1 maja 2016

Córki Królowej Różańca


Zgromadzenie Córek Królowej Różańca (PRR)
Congregation of the Daughters of the Rosary Queen
Congregazione delle Figlie della Regina del Rosario
Congregación de las Hijas de la Reina del Rosario
Congregação das Filhas da Rainha do Rosário
Kongregasi Puteri Reinha Rosari

Data i miejsce założenia:
1958 rok - Indonezja

Założyciel:
abp Gabriel Manek SVD
m. Anfrida van der Werff SSpS



Liczba sióstr na świecie: 410 (w tym: 21 nowicjuszek, 29 postulantek)
* dane z 2011 roku
Córki Królowej Różańca obecne są w krajach: Indonezja, Timor Wschodni, Kenia, Włochy, Belgia.
Dom generalny: Indonezja (Lebao, Larantuka)

Habit aktualny:


Biały habit i biały welon, na piersi zawieszony medal.



Na co dzień używany także habit niebieski.


Duchowość:
Głównym zadaniem sióstr jest udział w Chrystusowej misji budowania Królestwa Bożego poprzez głoszenie Jego Słowa ubogim, chorym i potrzebującym.
Zgromadzenie oddane jest pod opiekę Matki Bożej Królowej Różańca, a siostry powołane do naśladowania Maryi, Służebnicy Pańskiej. Maryja była Tą, która wiernie podążała za Panem Jezusem na Kalwarię, jest więc dla zakonnic wzorem, jak podążać za Chrystusem. Jest też Mistrzynią życia duchowego, apostolskiego i wspólnotowego.
W codziennym życiu siostry starają się być matkami i siostrami dla tych, których spotykają i w duchu dziękczynnego Magnificat służyć Bogu i Jego ludowi z radosnym sercem i prostotą.


Działalność:
Córki Królowej Różańca angażują się w pracę duszpasterską Kościoła, katechizując i przygotowując do przyjęcia Sakramentów Świętych. Ponadto nauczają kobiety zawodu: szycia, gotowania, rolnictwa, tkactwa, odwiedzają rodziny zamieszkałe w odległych terenach wiejskich, a szczególnie ludzi starszych, mających utrudniony dostęp do opieki medycznej. Siostry prowadzą sierociniec, małe ośrodki medyczne na wsiach, ośrodki dla trędowatych, opiekują się chorymi na AIDS w Afryce. W Europie służą w seminariach, domach dla księży oraz domach dla osób starszych, prowadzą także akademik dla studentów.


Historia:
Zgromadzenie Córek Królowej Różańca powstało w 1958 roku w Larantuka na wyspie Flores w Indonezji. Założyli je abp Gabriel Manek SVD oraz m. Anfrida van der Werff SSpS.
Wspólnota powstała jako odpowiedź na sytuację miejscowego Kościoła, w którym bardzo brakowało kapłanów i osób zakonnych. Był to też wyraz wdzięczności Bogu za Jego opiekę nad chrześcijanami w Larantuka, którzy zachowali wiarę w Chrystusa przez ponad dwa wieki będąc pozbawionymi duszpasterskiej opieki kapłanów, jedynie dzięki nabożeństwu do Matki Bożej i codziennemu odmawianiu Różańca. Stąd też zgromadzenie zostało powierzone Maryi Królowej Różańca Świętego.


Strony www:
www.en.biara-prr.com
https://kongregasiprrlebao.wordpress.com



29 kwietnia 2016

Urszulanki św. Karola


Zgromadzenie Sióstr Urszulanek św. Karola (OSC)
Congregazione delle Suore Orsoline di San Carlo
Congregation of the Ursulines of Saint Charles
Congregación de las Hermanas Ursulinas de San Carlos
Congregação das Irmãs Ursulinas de São Carlos
Congrégation des Sœurs Ursulines de Saint-Charles
Kongregation der Ursulinen vom hl. Karl


Data i miejsce założenia:
1844 rok - Włochy

Założycielka:
m. Maria Maddalena Barioli















Liczba sióstr na świecie: 148  * dane z 2011 roku
Urszulanki św. Karola obecne są w krajach: Włochy, Brazylia, Izrael.
Dom generalny: Włochy (Mediolan)


Habit aktualny:

Włochy: Biała bluzka, szara kamizelka, szara spódnica (lub biała bluzka i szary bezrękawnik), na głowie szary welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyż.

Brazylia: Większość sióstr chodzi w strojach świeckich.


Habit historyczny:





Duchowość:
Duch urszulański polega na łączeniu kontemplacji i apostolstwa, które wzajemnie się przenikają i ożywiają; zakorzeniony jest on w podwójnej miłości: Boga i człowieka.
Miłość Boga związana jest ze świadomością godności bycia oblubienicami Syna Bożego, która jest podstawą poświęcenia się Mu. Siostry z wielką wiarą i nadzieją żyją dla samego Boga i tylko On jest ich prawdziwą radością. Boga spotykają w zaciszu własnej duszy, poprzez słuchanie i rozważanie Jego Słowa, w liturgii, w każdym wydarzeniu w ciągu dnia, w osobach sióstr.
Miłość do człowieka uwidacznia się w misji apostolskiej wyznaczonej siostrom przez św. Anielę Merici, założycielkę zakonu urszulańskiego, którą jest praca wychowawcza wśród młodego pokolenia. Ta miłość nacechowana jest szacunkiem dla każdej osoby i uznaniem jej wartości.
Matka Maddalena Barioli wniosła do chryzmatu zgromadzenia elementy ducha franciszkańskiego, który był jej bliski: prostotę, pokorę i posłuszeństwo.


Działalność:
Obecnie Urszulanki św. Karola prowadzą żłobki, przedszkola, szkoły podstawowe i średnie, akademiki dla studentek, domy rekolekcyjne, dom dla samotnych kobiet, pomagają w duszpasterstwie parafialnym w ramach różnych grup i stowarzyszeń, katechizują oraz angażują się w różne duszpasterstwa: akademickie, rodzin, więzienne i ludzi chorych. Siostry starają się również oddziaływać apostolsko poprzez świadectwo życia.
Historia:
Urszulanki św. Karola sięgają swoją historią XVI wieku i działalności biskupa Mediolanu św. Karola Boromeusza. On to sprowadził do swojej diecezji Urszulanki założone przez św. Anielę Merici.
Aniela dostrzegła możliwość moralnego i religijnego odrodzenia społeczeństwa przez takie wychowanie kobiety, aby umiała ona właściwie kształtować rodzinę. W 1535 roku w Brescii we Włoszech założyła Towarzystwo, dla którego napisała regułę. Towarzystwo nawiązywało do sięgającego czasów apostolskich ideału poświęconych Bogu wdów i dziewic żyjących w świecie. W praktyce św. Aniela założyła pierwszy na świecie świecki instytut.
Św. Karol Boromeusz widział w Urszulankach nadzieję na odnowę moralną ówczesnego społeczeństwa, dlatego zapragnął, aby obecne były w Mediolanie. Widząc wśród nich tendencję do gromadzenia się we wspólnoty, w 1584 roku zmodyfikował nieco regułę św. Anieli umożliwiając prowadzenie życia wspólnotowego. Tak powstałe klasztory Urszulanek rozprzestrzeniały się we Włoszech i innych krajach, choć żyły tym samym duchem i regułą, były od siebie niezależne.


Urszulanki były również coraz liczniejsze w diecezji mediolańskiej, gdzie prowadziły działalność wychowawczą wśród dziewcząt aż do początku XIX wieku. W 1810 roku dekret Napoleona, okupującego wówczas północne Włochy, zlikwidował wszystkie klasztory sióstr.
Ponad 30 lat później kard. Carlo Gaetano Gaisruck zwrócił się z prośbą do franciszkańskiej tercjarki Marii Maddaleny Barioli, aby odrodziła wspólnotę Urszulanek w Mediolanie w celu odnowy moralnej i religijnego wychowania dziewcząt, zwłaszcza ubogich. Pod koniec 1843 roku pierwsze trzynaście sióstr otrzymało habit zakonny; w 1844 roku kard. Gaisruck zatwierdził kanonicznie wspólnotę, która przyjęła nazwę Urszulanek św. Karola.

Strony www:
www.orsolinesancarlo.it



25 kwietnia 2016

Kontemplacyjni Ewangelizatorzy Serca Chrystusa


Zgromadzenie Kontemplacyjnych Ewangelizatorów Serca Chrystusa (CECC)
Contemplativi Evangelistae Cordis Christi
Congregation of the Contemplative Evangelizers of the Heart of Christ
Congregazione dei Evangelizzatori Contemplativi del Cuore di Cristo
Congregación de los Contemplativos Evangelizadores del Corazón de Cristo


Data i miejsce założenia:
1986 rok - Kenia

Założyciel:
o. Giovanni Marengoni MCCJ















Liczba zakonników na świecie: ok. 100
Kontemplacyjni Ewangelizatorzy Serca Chrystusa obecni są w krajach: Kenia.
Dom generalny: Kenia (Nairobi - Lang'ata)

Habit aktualny:

Szara sutanna przepasana białym sznurem, na piersi po lewej stronie wyszyte białe serce.


Duchowość:
Zakonnicy powołani są przez Jezusa Chrystusa, aby wytrwać w Jego miłości (J 15, 9). Ich głównym celem jest więc dążenie do doskonałej miłości Boga i bliźnich, co realizują w braterskiej wspólnocie, czyniąc całe życie nieustannym kultem Stwórcy.
W centrum duchowości znajduje się Najświętsze Serce Chrystusa. Wpatrzeni w Nie bracia starają się odwzorować w sobie Jego wewnętrzne usposobienie i uczucia: miłość i dobroć, łagodność i pokorę, samozaparcie, miłosierdzie i hojność, ducha modlitwy i poświęcenia. Szczególną miłość Jego Serca dostrzegają także w Sakramentach Pokuty i Eucharystii. Pielęgnują też nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi.
Zgromadzenie ma charakter: kontemplacyjny, ewangelizacyjny, misyjny i klerycki.
Kontemplacja jest ważnym rysem zgromadzenia. Wpisuje się ona w osobiste i wspólnotowe życie modlitewne, które obejmuje codzienną uroczystą Mszę Świętą, Liturgię Godzin, medytację, półgodzinne Lectio Divina, Różaniec, Drogę Krzyżową. Modlitwa często odbywa się przed Najświętszym Sakramentem i ofiarowana jest w intencji uświęcenia kapłanów i osób zakonnych zwłaszcza w krajach misyjnych. Dzielenie się owocami kontemplacji i uczenie jej innych ma tak duże znaczenie w życiu zgromadzeniu, że oprócz ślubów czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, składany jest także czwarty ślub: szerzenia modlitwy kontemplacyjnej.
Rys ewangelizacyjny wspólnoty zobowiązuje zakonników do aktywnego apostolstwa poprzez głoszenie rekolekcji i misji ludowych, posługę Słowa Bożego, sprawowanie Sakramentów Pokuty i Eucharystii. Charaktery misyjny polega na pracy w krajach misyjnych oraz prowadzeniu animacji misyjnej. Zgromadzenie jest wspólnotą klerycką, jednak przyjmuje do swoich szeregów również braci zakonnych, którzy na równych prawach współpracują z kapłanami.

Działalność:
Działalność zgromadzenia obejmuje: modlitwę oraz nauczanie innych modlitwy, zwłaszcza kontemplacyjnej, głoszenie słowa Bożego poprzez rekolekcje i misje święte, kierowane w pierwszej kolejności do kapłanów i osób konsekrowanych, a mające na celu odnowienie gorliwości i ducha misyjnego, dalej: sprawowanie sakramentów świętych w kościołach powierzonych zgromadzeniu, organizowanie pielgrzymek, animację misyjną, apostolstwo słowem drukowanym poprzez pisanie artykułów, broszur i książek, głównie o modlitwie, szerzenie kultu Serca Chrystusowego oraz idei poświęcenia i intronizacji Bożego Serca w rodzinach. Zakonnicy starają się docierać też do niekatolików i niechrześcijan, by przez różne inicjatywy dać im poznać wiarę katolicką.

Historia:
Założyciel zgromadzenia o. Giovanni Marengoni był Włochem, należał do zgromadzenia Kombonianów. Wiele lat spędził na misjach w Afryce: najpierw w Sudanie, później w Ugandzie i na końcu w Kenii.
Odznaczał się szczególną zdolnością do formowania kapłanów i osób Bogu poświęconych. Jego działalność zaowocowała narodzinami trzech zgromadzeń zakonnych. W Ugandzie założył Apostołów Jezusa i Ewangelizujące Siostry Maryi, dla których napisał konstytucje i przez wiele lat wspierał w duchowym rozwoju.
Jako trzecie powstało Zgromadzenie Kontemplacyjnych Ewangelizatorów Serca Chrystusa. Wspólnota o wyraźnym rysie kontemplacyjnym narodziła się w Kenii w Rongai w 1986 roku, z chwilą kanonicznego ustanowienia przez biskupa diecezji Nakuru. Ojciec Marengoni pragnął też założyć gałąź żeńską, jednak ze względu na podeszły już wiek nie zrealizował marzenia.

Strony www:
http://contemplativeevangelizers.com