18 maja 2016

Miłośniczki Krzyża Świętego z Qui Nhon


Zgromadzenie Miłośniczek Krzyża Świętego z Qui Nhon
Congregation of the Lovers of the Holy Cross of Qui Nhon
(QuiNhon Missionary Sisters of the Holy Cross)
Congregazione delle Suore Amanti della Santa Croce di Qui Nhon
Congregación de las Hermanas Amantes de la Santa Cruz de Qui Nhon
Congregação das Irmãs Amantes da Santa Cruz de Qui Nhon
Congrégation des Amantes de la Croix de Qui Nhon
Kongregation der Schwestern von der Liebe zum Heiligen Kreuz von Qui Nhon
Dòng Mến Thánh Giá Qui Nhơn


Data i miejsce założenia:
1929 rok - Wietnam

Założyciel:
Zgromadzenie wyłoniło się ze wspólnoty, którą założył bp Pierre Marie Lambert de la Motte MEP w 1671 roku

bp Pierre Marie Lambert de la Motte
















Liczba sióstr na świecie: 387 (w tym 36 nowicjuszek)  * dane z 2014 roku
Miłośniczki Krzyża Świętego z Qui Nhon obecne są w krajach: Wietnam, USA.
Dom generalny: Wietnam (Qui Nhon)

Habit aktualny:

Wietnam: Tradycyjny wietnamski Ao Dai, składający się z sięgającej do kolan czarnej tuniki zakładanej na czarne długie szerokie spodnie; pod szyją wycięcie w szpic z kołnierzem, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyż.
USA: Biały habit, czarny welon z białą wypustką,
na piersi zawieszony krzyż.


Habit historyczny: 





Duchowość:
Duchowość lambertiańska jest chrystocentryczna. Za przykładem swojego duchowego założyciela bpa Lamberta de la Motte siostry kierują swój wzrok i serca w stronę Chrystusa Ukrzyżowanego, skupiając się na zbawczej tajemnicy Krzyża, starając się, by Pan Jezus był ich jedynym celem. Charyzmatem zgromadzenia jest więc miłość Chrystusa Ukrzyżowanego i udział w Jego zbawczej misji.
Charyzmat ten siostry wypełniają na dwa sposoby: przez modlitwę w intencji nawrócenia chrześcijan, którzy zbłądzili, a dla niechrześcijan, aby uwierzyli w Boga. Drugi sposób to czynne apostolstwo poprzez świadectwo i służbę w dziedzinie wiary, moralności, edukacji, służby zdrowia i opieki społecznej.
Duchowość Miłośniczek Krzyża Świętego ma trzy zasadnicze wymiary: kontemplację, umartwienie i apostolat. Wśród nich prymat wiedzie modlitwa.


Działalność:
Głównym obszarem działalności apostolskiej zgromadzenia jest praca parafialna w jej różnych formach w tym katechizacja, ponadto siostry angażują się w edukację i wychowanie katolickie w przedszkolach, szkołach, świetlicach dla dzieci, sierocińcach, posługują chorym i ludziom w podeszłym wieku jako pielęgniarki w ośrodkach zdrowia i domach opieki.



Historia:
Miłośniczki Krzyża Świętego z Qui Nhon są jednym z ponad 20 zgromadzeń, mających korzenie we wspólnocie założonej w Wietnamie w 1671 roku przez bpa Pierre Marie Lambert de la Motte MEP.
Urodził się on we Francji; już w wieku 9 lat mocno wyryły się w jego duszy słowa Pana Jezusa wzywające do wzięcia swojego krzyża i naśladowania Go przez tych, którzy chcą iść za Nim. Słowa te naznaczyły całe przyszłe życie Lamberta de la Motte i duchowość założonego przez niego w Wietnamie zgromadzenia. Wcześniej jednak, pełen gorliwości misyjnej, stał się współzałożycielem Zgromadzenia Misjonarzy Zagranicznych z Paryża. Po kilku latach wyjechał na misje do Wietnamu. Wyświęcony na biskupa, pełnił funkcję wikariusza apostolskiego Cochin.
Właśnie tam, w małej wiosce An Chi z kilku pobożnych miejscowych kobiet uformował wspólnotę zakonną nazwaną Miłośniczkami Krzyża Świętego. Klasztory powstawały w różnych częściach Wietnamu będąc pod jurysdykcją miejscowych biskupów. Z czasem przekształcały się w autonomiczne zgromadzenia na prawie diecezjalnym, choć żyjące wspólnym charyzmatem bpa Lamberta de la Motte.
W taki sposób powstała także gałąź zgromadzenia z Qui Nhon. Miejscowy biskup Damien Grangeon polecił jednemu z kapłanów zreformowanie istniejących na terenie diecezji wspólnot sióstr dając w 1929 roku początek Miłośniczkom Krzyża Świętego z Qui Nhon; wówczas 14 zakonnic złożyło śluby zakonne. Pierwszy klasztor powstał w miejscowości Go Thi. Działalność apostolska rozpoczęła się od założenia szkoły, następnie doszła praca parafialna, nauczanie młodzieży zawodu oraz praca charytatywna.


Strony www:
USA: http://mtgqn.org




14 maja 2016

Dominikanki Niepokalanego Poczęcia


Siostry Dominikanki Niepokalanego Poczęcia (DIC)
Dominican Sisters of the Immaculate Conception
Suore Domenicane dell'Immacolata Concezione
Hermanas Dominicas de la Inmaculada Concepción
Irmãs Dominicanas da Imaculada Conceição
Sœurs Dominicaines de l'Immaculée Conception
Dominikanerinnen von der Unbefleckten Empfängnis

Data i miejsce założenia:
1869 rok - Francja

Założycielka:
m. Hedwige Portalet















Liczba sióstr na świecie: 375  * dane z 2008 roku
Dominikanki Niepokalanego Poczęcia obecne są w krajach: Francja, Hiszpania, Włochy, USA, Meksyk, Kolumbia, Ekwador, Peru, Argentyna.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Europa, Peru: biały habit przepasany skórzanym paskiem, biały szkaplerz, na głowie czarny welon z biała wypustką, przy boku różaniec.



Ekwador: habit krótszy bez różańca przy boku, przednia i tylna część szkaplerza połączona ze sobą po bokach, na piersi dodatkowo zawieszony krzyżyk.


Habit historyczny:





Duchowość:
W sercu dominikańskiego powołania jest głoszenie Jezusa Chrystusa. Nie jest ono jedynie zwykłym działaniem duszpasterskim lecz formą naśladowania Chrystusa. Naśladowanie to jest takie, jak czynili to Apostołowie, którzy głosili Go nie tylko nauczając, ale całym swoim życiem.
Zgromadzenie początkowo założone dla edukacji i religijnego wychowania dzieci niewidomych, opiekuje się także ludźmi pozbawionymi innego rodzaju światła: światła wiary, światła edukacji, światła kultury, światła życia. Charyzmat zgromadzenia streszcza jego hasło: Głosić Prawdę i nieść światło Chrystusa. Głoszenie to ma swoje źródło w kontemplacji blasku oblicza Chrystusa. Kontemplacji sprzyja rytm dnia wyznaczany modlitwą: Mszą Świętą, Jutrznią, Nieszporami i Kompletą oraz różańcem, a także atmosferą ciszy pielęgnowaną w klasztorach.
Inne ważne cechy zgromadzenia to studium Słowa Bożego, teologii i wszystkiego, co może służyć do pełnienia apostolatu, życie wspólnotowe przejawiające się we wspólnej modlitwie i wspólnie podejmowanym apostolstwie oraz duch radości.
Patronką zgromadzenia i wzorem do naśladowania dla każdej z sióstr jest Maryja Niepokalana, która dzięki Duchowi Świętemu zachowała nienaruszoną wiarę, mocną nadzieję i szczerą miłość.



Działalność:
Zgromadzenie posługuje tym, którzy żyją w różnego rodzaju ciemności – fizycznej i duchowej: którzy nie mają światła wiary, by żyć z nadzieją, którzy nie mają światła edukacji i kultury, by rozwijać siebie i umieć kochać i służyć innym, którzy nie mają światła życia, czyli utracili wolę życia i poczucie własnej wartości i godności.
Aktualnie działania apostolskie zgromadzenia skupiają się na edukacji dzieci, młodzieży i dorosłych również niewidomych, pracy z ubogimi, trosce o chorych i starszych w domach opieki i poza nimi. Siostry posługują także w duszpasterstwie parafialnym, katechizują, prowadzą internaty dla młodzieży studiującej.



Historia:
Historia narodzin Dominikanek Niepokalanego Poczęcia zaczyna się w 1866 roku, gdy Hedwige Portalet, należąca wówczas do Sióstr Maryi Niepokalanej z Marsylii zostaje wysłana do Tuluzy, aby otoczyć opieką niewidome dzieci, którymi rodzice nie byli w stanie się opiekować. Dla nich założyła tam Instytut Młodzieży Niewidomej.
Trudne początki, jak i napięte stosunki, jakie powstały z domem macierzystym w Marsylii sprawiły, że Hedwige podjęła decyzję o opuszczeniu zgromadzenia, aby móc dalej poświęcać się niewidomym dzieciom. Choć i tego ją pozbawiono, przekazując instytut dla niewidomych innej wspólnocie zakonnej, jednak wkrótce ponownie powierzono jej prowadzenie ośrodka. Było to wydarzenie, które otworzyło możliwość założenia nowego zgromadzenia, bo m. Hedwige wciąż czuła w duszy powołanie do życia zakonnego.


Zgromadzenie Niepokalanego Poczęcia narodziło się w 1869 roku w Tuluzie. Wierną towarzyszką m. Hedwigi była s. Marie-Françoise Lohier, która wraz z nią przybyła trzy lata wcześniej z Marsylii i dzieliła z nią wszystkie późniejsze trudne doświadczenia. Siostry odnowiły swoje śluby zakonne. W 1877 roku zgromadzenie zostało zaaprobowane przez Kościół.
Kontakty młodej wspólnoty z ojcami Dominikanami zaczęły już od samego początku istnienia. Niektórzy z nich byli spowiednikami, kierownikami duchowymi, rekolekcjonistami sióstr; wśród nich był o. Hyacinthe-Marie Cormier. To dzięki niemu w 1884 roku zgromadzenie zostało agregowane do Zakonu Dominikańskiego i to on w dużym stopniu zaszczepił w siostrach dominikańskiego ducha. Od tego czasu siostry stały się Dominikankami Niepokalanego Poczęcia.
Pierwszym apostolstwem wspólnoty była oczywiście opieka nad dziećmi niewidomymi. W 1889 roku m. Hedwige wysłała kilka sióstr do Ekwadoru do pracy wśród trędowatych, skąd zgromadzenie rozrosło się na inne kraje. Dziś w Ameryce Południowej żyje i pracuje zdecydowana większość sióstr. Prowincja europejska liczy zaledwie 26 zakonnic.

Strony www:
Europa: www.dominicaines-ic.org
Peru: www.dominicasperu.com.pe



8 maja 2016

Misjonarze Ducha Świętego


Misjonarze Ducha Świętego (MSpS)
Missionarii a Spiritu Sancto
Missionaries of the Holy Spirit
Missionari dello Spirito Santo
Misioneros del Espíritu Santo
Missionários do Espírito Santo
Missionnaires du Saint-Esprit
Missionare vom Heiligen Geist

Data i miejsce założenia:
1914 rok - Meksyk

Założyciel:
o. Felix de Jesus Rougier















Liczba zakonników na świecie: 354
Misjonarze Ducha Świętego obecni są w krajach: Meksyk, Gwatemala, Kostaryka, Panama, Kolumbia, USA, Hiszpania, Włochy.
Dom generalny: Meksyk (Ciudad de Mexico)

Habit aktualny:

Czarny habit przepasany czarnym pasem, czarny szkaplerz z wyszytymi na piersi czerwonymi literami IHS oraz tzw. Krzyżem Apostolstwa - krzyż z przebitym włócznią gorejącym Sercem Jezusa w cierniowej koronie, nad krzyżem biała gołębica – symbol Ducha Świętego.



Nowicjusz


Duchowość:
Misjonarze Ducha Świętego to zgromadzenie złożone z kapłanów, diakonów stałych i braci koadiutorów. Jego nazwa oznacza, że należą oni do Ducha Świętego, są posłani przez Niego i jako Jego narzędzie pracują, aby był On znany ludziom. Duch Święty uczy zakonników naśladowania Pana Jezusa w Jego posłuszeństwie Ojcu i pokornej miłości do bliźnich.
Jedynym, który uświęca jest Duch Święty, dlatego pierwszym zadaniem Misjonarzy jest współpraca z Nim w uświęcaniu wszystkich ludzi.
Zasadniczym elementem duchowości wspólnoty jest upodabnianie się zakonników do Jezusa Chrystusa Kapłana i Ofiary poprzez odbicie w sobie Jego kapłańskich uczuć: miłości do Ojca i wszystkich ludzi oraz dawanie miłości, która zbawia, i która daje życie. Wymaga to całkowitego daru z siebie Bogu przez śluby zakonne, współpracy z Chrystusem w budowaniu Królestwa Bożego oraz stawania się wraz z Nim ofiarą przebłagalną za nasze grzechy. Tak więc na pierwszy plan wysuwa się kształtowanie cnót miłości, czystości i poświęcenia. Pomocą w wypełnieniu tego powołania jest Matka Najświętsza, czczona przez Misjonarzy w tajemnicy Jej boleści pod krzyżem.
Zgromadzenie ma charakter kontemplacyjno-czynny. Założyciel podkreślał, że zakonnicy mają być najpierw ludźmi modlitwy, a dopiero później czynu. Modlitwa – zwłaszcza celebracja Mszy Świętej, w której Chrystus składa z siebie ofiarę Bogu, a także adoracja eucharystyczna - ma zdominować całe ich życie, mają stale znajdować się pod jej wpływem, dlatego ważne jest utrzymywanie w klasztorach atmosfery ciszy i samotności. Dopiero z owoców kontemplacji wypływa cała działalność apostolska.
Jako wspólnota Misjonarze starają się żyć zjednoczeni ze sobą przez więzi miłości, podobnie jak pierwsi chrześcijanie mając jedno serce i jedną duszę.



Działalność:
Głównym zadaniem zgromadzenia jest troska o świętość Ludu Bożego, pomagając każdemu człowiekowi w wypełnieniu na ziemi misji powierzonej mu od Boga. Apostolstwo koncentruje się wokół kierownictwa duchowego, głoszenia rekolekcji, prowadzenia domów rekolekcyjnych oraz parafii. Zakonnicy starają się uczyć wiernych świadomego uczestnictwa w Eucharystii.


Historia:
Felix de Jesus Rougier urodził się we Francji, gdzie wstąpił do Towarzystwa Maryi i został wyświęcony na kapłana. Po kilku latach spędzonych na misjach w Kolumbii przybył do Meksyku. Tam spotkał się w 1903 roku z Concepción Cabrera de Armida – mistyczką, przez którą o. Rougier odkrył swoją misję zlecona mu przez Boga, m.in. jako założyciela Misjonarzy Ducha Świętego.
Concepción Cabrera de Armida, zwaną też Conchitą, żyła na przełomie XIX i XX wieku. Była narzędziem wybranym przez Boga, aby zapoczątkować w Kościele tzw. duchowość Krzyża, która ma na celu szerzenie w Kościele panowania Ducha Świętego, którego Królestwo Miłości wyrażone jest w Krzyżu Zbawiciela. Znakiem duchowości Krzyża jest tzw. Krzyż Apostolstwa. Symbolizuje on posłuszeństwo Pana Jezusa względem Ojca, przynoszące zbawienie światu, pod natchnieniem Ducha Świętego. W praktyce duchowość ta polega na naśladowaniu Jezusa Chrystusa Kapłana i Ofiary, szczególnie przez rozwijanie cnót miłości, czystości i poświęcenia.


Okres, w którym rodziło się zgromadzenie był bardzo trudny w historii Meksyku. Szalejąca rewolucja pociągała za sobą ogromne prześladowanie Kościoła, niszczono kościoły, duchownych i osoby zakonne wygnano, wielu zamordowano, podobnie czyniono też ze świeckimi chrześcijanami.
O. Felix de Jesus Rougier założył Misjonarzy Ducha Świętego w 1914 roku w Tepeyac w Meksyku w warunkach niepewności i wielkiego ryzyka. Pozwolenie od przełożonych uzyskał po 10 latach oczekiwania z zastrzeżeniem, że on sam pozostanie nadal w Towarzystwie Maryi. Dopiero w 1926 roku otrzymał zgodę, aby stać się członkiem zgromadzenia, które założył.
Dziś rodzinę Krzyża stanowi 12 różnych zgromadzeń zakonnych, mających swoje korzenie w duchowości zapoczątkowanej w przez Concepción Cabrera de Armidę. Wśród nich są też trzy zgromadzenia żeńskie założone jeszcze przez samego o. Rogier: Córki Ducha Świętego w 1924 roku, Misjonarki Guadalupanki Ducha Świętego w 1930 roku oraz Oblatki Jezusa Kapłana w 1937 roku.



Strony www: 
Dom generalny: http://msps.org
Kostaryka: http://misioneroscostarica.com
USA: www.mspsusa.org (powołania, blog)