14 listopada 2017

Pijarzy


Zakon Kleryków Regularnych Ubogich Matki Bożej Szkół Pobożnych
(SchP lub SP)

*Ordo Clericorum Regularium Pauperum Matris Dei Scholarum Piarum
*Order of Poor Clerics Regular of the Mother of God of the Pious Schools (Piarists)
*Ordine dei Chierici Regolari Poveri della Madre di Dio delle Scuole Pie (Scolopi, Piaristi)
*Orden de los Clérigos Regulares pobres de la Madre de Dios de las Escuelas Pías (Escolapios, Piaristas)
*Ordem dos Clérigos Pobres Regulares da Mãe de Deus das Escolas Pias (Escolápios, Piaristas)
*Ordre des Clercs Réguliers Pauvres de la Mère de Dieu des Ecoles Pies (Piaristes)
*Orden der Armen Regularkleriker der Mutter Gottes von den Frommen Schulen (Piaristen)

Data i miejsce założenia:
1617 rok – Włochy

Założyciel:
św. Józef Kalasancjusz















Liczba zakonników na świecie: 1288 (w Polsce: ok. 100)   * dane z 2013 roku
Pijarzy obecni są w krajach: Włochy, Hiszpania, Francja, Austria, Czechy, Słowacja, Polska, Białoruś, Ukraina, Węgry, Rumunia, USA, Meksyk, Kuba, Haiti, Dominikana, Puerto Rico, Nikaragua, Kostaryka, Wenezuela, Kolumbia, Ekwador, Peru, Boliwia, Brazylia, Argentyna, Chile, Senegal, Wybrzeże Kości Słoniowej, Kamerun, Gwinea Równikowa, Gabon, RD Kongo, Mozambik, Indie, Chiny, Japonia, Wietnam, Filipiny, Indonezja.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Czarny habit przepasany czarnym pasem wiązanym po lewej stronie.
Na piersi możliwy zawieszony medal.






W krajach o gorącym klimacie używany także: w Afryce - habit biały, czarny pas

w Azji: habit i pas biały.



Duchowość:
Pijarzy są zakonem kontemplacyjno-apostolskim złożonym z kapłanów i braci, których głównym celem jest nauczanie i wychowywanie dzieci i młodzieży. Zakonnicy wpatrują się w postać Chrystusa, który przygarnia i błogosławi dzieci. Poprzez wszystko, co robią, starają się przyprowadzić je do Pana i wychować na ludzi, którzy będą szczerymi, gorliwymi i mądrymi chrześcijanami. Szczególną uwagę poświęcają dzieciom ubogim, mając na uwadze słowa założyciela św. Józefa Kalasancjusza: Nie będziemy nigdy gardzić dziećmi ubogimi, lecz zawsze z wielką cierpliwością i miłością będziemy się starać o ich wychowanie w dobrym. Hasłem zakonu są słowa: Pietas et Litterae, czyli Pobożność i Nauka.
Swoje powołanie potwierdzają składanym - obok czystości, ubóstwa i posłuszeństwa - czwartym ślubem zakonnym: bezinteresownej troski o nauczanie i wychowanie dzieci i młodzieży.



Charakterystycznym rysem duchowości kalasantyńskiej jest głęboka pobożność do Najświętszej Maryi Panny, która czczona jest jako patronka i wzór wychowawcy. Konstytucje, reguły i modlitwy pozostawione Pijarom przez założyciela były całkowicie przeniknięte pobożnością maryjną. Zawarł w nich m.in. nakaz postu w wigilię świąt maryjnych, codziennego odmawiania różańca, litanii do Matki Bożej, Psalmów i Antyfon tworzących z początkowych liter imię Maria oraz czynienia każdego popołudnia jakiegoś nabożeństwa do Najświętszej Dziewicy w postaci krótkiej modlitwy.
Duchowość zakonu w szczególny sposób akcentuje wagę pięciu cnót: ubóstwa, pokory i prostoty, radości ewangelicznej i maryjności. Ubóstwo i pokora są następstwem światła Bożego w duszy; gdzie jest Chrystus, tam jest ubóstwo i pokora, gdzie brakuje Chrystusa, jest niepokój bogactwa i pychy. Św. Józef Kalasancjusz nauczał: Jeżeli zachowamy święte ubóstwo, zadowalając się pożywieniem i ubiorem ubogich, zyskamy bardzo wiele w przyszłym życiu (…). Pan w miejsce ubóstwa naszego (…), obdarzy nas obfitością bogactw duchowych. Pokora i prostota są wreszcie szczególnym naśladowaniem Boskiego Nauczyciela. Posługę wychowawców zakonnicy starają się wypełniać z radością, gdyż radosnego dawcę miłuje Bóg (2 Kor 9, 7).


Działalność:
Pijarzy spełniają swoje posłannictwo przede wszystkim poprzez prowadzenie szkół wszystkich stopni oraz katechizację, prowadzenie świetlic opiekuńczych dla dzieci oraz formację nauczycieli, rodziców i współpracowników. Angażują się ponadto w działalność duszpasterską w parafiach i sanktuariach, głoszenie rekolekcji oraz działalność wydawniczą i inną służącą szczególnie dzieciom i młodzieży.


Historia:
Św. Józef Kalasancjusz był Hiszpanem. W czasie studiów rozpoznał w sobie Boże wezwanie do kapłaństwa, którego sakrament przyjął w 1583 roku i rozpoczął pracę duszpasterską. Po uzyskaniu doktoratu z teologii pojechał do Rzymu, aby uzyskać kanonię kościelną. Wędrując ubogą dzielnicą Zatybrza miał okazję zetknąć się z smutnym losem dzieci pozbawionych możliwości uczenia się, zepchniętych na margines społeczeństwa. Ich brak edukacji determinował dalsze życie - pozbawione perspektyw, bez możliwości ubiegania się o godne zatrudnienie będące źródłem utrzymania, życie zredukowane do najniższych posług, zagrożone demoralizacją. Zdecydował, że nie wróci do Hiszpanii, lecz zajmie się nimi.
W 1597 roku w zakrystii kościoła św. Doroty zorganizował szkołę dla dzieci. Była to pierwsza w Europie bezpłatna szkoła powszechna otwarta dla wszystkich, nawet najbiedniejszych. Wkrótce niepozorne dzieło zaczęło się rozrastać, a do św. Józefa Kalasancjusza zaczęli przyłączać się towarzysze. Żyli i mieszkali razem. Razem pracowali, chodzili po kweście, razem odprowadzali dzieci do ich domów. W ten sposób narodziła się wspólnota zakonna. Jej oficjalny początek datuje się na 1617 rok.



Św. Józef Kalasancjusz miał ogromne nabożeństwo do Matki Bożej. W młodości za Jej wstawiennictwem został cudownie uzdrowiony z ciężkiej choroby, co pozwoliło mu uzyskać akceptację ojca odnośnie decyzji zostania kapłanem. Dlatego też całe życie Pijarów, od początku istnienia wspólnoty, było przesycone czcią maryjną. Kalasancjusz pragnął, aby tą pobożnością, żyli także jego duchowi synowie. Początkowo Pijarzy byli nawet nazywani Marianami. Późniejsza nawa Pijarzy pochodzi od łacińskiego słowa piae, co oznacza: pobożny, a które obecne jest w łacińskiej nazwie zakonu Scholae Piae, co oznacza: Szkoły Pobożne.
Rozwój zakonu następował bardzo szybko. Już 20 lat po założeniu, w 1637 roku, na świecie było już 326 Pijarów, w 1646 roku aż 500, natomist w 1706 roku 950. Liczebny szczyt Pijarzy osiągnęli tuż przed Rewolucją Francuską osiągając liczbę 3000 zakonników. Po rewolucyjnych zniszczeniach zakon zaczął się odradzać. W 1909 roku liczył 2180 członków, a w roku zakończenia Soboru Watykańskiego II, czyli w 1965, Pijarów było 2535. Zaledwie 8 lat po zakończeniu soboru ich liczba gwałtownie spadła do 1917 i nadal spada osiągając liczbę 1288 w 2013 roku. 
W 1829 roku w Hiszpanii narodziła się gałąź żeńska zakonu - Siostry Pijarki. Ponadto na świecie istnieją inne wspólnoty zakonne oparte na duchowości kalasantyńskiej.



Strony www:
Polska: www.pijarzy.pl
Dom generalny: http://scolopi.org
Włochy: www.scolopi.it
Hiszpania: www.escolapiosbetania.org
Austria: www.piaristen.at
Czechy: www.straznice.farnost.cz/piariste.html
Słowacja: www.piaristi.sk
USA, Puerto Rico: http://piarist.info
Meksyk: www.escolapiosmexico.org
Karaiby, Ameryka Centr.: https://centroamericaribeschp.com
Wenezuela: https://escuelaspiasvenezuela.wordpress.com
Brazylia: www.escolapiosbrasil.com.br
Boliwia: www.escolapiosbrasilbolivia.org
Chile: www.escolapios.cl
Filipiny, Japonia: http://piaristfathers.tripod.com
https://piaristvocphilippines.blogspot.com/


Filmy:









11 listopada 2017

Służebnice Matki Bożej Królowej Kapłanów


Zgromadzenie Służebnic Matki Bożej Królowej Kapłanów (SRC)
Congregation of the Servants of Our Lady Queen of the Clergy
Congregazione delle Serve di Nostra Signora Regina del Clero
Congregación de las Siervas de Nuestra Señora Reina del Clero
Congregação das Servas de Nossa Senhora Rainha do Clero
Congrégation des Servantes de Notre-Dame, Reine du Clergé


Data i miejsce założenia:
1929 rok - Kanada

Założyciele:
ks. Alexandre Bouillon
m. Anne-Marie Ouellet



Liczba sióstr na świecie: ok. 60
Służebnice Matki Bożej Królowej Kapłanów obecne są w krajach: Kanada.
Dom generalny: Kanada (Lac-au-Saumon)


Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe. W okresie posoborowym siostry przestały chodzić w habitach. Niektóre noszą welon do świeckiego ubrania.
Znakiem wspólnym jest zawieszony na piersi medal
w formie krzyża z wizerunkiem Matki Bożej Królowej Kapłanów i słowami: "O Maryjo, Królowo Kapłanów, módl się za nami"; na odwrocie herb zgromadzenia.



Na zdjęciu strój obowiązujący podczas oficjalnych okazji.











Habit historyczny:

Strój używany do 1968 roku.


Po lewej: Strój postulantki - 1945 rok. Po prawej: nowicjat w 1955 roku.

----------------------------------------

Siostry w 1982 roku


Matka Boża
Królowa Kapłanów
Charyzmat:
Misją Służebnic Matki Bożej Królowej Kapłanów jest wspieranie zarówno w wymiarze materialnym, jak i duchowym kapłana w jego kapłaństwie. Pierwotny charyzmat zgromadzenia powołuje siostry do pomocy kapłanom, głównie poprzez pracę na plebaniach. Przez taką pomoc chcą zwolnić księży z troski o materialne sprawy, aby mogli całkowicie poświęcić się swojej posłudze. Ponadto siostry mają tworzyć atmosferę modlitwy na plebaniach oraz wspierać swoją obecnością kapłanów, jak matka swoich synów. Charyzmat ten znajduje odzwierciedlenie w haśle wspólnoty: Być obecną, modlić się, służyć.
Siostry poświęcają się kapłanom, tak jak Maryja była oddana swojemu Synowi Jezusowi. Zgromadzenie kontynuuje więc misję Najświętszej Maryi Panny i podąża Jej przykładem; jak podkreślają siostry: Idą za Maryją, aby dotrzeć do Jezusa.
Modlitwa znajduje się w centrum ich życia, szczególnie codzienna Eucharystia oraz różaniec. Ponadto modlą się brewiarzem, adorują Najświętszy Sakrament, zwłaszcza w piątki, przed każdym posiłkiem odmawiana jest modlitwa Anioł Pański, a na zakończenie dnia Salve Regina. Siostry mają także nabożeństwo do Ducha Świętego, na cześć którego każdego ranka śpiewają Veni Creator. W przeszłości zakonnice, przerywając na chwilę pracę, co godzinę odmawiały krótką modlitwę, do której wzywał je dźwięk dzwonka. Szczególną uwagę poświęcały modlitwie o godzinie 15.00, w godzinie śmierci Pana Jezusa. 


Uzupełnieniem życia modlitewnego są: comiesięczny dzień skupienia, coroczne rekolekcje oraz 15-go dnia każdego miesiąca odmawiane trzy części różańca w intencji kapłanów.
Za przykładem założycielki siostry czczą św. Józefa, któremu powierzają materialny aspekt swojego życia, św. Jana Marię Vianneya – proboszcza z Ars oraz św. Teresę od Dzieciątka Jezus.
W zgromadzeniu szczególnie praktykowane są cnoty: dyskrecji i szacunku wobec kapłanów, wolności od oceniania ich, pokory, pobożności, hojności i prostoty w podejściu do ludzi. Ważną rolę odgrywa życie wspólnotowe, prowadzone w duchu wzajemnej dobroci.

Historia:
Zgromadzenie założył ks. Alexandre Bouillon, kapłan kanadyjskiej diecezji Rimouski. Podczas swojej pracy duszpasterskiej doszedł do wniosku, że kapłani zajęci posługą kapłańską, potrzebują pomocy w utrzymaniu plebani i prowadzeniu gospodarstwa domowego. Do tego zadania zaangażował pobożną kobietę Anne-Marie Ouellet, która stała się współzałożycielką zgromadzenia. Wspólnota narodziła się w 1929 roku w Uroczystość Niepokalanego Poczęcia, gdy pięć pierwszych aspirantek poświęciło się Maryi. Siostry osiedliły się w miejscowości Lac-au-Saumon, gdzie pracował ks. Bouillon.
Zgodnie z pierwotnym charyzmatem zadaniem sióstr była praca na plebaniach: prowadzenie gospodarstwa domowego, przygotowywanie posiłków dla kapłanów, robienie zakupów, pranie, naprawianie odzieży księży, szat liturgicznych itp. W przeszłości przełożone powierzały zakonnicom nowe obowiązki dwa razy w roku podczas rekolekcji. Siostry posłusznie szły tam, gdzie zostały skierowane. Dla zachowania skromności obyczajów i należnej dyskrecji nie prowadziły rozmów z księżmi, ani nie spożywały z nimi posiłków, mając osobny refektarz. Również, gdy sprzątały pokoje kapłanów czyniły to zawsze we dwie.
Po Soborze Watykańskim II zakonnice włączyły się w pracę duszpasterską w parafiach, a zakres obowiązków jest wspólnie uzgadniany poprzez dialog pomiędzy przełożonym a siostrami. Aktualnie ze względu na coraz wyższy wiek sióstr i brak nowych powołań tylko niewielka liczba Służebnic poświęca się pracy apostolskiej, która obejmuje m.in. opiekę nad księżmi emerytami, pracę w duszpasterstwie diecezjalnym i parafialnym. Większość sióstr spełnia misję modlitewną za kapłanów.

Dom generalny:
Servantes de Notre-Dame Reine du Clergé
13, rue du Foyer
CP 310
Lac-au-Saumon, QC G0J 1M0
Canada