotowe i modlitewne zostały odrzucone, osobista swoboda sióstr stała się większa, niektóre siostry zaczęły żyć samodzielnie, śluby wypełniane są odmiennie i bardziej indywidualnie, dotychczasowe posłuszeństwo zostało zastąpione dialogiem, własna indywidualność sióstr stała się wartością nadrzędną, stopniowo rezygnowano z noszenia habitu. W 1968 roku zmieniono także nazwę na: Zgromadzenie Sióstr „Opatrzność”, nawiązując w ten sposób do nazwy sierocińca, będącego kolebką wspólnoty, i ducha służby tam panującego.
Posoborowy kryzys życia zakonnego nie ominął więc zgromadzenia. Od końca lat 1960-tych nikt już nie wstąpił do wspólnoty. Praca, zwłaszcza w zakresie edukacji i opieki nad osobami starszymi, była stopniowo wycofywana, a domy zamykane. Dziś wszystkie siostry są powyżej 65 roku życia i nie podejmują się już aktywnego apostolstwa.


Strony www:
www.devoorzienigheid.nl



4 grudnia 2017

Betlejemici


Zakon Braci z Betlejem (OB)
Ordo Fratrum Bethlemitarum
Order of Bethlehemite Brothers (Bethlehem Brothers)
Ordine dei Fratelli di Betlemme (Betlemiti)
Orden Hermanos de Belén (Hermanos Bethlemitas)
Ordem dos Irmãos de Belém (Betlemitas)
Ordre des Frères de Bethléem (Betlemitas)
Orden der Brüdern von Betlehem (Bethlehem-Brüder)


Data i miejsce założenia:
1658 rok – Gwatemala
  *1821 rok – likwidacja zakonu  
  *1984 rok – reaktywacja zakonu w Hiszpanii

Założyciel:
św. Piotr od św. Józefa de Betancur
















Liczba zakonników na świecie: 17  * dane z 2007 roku
Betlejemici obecni są w krajach: Hiszpania, Gwatemala.
Dom generalny: Hiszpania (San Cristóbal de La Laguna)


Habit aktualny:

Szary habit z kapturem przepasany czarnym skórzanym pasem, na piersi po lewej stronie przypięty medal z obrazem żłóbka betlejemskiego.




W czasie uroczystości zakładany jest szkaplerz rozcięty wzdłuż na dwie szerokie części.

--------------------------------------------

Nowicjusze - na habicie pelerynka z kapturem.
postulanci


Duchowość:
Charyzmat Betlejemitów wypływa z kontemplacji cierpienia Jezusa Chrystusa, które rozpoczyna się w Betlejem, osiągając swoją pełnię na krzyżu i przedłużone w Eucharystii. Kontemplacja ta przemienia się w postawę zadośćuczynienia, która prowadzi do jednoczenia się z Chrystusem Cierpiącym i do gorliwego zapału dla nawrócenia grzeszników.
Źródło charyzmatu, jak i sam chryzmat, zakon określa następująco: Ten, kto zrozumiał Tajemnicę Betlejemską, nie będzie już szukał własnego szczęścia, lecz będzie szukał przede wszystkim dobra bliźnich, podobnie jak święty brat Piotr od św. Józefa. Dla uczniów Dzieciątka z Betlejem ważne jest, aby nie zbierać dla siebie, ale dawać i siać dla innych.
Zakon powołany jest więc do pełnienia dzieł miłosierdzia wobec ducha i ciała. Zakonnicy mają być tym tymi, którzy kochają uczynkami, a nie słowami. Swoją posługą starają się uobecniać miłosierdzie Chrystusa. Chcą być ubogimi wśród ubogich dla najuboższych.
Zakon Braci Betlejemitów na charakter braterski, tzn. członkowie wspólnoty nie przyjmują święceń kapłańskich lecz pozostają braćmi zakonnymi.


Działalność:
Z Tajemnicy Betlejemskiej emanują dwa aspekty: gościnność i edukacja, które od początku istnienia zakonu determinują charakter apostolstwa. Przez wieki zakon podejmował się różnych zadań. Współcześnie Betlejemici w swoich dwóch klasztorach prowadzą dom dla osób w podeszłym wieku (na Wyspach Kanaryjskich) oraz schronisko dla bezdomnych (w Gwatemali).

Historia:
Pochodzący z Wysp Kanaryjskich św. Piotr od św. Józefa de Betancur w swojej rodzinnej miejscowości usłyszał opowieści o dalekiej Ameryce i jej mieszkańcach żyjących w wielkim ubóstwie i wykorzystywanych przez konkwistadorów. Zapragnął wówczas udać się tam, by jako misjonarz żyć i pracować wśród nich. Przybył do Gwatemali do miasta Antigua Guatemala; tam postanowił zostać kapłanem, lecz nie mogąc opanować nauki musiał zrezygnować z tego zamiaru. W 1655 roku został więc tercjarzem franciszkańskim.
Jeszcze podczas studiów czas wolny od nauki poświęcał pracy w szpitalach, służąc ludności tubylczej, która szukała tam nie tylko pomocy medycznej, lecz nieraz też niezbędnych środków do życia. Widząc brak pomocy humanitarnej dla chorych, postanowił ustanowić miejsca, w których ludzie mogliby się leczyć, a przynajmniej dobrze umrzeć.
Wokół Piotra zaczęła gromadzić się grupa tercjarzy i tercjarek. Żyli w praktyce jak wspólnota religijna, dlatego Piotr napisał do nich regułę życia. Tak w 1658 roku narodził się Zakon Braci Betlejemitów, a 10 lat później Sióstr Betlejemitek. Były to pierwsze zakony założone w Ameryce Łacińskiej, które istnieją do dziś. Wysiłki Piotra i jego towarzyszy koncentrowały się na pomocy bezdomnym, chorym oraz na wychowaniu biednych dzieci.


Już po śmierci założyciela trzech jego współbraci wystąpiło z tercjarstwa franciszkańskiego i poddało się miejscowemu biskupowi, aby uzyskać zatwierdzenie dla wspólnoty. Oprócz ślubów ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, zakonnicy składali także ślub gościnności, który zobowiązał ich do pomocy ubogim chorym, nawet niekatolikom i cierpiącym na choroby zakaźne. Pierwotnie Betlejemici byli wyłącznie braćmi zakonnymi, jednak na kapitule generalnej w 1721 roku dopuszczono możliwość przyjęcia święceń kapłańskich dwóm braciom z każdej wspólnoty. Kandydaci do kapłaństwa musieli być w zakonie przynajmniej 10 lat, a po święceniach nie mogli przyjmować wyższych urzędów kościelnych.
ks. Luis Álvarez García
Zakon rozprzestrzeniał się na inne kraje Ameryki Łacińskiej. Bracia zakładali szpitale, szkoły, domy dziecka, budowali kościoły, otworzyli też klasztor na Wyspach Kanaryjskich i w Rzymie. Jednakże władze świeckie w 1821 roku stłumiły istnienie zakonu. Przetrwała jedynie gałąź żeńska.
W 1984 roku, z inspiracji ks. Luisa de la Cruz Álvarez García, zakon męski został przywrócony dekretem Stolicy Apostolskiej. Dwa lata później pierwszy brat złożył śluby jako Betlejemita. Dom odnowionej wspólnoty powstał w San Cristóbal de La Laguna w Hiszpanii na Wyspach Kanaryjskich. Oprócz niego istnieje dziś także drugi dom, który znajduje się w Antigua Guatemala, w mieście, w którym działał św. Piotr od św. Józefa de Betancur.


Strony www:
https://hermanosdebelenll.es.tl