2 grudnia 2016

Eucharystki


Zgromadzenie Sióstr Służebnic Jezusa w Eucharystii (SJE)
Congregatio Sororum Ancillarum Jesu in Eucharistia
Congregation of the Sisters Servants of Jesus in the Eucharist
Congregazione delle Suore Ancelle di Gesù nell'Eucaristia
Congregación de las Hermanas Siervas de Jesús en la Eucaristía
Congregação das Irmãs Servas de Jesus na Eucaristia
Congrégation des Soeurs Servantes de Jésus dans l'Eucharistie
Kongregation der Schwestern Dienerinnen Jesu in der Eucharistie (Eucharistinerinnen)
Конгрегация сестер служительниц Иисуса в Евхаристии

Data i miejsce założenia:
1923 rok - Polska

Założyciel:
bł. Jerzy Matulewicz MIC















Liczba sióstr na świecie: 172 (w Polsce: 85)  * dane z 2008 roku
Eucharystki obecne są w krajach: Polska, Litwa, Białoruś, Ukraina, Kazachstan, Gruzja, Niemcy.
Dom generalny: Polska (Pruszków)

Habit aktualny:

Czarny habit z białym kołnierzykiem o rogach prostych, na głowie czarny welon z biała wypustką, na piersi zawieszony krzyżyk.
W okresie letnim możliwy habit i welon w kolorze szarym.


Duchowość:
Duchowość zgromadzenia koncentruje się wokół Jezusa Chrystusa obecnego w Eucharystii. Siostry starają się Go coraz lepiej poznawać, naśladować i kochać, żyjąc na co dzień Jego duchem. Oznacza to, że Eucharystki składają Bogu ofiarę z siebie, w posłuszeństwie oddając się do Jego dyspozycji i wydając w ofierze swoje życie za ludzi.
Duch zgromadzenia cechuje się postawą adoracji, dziękczynienia i uwielbieniu Boga Ojca, wynagradzania i odwzajemniania Jego miłości. Każdego dnia siostry przez pół godziny adorują Najświętszy Sakrament; w domu generalnym w każdy czwartek adoracja trwa przez cały dzień.
Ponieważ Eucharystia jest źródłem życia siostry pragną przyprowadzić do tego źródła każdego człowieka, co czynią poprzez osobiste świadectwo życia w jedności, miłości i pokoju, modlitwę wstawienniczą, bezpośrednią ewangelizację.
Zgromadzenie charakteryzuje się również gorącą miłością do Kościoła katolickiego, który siostry otaczają największą czcią oraz trwają wiernie w jego służbie poprzez modlitwę, pracę i ofiarę.


Działalność:
Eucharystki poświęcają się wychowaniu dzieci i młodzieży głównie poprzez katechizację i prowadzenie różnych grup parafialnych oraz chórów i scholi, przygotowują do przyjęcia Sakramentów świętych, organizują rekolekcje i dni skupienia, opiekują się chorymi i ubogimi w parafiach. Ponadto Eucharystki prowadzą przedszkola oraz posługują w parafiach w charakterze organistek bądź zakrystianek.


Historia:
Założycielem zgromadzenia jest bł. Jerzy Matulewicz. Choć początkowo był księdzem diecezjalnym miał duże zrozumienie sensu i potrzeby życia zakonnego w Kościele, m.in. pomagał o. Honoratowi Koźmińskiemu OFMCap w organizowaniu ukrytego życia zakonnego pod zaborem rosyjskim. Sam też myślał o życiu zakonnym.
Jako dawny wychowanek Marianów, głęboko przejął się losem zakonu, który znajdował się na krawędzi upadku. W tym czasie żył już bowiem tylko jeden Marianin. Wstąpił więc do tego zakonu z myślą uratowania go, co też mu się udało.
Już jako przełożony generalny Marianów przebywał w Mariampolu na Litwie. Tam w 1918 roku powołał do życia Zgromadzenie Sióstr od Ubogich Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, poświęcone zaspokajaniu potrzeb Kościoła i ubogiego społeczeństwa litewskiego.
W tym samym roku został arcybiskupem diecezji wileńskiej, będącej wówczas w granicach Polski. W 1923 roku założył drugie żeńskie Zgromadzenie Sióstr Służebnic Jezusa w Eucharystii przewidziane głównie dla potrzeb diecezji, z myślą o szerzeniu oświaty religijnej oraz rozwijaniu życia sakramentalnego miejscowej ludności. Siostry miały też prowadzić pracę misyjną wśród licznych na tym terenie prawosławnych.
Zgromadzenie zaczęło formować się w małym miasteczku Druja na terenie dzisiejszej Białorusi. Początkowo siostry pracowały w gimnazjum, prowadziły szkołę krawiecką dla dziewcząt, internat, pracownię tkacką i trykotarską, przytułek, katechizowały oraz posługiwały w parafii; nieco później prowadziły także sierociniec i przedszkole. W okresie komunizmu, kiedy statutowa działalność apostolska została mocno ograniczona przez władze świeckie, zgromadzenie przyjęło model służby pomocniczej wobec duszpasterskiej pracy kapłanów w parafiach.


Strony www:
Polska: www.eucharystki.pl
Rosja: http://catholic.tomsk.ru/vocation/eucharistsisters
Niemcy: www.eucharistinerinnen.de

Filmy:





30 listopada 2016

Dominikanki Regina Rosarii


Siostry Dominikanki Regina Rosarii (OP)
Dominican Sisters of Regina Rosarii
Suore Domenicane di Regina Rosarii
Hermanas Dominicas de Regina Rosarii
Irmãs Dominicanas de Regina Rosarii
Sœurs Dominicaines de Regina Rosarii


Data i miejsce założenia:
2005 rok - Filipiny

Założycielka:
m. Mary Epifania F. Brasil
















Liczba sióstr na świecie: brak danych
Dominikanki Regina Rosarii obecne są w krajach: Filipiny.
Dom generalny: Filipiny (Quezon City)

Habit aktualny:

Biały habit przepasany czarny paskiem, biały szkaplerz, na głowie czarny welon, na piersi zawieszony medal z wizerunkiem Matki Bożej Królowej Różańca.
Dopełnieniem stroju jest czarny płaszcz.



Duchowość:
Zgromadzenie opiera się na duchowości dominikańskiej. Jej podstawą jest kontemplacja rzeczy Bożych i dzielenie się owocami kontemplacji z innymi. Siostry starają się być autentycznymi świadkami prawdy, chwalić Boga, oraz głosić Jego Słowo.
Szczególnym powołaniem Dominikanek Regina Rosarii jest być solą ziemi poprzez świadectwo życia wartościami ewangelicznymi, służbę cierpiącym oraz zaufanie Bożej Opatrzności. W zgromadzeniu mocny nacisk kładzie się na kontemplacyjny rys charyzmatu, któremu sprzyja życie w ciszy i prostocie.
Patronką sióstr jest Maryja Regina Rosarii, czyli Królowa Różańca, do której nabożeństwo starają się szerzyć w każdym miejscu, w którym postawi je Boża Opatrzność.



Działalność:
Dominikanki prowadzą ośrodek, w którym organizują rekolekcje i seminaria, przyjmują w gościnę tych, którzy pragną spędzić jakiś czas na modlitwie; uczą także modlitwy kontemplacyjnej oraz propagują nabożeństwo do Królowej Różańca. Ponadto głoszą Chrystusa przez środki masowego przekazu, włączają się w pracę duszpasterską Kościoła, podejmują się też pracy charytatywnej oraz opieki medycznej.


Historia:
Zgromadzenie założyła na Filipinach m. Mary Epifania F. Brasil, która wraz z pięcioma towarzyszkami, odpowiedziała na wezwanie Boże do założenia nowej wspólnoty w rodzinie dominikańskiej. Wszystkie siostry należały wcześniej do Zgromadzenia Dominikanek Różańca Świętego z Filipin. Po długich miesiącach modlitwy i rozeznawania zwróciły się do przełożonych o zgodę na opuszczenie dotychczasowej wspólnoty. Otrzymały ją w 2005 roku i rozpoczęły życie wspólne już jako Dominikanki Regina Rosarii. Pierwszy dom sióstr powstał w Quezon City.
W stosunku do swojego poprzedniego zgromadzenia charyzmat nowej wspólnoty kładzie większy nacisk na kontemplacyjny rys duchowości dominikańskiej oraz na zaufanie Bożej Opatrzności.
W 2012 roku Siostry Dominikanki Regina Rosarii zostały zatwierdzone przez ordynariusza diecezji Antipolo jako publiczne stowarzyszenie wiernych.


Strony www:
www.reginarosarii.org



26 listopada 2016

Misjonarze Afryki


Zgromadzenie Misjonarzy Afryki (MAfr)
Missionarii Africae
Society of the Missionaries of Africa (White Fathers)
Società dei Missionari d'Africa (Padri Bianchi)
Sociedad de los Misioneros de África (Padres Blancos)
Sociedade dos Missionários da África (Padres Brancos)
Société des Missionnaires d'Afrique (Pères Blancs)
Gesellschaft der Missionare von Afrika (Weiße Väter)

Inna nazwa: Ojcowie Biali

Data i miejsce założenia:
1868 rok - Algieria

Założyciel:
kard. Charles Lavigerie
















Liczba członków na świecie: 1263 (w Polsce: 5)  * dane z 2016 roku
Misjonarze Afryki obecni są w krajach: Francja, Luksemburg, Belgia, Holandia, Wielka Brytania, Irlandia, Niemcy, Polska, Szwajcaria, Włochy, Hiszpania, USA, Kanada, Meksyk, Brazylia, Algieria, Tunezja, Liban, Mauretania, Mali, Wybrzeże Kości Słoniowej, Burkina Faso, Ghana, Togo, Nigeria, Niger, Etiopia, Sudan, RD Kongo, Kenia, Tanzania, Rwanda, Burundi, Uganda, Zambia, Malawi, Mozambik, RPA, Izrael, Indie, Filipiny.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Biały habit (ghandura), biały płaszcz (burnus), na piersi zawieszony różaniec.




W niektórych krajach używane czerwone nakrycie głowy.


Duchowość:
Zgromadzenie ma charakter wyłącznie misyjny. Jego celem jest ewangelizacja Afryki. Misjonarze Afryki są stowarzyszeniem życia apostolskiego, złożonym z kapłanów i braci bez święceń, którzy nie składają ślubów, lecz przysięgę misyjną, która zobowiązuje do śmierci do służenia Kościołowi w Afryce zgodnie z charyzmatem zgromadzenia.
Członkowie wspólnoty traktują słowa Chrystusa: Idźcie i nauczajcie wszystkie narody (Mt 28,19), jako skierowane do nich samych. Ich głównym zadaniem jest więc siać ziarno miłości Chrystusa na grunt ludzkich serc. Gdy uda się już stworzyć wspólnotę Kościoła lokalnego, która sama potrafi się umacniać i troszczyć o siebie, Misjonarze Afryki idą do innych, których serca też trzeba przemienić w glebę zdolną przyjąć ziarno Bożej prawdy.
Wzorem dla Misjonarzy jest sam Jezus Chrystus, Bóg – Człowiek, który stał się jednym z nas, przyjąwszy postać sługi, a hasłem są słowa: Stać się wszystkim dla wszystkich.
Zgromadzenie opiera się na duchowości ignacjańskiej, która według założyciela jest najlepsza dla aktywnych misjonarzy. W niej natomiast najważniejsza jest więź z Bogiem i dlatego Misjonarze pielęgnują życie modlitewne.
Członkowie zgromadzenia żyją we wspólnotach międzynarodowych, złożonych z przynajmniej trzech osób; wspólnie mieszkają, modlą się, pracują, przeżywają radości i smutki.
Formacja w zgromadzeniu rozpoczyna się dwuletnim postulatem, który jest okresem przygotowania do wyjazdu do Afryki, nauki języka angielskiego lub francuskiego oraz studium filozofii. Następnie odbywany jest roczny nowicjat w jednym z dwóch nowicjatów zgromadzenia w Afryce. Kolejny okres to dwuletnia praktyka duszpasterska w jednej ze wspólnot w Afryce, w tym czasie Misjonarze uczą się też lokalnego języka afrykańskiego. Ostatni okres formacji to trzyletnie studia teologiczne.



Działalność:
Zgodnie z charyzmatem apostolstwem wspólnoty jest praca misyjna w Afryce. Polega ona na budowaniu młodych Kościołów lokalnych, które po usamodzielnieniu się zostają przekazywane w ręce afrykańskiego kleru. Ponadto Misjonarze zajmują się formacją miejscowego duchowieństwa zarówno diecezjalnego, jak i zakonnego, a także świeckich katechetów.
Oprócz głoszenia Chrystusa Afrykańczykom, kształtują ich na ludzi angażujących się w różne sfery życia społecznego, aby w ten sposób brali odpowiedzialność za swój kraj i problemy społeczne. Sami Misjonarze również starają się zaradzać problemom zwykłych mieszkańców: budują studnie, organizują spółdzielnie, nauczają nowych metod uprawy ziemi, niosą pomoc tam, gdzie nie dociera pomoc państwowa, by podnieść poziom życia i rozwiązać najbardziej naglące problemy spowodowane problemami gospodarczym. Obecni są także w dziedzinie edukacji i medycyny, zwalczając ignorancję, analfabetyzm i choroby.
W tych krajach Afryki, gdzie dominuje islam i bezpośrednia ewangelizacja jest utrudniona, Misjonarze starają się dawać świadectwo chrześcijańskiego życia. W krajach poza kontynentem afrykańskim mają za cel zdobywanie powołań do pracy w Afryce. Jedyny dom zgromadzenia w Polsce znajduje się w Lublinie.



Historia:
Zgromadzenie Misjonarzy Afryki powstało w roku 1868 z inicjatywy kard. Charlesa Lavigerie, który będąc biskupem diecezji Nancy we Francji, został minowany ordynariuszem Algieru w Algierii, wówczas kolonii francuskiej. Przybył tam w 1867 roku. Przejęty panującą tam trudną sytuacją mieszkańców postanowił oddać całe swoje życie Afryce.
Gdy pierwsze próby ewangelizacji muzułmanów, którzy dominowali w Algierii nie powiodły się, zrozumiał, że musi zacząć ewangelizować struktury tradycyjnego społeczeństwa afrykańskiego. Uznał, Afryka może być nawrócona na chrześcijaństwo tylko przez Afrykańczyków. Mieli oni być nie tylko ochrzczeni, ale też powinni stać się apostołami wśród swoich narodów. Założyciel mówił: My, misjonarze musimy być inicjatorami, lecz trwałe dzieło musi być dokończone przez samych Afrykańczyków.
W odniesieniu natomiast do afrykańskich krajów muzułmańskich kard. Lavigerie uznał, że skuteczniejsze od bezpośredniej ewangelizacji będzie dawanie świadectwa życia chrześcijańskiego.
Swoje zgromadzenie założyciel oparł o duchowość ignacjańską, dlatego pierwszymi mistrzami nowicjuszy uczynił Jezuitów.



Strony www:
Polska: http://misjonarzeafryki.org
Dom generalny: www.africamission-mafr.org
Francja: http://peres-blancs.cef.fr
Belgia, Holandia: www.lavigerie.org
Wielka Brytania: www.thewhitefathers.org.uk
Hiszpania: www.misionerosafrica.com
Włochy: www.missionaridafrica.org
Szwajcaria: www.africanum.ch
Niemcy: www.afrikamissionare.de
USA: www.missionariesofafrica.org
Kanada: http://mafr.net
Meksyk: www.misionerosdeafrica.org.mx
Afryka Zachodnia: www.mafrwestafrica.net
Afryka Południowa: https://mafrsaprovince.com

Filmy: