17 września 2014

Małe Siostry Bożej Opatrzności


Zgromadzenie Małych Sióstr Bożej Opatrzności (PSDP)
Congregazione Piccole Suore della Divina Provvidenza
Congregación del las Pequeñas Hermanas de la Divina Providencia
Congregação das Pequenas Irmãs da Divina Providência
Congregation of the Little Sisters of Divine Providence
Congrégation des Petites Sœurs de la Divine Providence
Kongregation der Kleine Schwestern von der Göttlichen Vorsehung


Data i miejsce założenia:
1899 rok - Włochy

Założycielka:
bł. Teresa Grillo Michel















Liczba sióstr na świecie: ok. 284 (w Polsce: 4) 
Małe Siostry Bożej Opatrzności obecne są w krajach: Włochy, Polska, Brazylia, Argentyna, Angola, Indie.
Dom generalny: Włochy (Rzym)


Habit aktualny:


Beżowy habit z białym kołnierzykiem, niebieski welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyżyk z wpisaną w niego monstrancją.



Strój świąteczny: Habit czarny, welon niebieski.


W Brazylii część sióstr nie chodzi w habitach.


Habit historyczny:

Czarny habit, niebieski szkaplerz z wizerunkiem monstrancji na piersi, na głowie niebieski welon.


Duchowość:
Życie Małych Sióstr Bożej Opatrzności polega na całkowitym zawierzeniu Bożej Opatrzności w służbie najbardziej potrzebującym.
Charyzmat zgromadzenia to prosta droga życia chrześcijańskiego w pokorze, w jedności z Kościołem lokalnym, cechująca się ubóstwem osobistym i całkowitym zaufaniem Bożej Opatrzności. To życie siostrzane we wspólnocie, adoracja Pana Jezusa w Eucharystii o charakterze wynagradzającym, medytacja Słowa Bożego, szczególna cześć do Matki Bożej oraz macierzyństwo duchowe zwrócone szczególnie w kierunku biednych.
Wśród cech charakteryzujących ducha zgromadzenia najważniejszą rolę odgrywają: pokora, prostota, oddanie, miłosierdzie, pogoda ducha wobec potrzebujących i duch misyjny.

Siostry w Indiach z postulantkami
 
Działalność:
Małe Siostry Bożej Opatrzności posługują zawsze w środowiskach ludzi ubogich angażując się w takie dzieła jak: opieka nad chorymi, starszymi i opuszczonymi w hospicjach, domach opieki i spokojnej starości, opieka nad niepełnosprawnymi fizycznie i intelektualnie w domach pomocy, opieka nad sierotami i dziećmi ulicy w domach dziecka, przedszkolach i w ich środowisku życia, działalność edukacyjna w szkołach, duszpasterstwo rodzin oraz praca parafialna.
W Polsce siostry prowadzą akademik dla studentek oraz organizują spotkania modlitewne dla dziewcząt. Poza tym niosą pomoc cierpiącym poprzez posługę pielęgniarską w hospicjum i pomoc osobom potrzebującym w ich domach oraz posługę przy parafii.


Historia:
Bł. Teresa Grillo Michel wychowała się w rodzinie należącej do elity społecznej, ale pełnej chrześcijańskiego ducha. Przez kilkanaście lat żyła w szczęśliwym, choć bezdzietnym, związku małżeńskim. Nagła śmierć męża pogrążyła ją w stanie bliskim depresji. Po nagłym powrocie do zdrowia postanowiła poświęcić się biednym i potrzebującym. Zaczęła przyjmować do swojego domu dzieci oraz ludzi ubogich i opuszczonych. Wraz z ich wzrostem liczebnym zorganizowała dla nich w Alessandrii dom: Małe Schronisko Bożej Opatrzności.
Codzienność Teresy koncentrowała się początkowo wokół parafialnego kościoła, adoracji eucharystycznej i pomocy ubogim. Gdy jednak jej działalność charytatywna zaczęła osiągać coraz większe rozmiary, a do Teresy zaczęły przyłączać się współpracowniczki, władze kościelne zasugerowały przekształcenie dzieła w nowe zgromadzenie zakonne. Teresa posłuchała. Zgromadzenie Małych Sióstr Bożej Opatrzności narodziło się w 1899 roku wraz z przyjęciem przez Teresę i jej osiem towarzyszek habitów zakonnych.
Już rok później pierwsze siostry wyjechały służyć ubogim w Brazylii. W Polsce jedyny dom zgromadzenia znajduje się w Białymstoku.

Strony www:
Polska: www.msbo.pl
Włochy: www.piccolesuoredelladivinaprovvidenza.it



14 września 2014

Mnisi Świętego Krzyża


Mnisi Świętego Krzyża (MSC)
Monjes de la Santa Cruz
Monges de Santa Cruz
Monks of the Holy Cross
Monaci di Santa Croce
Moines de la Sainte Croix


Data i miejsce założenia:
2005 rok - Argentyna

Założyciel:
o. Juan Bautista Romano



Liczba zakonników na świecie: 8   * dane z 2013 roku
Mnisi Świętego Krzyża obecni są w krajach: Argentyna.
Dom wspólnoty: Argentyna (Los Cocos)


Habit aktualny:

Szary habit ze szkaplerzem z kapturem z wyszytym ponad czołem czerwonym krzyżem.
Stroju dopełnia czarna pelerynka z kapturem lub czarny płaszcz z kapturem.






Duchowość:
Idąc za głosem Ducha Świętego, Mnisi Świętego Krzyża obierają drogę naśladowania Chrystusa na wzór wspólnoty apostolskiej i wczesnej tradycji życia monastycznego w Palestynie i Egipcie z IV i V wieku. Ich powołanie to zostawienie wszystkiego, aby odnaleźć ewangeliczny skarb ukryty na roli, drogocenną perłę (Mt 13 44-46).
Swoją duchowość kształtują w oparciu o pisma świętych Ojców Kościoła oraz o pierwszą regułę zakonną Kościoła - regułę św. Pachomiusza i doświadczenia życia mniszego św. Antoniego Opata, łączącego samotność z życiem wspólnotowym. Dzięki temu formują swoje serca na zdolne do słuchania i kochania.
Mnisi mieszkają samotnie w osobnych domkach-pustelniach zwanych Kellión, będącymi miejscem spotkania z Chrystusem na modlitwie i pracy fizycznej. Praca na rzecz wspólnoty oraz wspólnotowe punkty dnia pozwalają zakonnikom służyć Bogu w osobach współbraci. Samotność klasztoru i ubóstwo wspólnoty pozwalają żyć w ewangelicznej prostocie, w pełnym zaufaniu Bożej Opatrzności.
Cisza, odosobnienie, praktyka Lectio Divina sprzyja kontemplacji i zjednoczeniu z Bogiem. W dzień i w nocy mnisi stawiają sobie przed oczyma Chrystusa Ukrzyżowanego. Mistrzynią w szkole ewangelicznej radości jest Maryja Matka Boga, wzór słuchania i ofiarowania się Bogu.


Działalność:
Oprócz modlitwy w intencjach powierzanych, formą działalności mnichów jest przyjmowanie w gościnę tych, którzy szukają duchowej pomocy i rady i tych, którzy chcą odnowić siły duchowe w atmosferze modlitwy i milczenia. We wspólnocie można odbyć rekolekcje w ciszy i samotności. Aby zarobić na swoje utrzymanie mnisi malują ikony, wytwarzają, dewocjonalia, figury oraz produkty żywnościowe według starych receptur klasztornych.


 
Historia:
Wspólnota Mnichów Świętego Krzyża powstała w Argentynie w 2005 roku z inspiracji o. Juana Bautista Romano. Pierwszy erem powstał w miejscowości Los Cocos koło miasta Cordoba, w diecezji Cruz del Eje. Aktualnie mnisi mają w Kościele status publicznego stowarzyszenia wiernych.

Strony www:
www.monjesdelasantacruz.com.ar

Filmy:
www.monjesdelasantacruz.com.ar/videos.html



11 września 2014

Dominikanki Św. Józefa


Dominikanki Św. Józefa (OP)
Dominican Sisters of St. Joseph
Suore Domenicane di San Giuseppe
Hermanas Dominicas de San José
Irmãs Dominicanas de São José
Sœurs Dominicaines de Saint-Joseph
Dominikanerinnen vom hl. Josef


Data i miejsce założenia:
1994 rok – Wielka Brytania

Liczba sióstr na świecie: 11 (w tym 1 nowicjuszka, 1 postulantka)   
* dane z 2014 roku
Dominikanki Św. Józefa obecne są w krajach: Wielka Brytania.
Dom generalny: Wielka Brytania (Lymington)


Habit aktualny:

Biały habit przepasany skórzanym paskiem, biały szkaplerz z pelerynką, na głowie czarny welon z białą wypustką, przy boku różaniec.
Stroju dopełnia czarny płaszcz.





Duchowość:
Wspólnota żyje duchowością dominikańską, której główną treścią jest kontemplacja rzeczy Bożych i studium teologiczne, a następnie przekazywanie innym owoców kontemplacji poprzez nauczanie.
Studium stanowi istotną częścią dominikańskiego życia. Siostry zgłębiają przede wszystkim prawdy wiary katolickiej zawarte w Biblii i Tradycji oraz za pośrednictwem wszystkiego, co pomaga w formacji doktrynalnej. Na studium poświęcają dwie godziny każdego dnia.
Życie modlitewne Dominikanek obejmuje codzienną Mszę Świętą, recytowaną lub śpiewaną Liturgię Godzin, różaniec, modlitwę osobistą; każdy dzień zaczyna się od półgodzinnej medytacji i czytania Lectio Divina, a kończy 30-minutową adoracją Najświętszego Sakramentu. Kontemplacji sprzyja pielęgnowana atmosfera ciszy i klauzura domowa.
W zgromadzeniu ważne miejsce zajmuje pełne jedności życie wspólnotowe i wspólnota dóbr. Ponadto duch sióstr cechuje się żarliwością na modlitwie, wytrwałością w pracy i wiernością w przestrzeganiu reguły zakonnej i złożonym ślubom.

Działalność:
Wszystkie działania apostolskie Dominikanek ukierunkowane są na nauczanie i głoszenie wiary katolickiej w każdy możliwy sposób i za pomocą wszelkich dostępnych środków. Aktualnie jest to przede wszystkim katecheza dorosłych, młodzieży i dzieci oraz formacja katechetów. Ponadto siostry organizują rekolekcje oraz coroczną pieszą pielgrzymkę do sanktuarium Walsingham.


Historia:
Zgromadzenie powstało z pragnienia odnowy, pogłębienia i powrotu do dominikańskiego stylu życia kilku sióstr należących do zgromadzenia Dominikanek z Oakford, w którym w okresie posoborowym doszło do rozluźnienia dyscypliny i rezygnacji z części tradycyjnych elementów dominikańskiego i zakonnego życia.
Wspólnota narodziła się w 1994 roku w Anglii i została zatwierdzona przez biskupa diecezji Portsmouth. Jedyny klasztor zgromadzenia znajduje się w Lymington w hrabstwie Hampshire.

Strony www:
www.dominicansistersofstjoseph.org



9 września 2014

Czarne Siostry z Betel


Zgromadzenie Czarnych Sióstr z Betel (OSA)
Congregatie van Zwartzusters van Bethel
Congregation of the Black Sisters of Bethel
Congregación de las Hermanas Negras de Bethel
Congregação das Irmãs Negras de Bethel Agostinias
Congregazione delle Suore Nere di Bethel
Kongregation der Schwarze Schwestern von Bethel


Data i miejsce założenia:
1361 rok - Belgia

Liczba sióstr na świecie: 40  * dane z 2011 roku
Czarne Siostry z Betel obecne są w krajach: Belgia, Brazylia.
Dom generalny: Belgia (Brugia)

Habit aktualny:


Zgromadzenie założone jako habitowe. W okresie posoborowym,
ok. 1967 roku, siostry przestały chodzić w habitach.
Po lewej siostry w Belgii, po prawej siostry w Brazylii w stroju świątecznym.


Habit historyczny:

Czarne Siostry z Betel w XVI wieku.
XVIII wiek
Czarne Siostry z Betel w 1910 roku.
Siostry w latach 1950-tych.
Siostry w pierwszej połowie lat 1960-tych.

Duchowość:
Opierając się na regule św. Augustyna priorytetem Czarnych Sióstr z Betel jest naśladowanie Jezusa Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego, łącząc kontemplacje z działaniem. Tradycyjnym charyzmatem zgromadzenia jest służba chorym. Siostry starają się odnajdywać Chrystusa w tych, z którymi się stykają i którym służą.
Duch zgromadzenia cechuje się radością w życiu i pracy, dążeniem do jedności we wspólnocie oraz do takiej wzajemnej miłości, aby o jego wspólnotach można było powiedzieć tak, jak mówili na początku istnienia Kościoła poganie, gdy widzieli wyznawców Chrystusa: Patrzcie, jak oni się miłują. Hasłem zgromadzenia są słowa: przynosić dobre owoce.


Działalność:
Działalnością apostolską Czarnych Sióstr przez całe wieki była opieka nad chorymi w ich domach prywatnych, a współcześnie także w szpitalach prowadzonych przez zgromadzenie w Belgii. W Brazylii siostry zajmują się różnoraką działalnością głównie duszpasterską wśród dzieci i młodzieży, osób niepełnosprawnych, opiekują się także chorymi, niewidomymi, ludźmi cierpiącymi na AIDS, dziećmi ulicy, pomagają ubogim. Prowadzą również działalność edukacyjną, uczą czytać i pisać, uczą kobiet zawodu.


Historia:
Zgodnie z tradycją Czarne Siostry z Betel osiedliły się w belgijskiej Brugii w 1361 na wniosek magistratu miasta, aby opiekować się chorymi i grzebać zmarłych z powodu panującej wówczas zarazy. Rok ten uważany jest za rok założenia zgromadzenia.
Korzenie wspólnoty sięgają jednak XIII-wiecznego ruchu reformatorskiego na rzecz odnowy obyczajów Kościoła, którego owocem były m.in. wspólnoty Beginek, kobiet poświęcającym się dziełom miłosierdzia, głównie wśród chorych i umierających i żyjących na wzór zakonów, jednak bez klauzury i ślubów zakonnych. Jedną z takich wspólnot była właśnie wspólnota w Brugii.
Z czasem biskupi nakazywali Beginkom prowadzić bardziej regularny sposób życia ze wspólnymi statutami. Beginki zaczęto wówczas nazywać Cellitkami od łacińskiego słowa celle - cela, komórka, pokój. W połowie XV wieku Stolica Apostolska poleciła wspólnotom Cellitek przyjęcie reguły zakonnej oraz złożenie ślubów. Część z nich przyjęła regułę św. Franciszka, a część, w tym także wspólnota z Brugii, regułę św. Augustyna. W 1461 roku siostry z Brugii otrzymały zatwierdzenie biskupa i zostały uznane w pełni za zakonnice, złożyły uroczyste śluby zakonne i przyjęły czarne augustiańskie habity, stąd wywodzi się nazwa Czarne Siostry.


Po okresie spustoszenia spowodowanego Rewolucją Francuską w klasztorze w Brugii zostało zaledwie 15 sióstr, z czego 12 było w podeszłym wieku i chorych. Gdy zakony w Belgii odzyskały wolność działania nowe powołania szybko zwiększyły liczbę członkiń do 50. Siostry nadal wykonywały tradycyjne apostolstwo opieki nad chorymi i umierającymi w ich domach. W XX wieku, gdy epidemie nie były już tak częste, a opiekę medyczną w coraz szerszym zakresie zaczęło zapewniać także państwo, Czarne Siostry podjęły w 1926 roku decyzję o budowie własnych szpitali i rozszerzeniu dotychczasowej działalności także o służbę chorym w szpitalach.
Po Soborze Watykańskim II, w 1966 roku, dwie siostry wyjechały na misje do Brazylii, gdzie zajęły się już odmienną od pierwotnego charyzmatu działalnością.
W 1969 roku zgromadzenie liczyło 92 siostry, w 1999 roku już 70 sióstr; obecnie są 40 siostry (24 w Belgii i 16 w Brazylii).
Czarne Siostry z Betel od 1461 roku do dziś są wspólnotą na prawie diecezjalnym. Słowo Betel zawarte w nazwie wywodzi się z Księgi Rodzaju (Rdz 28, 10–22). Według jej słów patriarcha Jakub nadał miejscu kultu Bożego nazwę Betel, co oznacza Dom Boga.

Strony www:
www.zwartzusters-bethel-brugge.be