16 stycznia 2018

Wspólnota Monastyczna św. Józefa


Wspólnota Monastyczna św. Józefa
Monastic Community of Saint Joseph
Comunità Monastica di San Giuseppe
Comunidad Monastica San José
Comunidade Monástica de São José
Communauté Monastique de Saint Joseph
Monastischen Gemeinschaften vom heiligen Josef

Data i miejsce założenia:
2007 rok - Paragwaj

Założyciel:
o. Hugo Maidana SJ

Liczba zakonników na świecie: ok. 10
Mnisi Wspólnoty Monastycznej św. Józefa obecni są w krajach: Paragwaj.
Dom wspólnoty: Paragwaj (Santa María de Fe)

Habit aktualny:

Czarny habit przepasany skórzanym paskiem, czarny szkaplerz z kapturem, na piersi zawieszony krzyżyk.

Używany również strój w kolorze białym.


Duchowość:
Wspólnota Monastyczna św. Józefa jest kontemplacyjną wspólnotą kapłanów i braci żyjących według duchowości ignacjańskiej. Życie mnichów skupia się wokół trzech filarów: oddawania chwały i czci oraz służby Bogu, naszemu Panu. Ważne miejsce w ich duchowości zajmują Ćwiczenia Duchowe św. Ignacego, które pomagają im w nieustannym poszukiwaniu woli Bożej.
Święty Józef jest dla zakonników wzorem kontemplacyjnego życia i służby dla Pana. Mnisi są ludźmi ciszy, modlitwy i służby w duchu Świętego domu z Nazaretu, zawsze pozostając otwarci na przyjęcie wszystkich, którzy przychodzą szukać duchowej pomocy.
Modlitwa wspólnotowa skupia się wokół Liturgii Godzin, która wprowadza do codziennej Eucharystii i zarazem ją przedłuża. W modlitwie, w zjednoczeniu z Jezusem Chrystusem w Jego błaganiu do Ojca, mnisi wstawiają się za całą ludzkość, za misję Kościoła oraz w szczególny sposób za misję Zakonu Jezuitów. Osobiste rozważanie Słowa Bożego prowadzi ich do odkrywania Bożej woli i do posłuszeństwa wobec niej. Szczególną rolę odgrywa milczenie, które pomaga do intymnego spotkania z Bogiem.
Mnisi łączą się we wspólnotę, aby podążać za Chrystusem na drodze ubóstwa i wyrzeczenia, we wspólnocie dóbr, w opuszczeniu rodziny, przyjaciół, własnych planów na życie i całkowitego oddania się w ręce Pana, obecnego we wszystkim. Patronką i Opiekunką wspólnoty jest Matka Boża z Guadalupe.









Działalność:
Prowadząc kontemplacyjny styl życia głównym zadaniem członków wspólnoty jest modlitwa wstawiennicza w intencjach im powierzonych. Jednak w pewnym zakresie podejmują się zadań apostolskich takich jak: kierownictwo duchowe, formacja religijna młodzieży, animacja liturgiczna, prowadzenie rekolekcji ignacjańskich, szczególnie dla kapłanów, zakonników i seminarzystów, pomoc duchowa osobom uzależnionym od alkoholu i narkotyków i ich rodzinom, a także małżeństwom i rodzinom przeżywającym kryzysy. Ponadto mnisi na swoje utrzymanie zarabiają sprzedażą produktów spożywczych pochodzących z ich gospodarstwa.









Historia:
Wspólnota Monastyczna św. Józefa zaczęła kształtować się w 1997 roku w diecezji San Juan Bautista de las Misiones w Paragwaju. W ośrodku powołaniowym młodzi ludzie rozeznawali swoje powołanie przy pomocy rekolekcji ignacjańskich, pod kierownictwem jezuity o. Hugo Maidana, późniejszego założyciela wspólnoty. Część z nich wybrała kapłaństwo diecezjalne, część wstąpiła do różnych zgromadzeń zakonnych, inni wybrali życie świeckie. Pewna grupa czuła jednak pociąg do życia monastycznego i modlitwy kontemplacyjnej.
Po 10 latach rozeznawania wspólnota nabrała określonego kształtu, przyjmując duchowość ignacjańską, dlatego też rok 2007 jest uważany za datę założenia zgromadzenia. Dwa lata później jego członkowie złożyli swoje pierwsze śluby zakonne na ręce swojego założyciela.
Obecnie wspólnota liczy ok. 10 zakonników, w tym 2 kapłanów. Jedyny klasztor mnichów znajduje się w miasteczku Santa María de Fe.  











Strony www:
http://monasteriosantamariadefe.blogspot.com 



13 stycznia 2018

Apostolanki Serca Jezusa


Zgromadzenie Apostolanek Serca Jezusa (ACJ)
Congregation of the Apostolic Sisters of the Heart of Jesus
Congregazione delle Apostoliche del Cuore di Gesù
Congregación de Apóstolicas del Corazón de Jesús


Data i miejsce założenia:
1924 rok - Hiszpania

Założycielka:
m. Luz Casanova















Liczba sióstr na świecie: 148  * dane z 2011 roku
Apostolanki Serca Jezusa obecne są w krajach: Hiszpania, Meksyk, Salwador, Peru, Boliwia, Angola.
Dom generalny: Hiszpania (Madryt)


Habit aktualny:
Zgromadzenie bezhabitowe od początku swojego istnienia.


Duchowość:
Zgromadzenie żyje duchowością ignacjańską, której istotą jest miłość ku Bogu, przenikająca całą działalność. Siostry każdego dnia starają się upodabniać się do Chrystusa w miłości do Boga i ludzi.
Apostolanki czują się szczególnie powołane do odtworzenia życia i misji Pana Jezusa i Jego Apostołów. Jest to powołanie do kontemplacji w działaniu skoncentrowanym na publicznym wymiarze naśladowania Chrystusa wśród ubogich.
Siostry w całości oddają swoje życie Bogu i ubogim. Za przykładem założycielki wierzą, że miłość do Pana Jezusa i miłość ubogich nie były sprzecznymi uczuciami, ale przeciwnie, ​​mogą kochać Pana tylko wtedy, jeśli kochają ubogich. Stąd bierze się główna myśl duchowości zgromadzenia sformułowana przez m. Luz Casanovę: Miejcie najgorętszą miłość do Zbawiciela i najwyższy szacunek dla osoby.
Założycielka kładła nacisk na takie cechy jak: odwaga w kryzysach, wrażliwość na potrzebujących, wierność obowiązkom, maksymalne wykorzystanie otrzymanych talentów w celu służenia innym oraz mądre wykorzystanie czasu. Ponadto siostry dostrzegają Boga obecnego we wszystkich rzeczywistościach i działającego we wszystkich wydarzeniach.


Działalność:
Apostolanki prowadzą szkoły, aktywnie włączają się w zadania duszpasterskie Kościoła, poświęcają się różnorakiej pomocy na rzecz ubogich i chorych: w przychodniach, kuchniach dla ubogich, domach dla ludzi starszych, schronieniach dla matek w trudnej sytuacji, współpracują z osobami świeckimi podzielającymi ich charyzmat. Ponadto w każdego rodzaju apostolstwie, w którym stykają się z młodzieżą, realizują duszpasterstwo powołaniowe.

Historia:
Luz Casanova urodziła się w arystokratycznej hiszpańskiej rodzinie. Gdy miała 12 lat zamieszkała w Madrycie. Na przełomie XIX i XX wieku Hiszpania doświadczała masowej emigracji ludności wiejskiej do miast w poszukiwaniu pracy, wskutek czego powstawały duże dzielnice pełne ubóstwa, braku żywności i higieny, a w konsekwencji chorób. Dzieci pozostawały bez edukacji. Luz coraz częściej odwiedzała ubogie peryferia Madrytu, pomagając potrzebującym, choć kłóciło się to z zasadami zachowania ludzi z jej klasy społecznej. W 1902 roku założyła pierwszą szkołę, w późniejszych latach kolejne, a także kuchnie dla ubogich, schroniska.
Żadne zgromadzenie zakonne nie rodzi się z dnia na dzień. Zawsze jest ktoś, kto jest "duszą" wspólnoty, jedną lub kilkoma osobami, które mają intuicję, odkrywają coś, czego inni dotąd nie widzieli, przyjmują pewien styl życia, nawet jeśli nie wiedzą dobrze, w którą stronę idą. Podobnie było z m. Luz Casanovą i jej zgromadzeniem Apostolanek Serca Jezusa.
Luz raczej nie myślała o życiu zakonnym ze względu na to, że w tamtych czasach koncentrowało się ono wokół klasztoru i było bardzo uporządkowanym stylem życia. Ją pociągało maksymalne zaangażowanie w aktywne apostolstwo, co – jak uznawała - lepiej mogła realizować będąc osobą świecką. Jednak lata świeckiego apostolatu doprowadził ją i jej towarzyszki do nowej drogi życia zakonnego, mniej konwentualnego i ujętego w uporządkowane ramy. Kobiety czuły, że Duch Święty prowadzi je właśnie w tym kierunku; chciały odtworzyć życie i misję Pana Jezusa i Jego apostołów.

W 1924 roku kobiety rozpoczęły życie wspólnotowe, co uważa się za datę narodzin zgromadzenia. Trzy lata później biskup Madrytu zatwierdził je pod nazwą: Panie Apostolskie Najświętszego Serca Jezusa. W 1930 roku pierwsza grupa sióstr złożyła pierwsze śluby zakonne.
Do 1936 roku, w którym rozpoczęła się hiszpańska wojna domowa, Apostolanki przeżywały czas ekspansji i rozwoju, podejmując się różnorodnej działalności. Wojna sprawiła, że szkoły zostały zniszczone, budynki zajęte, całe dzieło zgromadzenia zniweczone, a wspólnoty rozproszone. Wówczas m. Luz wypowiedziała bardzo proste zdanie: Zaczynamy od nowa! Zdanie to głęboko zapadło w pamięć zgromadzenia i przypomina się siostrom za każdym razem, gdy jakikolwiek kryzys puka do ich drzwi.

Strony www:
www.apostolicascj.org



7 stycznia 2018

Kapłańskie Pomocnice od Najświętszego Sakramentu


Zgromadzenie Sióstr Kapłańskich Pomocnic od Najświętszego Sakramentu
Congregation of the Sisters Auxiliaries of the Blessed Sacrament
Congregazione delle Suore Sacerdoti Ausiliarie del Santissimo Sacramento
Congregación de las Hermanas Auxiliares Sacerdotales del Santísimo Sacramento

Data i miejsce założenia:
1966 rok - USA

Założycielka:
m. María Dufresne















Liczba sióstr na świecie: brak danych
Kapłańskie Pomocnice od Najświętszego Sakramentu obecne są w krajach: Kolumbia, USA.
Dom generalny: Kolumbia (Chía)


Habit aktualny:

Niebieski bezrękawnik, biała bluzka, niebieski żakiet z białym obszyciem, na głowie niebieski welon z białą wypustką, na piersi zawieszony medalik z wizerunkiem kapłańskich dłoni unoszących Hostię nad Kielichem oraz słowami: Laudetur Jesus Sacerdos



Duchowość:
Celem zgromadzenia jest oddanie czci i uwielbienia Jezusowi Chrystusowi Najwyższemu Kapłanowi w Eucharystii i Jego kapłanach oraz służbie Świętej Matce Kościołowi. Siostry żyją we wspólnocie i poświęcają się Bogu na drodze ubóstwa, czystości i posłuszeństwa.
Konkretnym wyrazem charyzmatu sióstr jest duchowa pomoc w uświęcaniu kapłanów i kandydatów do kapłaństwa. Starają się one być adoratorkami w duchu i prawdzie, które ofiarują się Panu Jezusowi Wiecznemu Kapłanowi w Najświętszym Sakramencie w intencji uświęcenia kapłanów. Drugim aspektem powołania sióstr jest pomoc księżom w pracy duszpasterskiej poprzez gorliwą i oddaną służbę.
Adoracja Najświętszego Sakramentu stoi w centrum duchowości zgromadzenia i stanowi pokarm dla apostolatu zakonnic. Codzienność sióstr polega na naśladowaniu Najświętszej Maryi Panny, pierwszej Pomocy Kapłańskiej, w służbie Panu Jezusowi Najwyższemu Kapłanowi.


Działalność:
Siostry pełnią posługę apostolską w domach biskupich i kapłańskich, w seminariach duchownych i na plebaniach. Ponadto pomagają w duszpasterstwie parafialnym poprzez katechizację, przygotowywanie do przyjęcia Sakramentu Chrztu Św. i Bierzmowania, prowadzeniu modlitwy różańcowej i Liturgii Godzin w świątyniach, a także troskę o piękno kościołów, dekorowanie i przygotowywanie ich do celebracji liturgicznych.

Historia:
Zgromadzenie Sióstr Kapłańskich Pomocnic od Najświętszego Sakramentu zostało powołane do życia w 1966 roku w Madison, w stanie Wisconsin w USA. Jego założycielką jest m. María Dufresne. Główna siedziba wspólnoty została jednak przeniesiona do Chía w Kolumbii i właśnie w tym kraju posługuje dziś większość sióstr, choć nadal posiadają one swój dom w Stanach Zjednoczonych w diecezji Madison, w której zgromadzenie zostało założone.

Strony www:
http://hermanasauxiliaressacerdotales.blogspot.com



3 stycznia 2018

Córki Kościoła


Córki Kościoła
Daughters of the Church
Figlie della Chiesa
Hijas de la Iglesia
Filhas da Igreja
Filles de l'Eglise
Töchter der Kirche

Data i miejsce założenia:
1938 rok - Włochy

Założycielka:
m. Maria Olivia Bonaldo















Liczba sióstr na świecie: ok. 400
Córki Kościoła obecne są w krajach: Włochy, Hiszpania, Portugalia, Francja, Turcja, Kolumbia, Ekwador, Boliwia, Brazylia, Indie.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:
Brak wspólnoty stroju zakonnego.

Beżowy habit z białym kołnierzykiem, na głowie biały welon, na piersi zawieszony krzyżyk.

Przełożona generalna na piersi medal zamiast krzyżyka.
-------------------------------------------

W Indiach: habit lub beżowe sari z brązowymi paskami, na piersi zawieszony krzyżyk.


 -------------------------------------------

W Brazylii: strój świecki, na piersi zawieszony krzyżyk.


Habit historyczny:

Habit i welon w kolorze czarnym.


Duchowość:
Duchowość Córek Kościoła wypływa z prawdy o powołaniu każdego chrześcijanina do nowego życia w Jezusie Chrystusie w łonie Kościoła Świętego, który jest naszą Matką. Nazwa zgromadzenia wyraża całkowite zobowiązanie i pokorne poświęcenie się sióstr służbie Kościołowi, aby został On poznany i umiłowany.
W centrum duchowości wspólnoty znajduje się liturgia, źródło i szczyt życia Kościoła. Eucharystia jest sercem modlitwy i działania sióstr jako Córek Kościoła. Uczestnicząc w celebracjach liturgicznych siostry oddają Trójcy Świętej cześć i uwielbienie, które znajduje swój wyraz później w wypełnianiu obowiązków dnia codziennego.
Siostry z pokorą słuchają Słowa Bożego i karmią nim swoje życie wspólnotowe. Ono formuje je w jedno Ciało i wzmacnia, aby czcić Chrystusa, który stał się Żyjącym Chlebem dla wszystkich. Słuchając i głosząc Słowo Boże, starają się przekazywać innym skarb, który jest źródłem ich szczęścia, a więc to, że należą do Chrystusa i do Jego Kościoła.
Zakonnice wypełniają swoje powołanie Córek Kościoła poprzez życie proste, ubogie i radosne, przepełnione duchem modlitwy, wspólnotą życia na wzór pierwszej wspólnoty chrześcijańskiej, a także poprzez wierność nauczaniu Magisterium Kościoła.










Działalność:
Apostolstwo zgromadzenia nastawione jest na zaspokajanie potrzeb lokalnej parafii. Polega ono na pomocy w duszpasterstwie parafialnym, mając szczególnie na uwadze młodzież w parafii, a także na formacji liturgicznej, różnych pracach koniecznych w parafiach i pracy charytatywnej. W domach, w których Najświętszy Sakrament jest wystawiany, siostry dają innym sposobność do cichej adoracji oraz liturgicznej modlitwy z siostrami, do lektury i dzielenia się Słowem Bożym. Zgromadzenie prowadzi także domy rekolekcyjne.
Córki Kościoła troszczą się także o Jego jedność poprzez modlitwę w tej intencji oraz działania o charakterze ekumenicznym.




Historia:
Maria Olivia Bonaldo po ukończeniu szkoły pracowała jako nauczycielka. Pomimo dużej pobożności planowała małżeństwo. Mając 20 lat podczas procesji Bożego Ciała, pod wpływem mistycznego doświadczenia, w czasie którego zrozumiała tajemnicę Kościoła, postanowiła zostać zakonnicą. Porzuciwszy małżeńskie plany zapragnęła założyć nową rodzinę zakonną, całkowicie oddaną służbie Kościołowi.
Maria Oliva nie znalazła jednak zrozumienia ze strony swojego kierownika duchowego, który powiedział jej, że nie postrzega jej jako narzędzia zdolnego do realizacji tego zadania. Kontynuowała więc swoją pracę pedagogiczną, poświęcając własną wolę w heroicznym posłuszeństwie.
W 1920 roku, kiedy miała 27 lat, wstąpiła do Zgromadzenia Córek Miłosierdzia zwanych Kanosjankami. Jednak wewnętrzne wezwanie do założenia nowego zgromadzenia ciągle pozostawało żywe. Maria Oliva powierzyła swoje pragnienia przełożonym i po długim czasie modlitwy została upoważniona do zapisania tego, czego doświadczała w swoim sercu. Z pomocą przyszedł jej kardynał Wenecji który zrozumiał jej pragnienia i pomógł przekonać matkę generalną do zgody na eksperyment nowej wspólnoty. 



Maria Oliva Bonaldo, wraz z czterema młodymi kobietami, zainicjowała Zgromadzenie Córek Kościoła w 1938 roku w domu generalnym Sióstr Kanosjanek w Rzymie. Jednak w 1943 roku zmarła jedna z jej towarzyszek, której Maria Oliva planowała powierzyć kierownictwo nowej wspólnoty, ponieważ sama zobowiązana była przysięgą do pozostania na zawsze Kanosjanką. Wówczas znów z pomocą przyszedł wenecki kardynał, który wystarał się u papieża o zwolnienie założycielki z tej przysięgi. W 1946 roku otrzymała ona zgodę na opuszczenie Kanosjanek i w tym samym roku złożyła śluby wieczyste jako Córka Kościoła.


Strony www:
www.figliedellachiesa.org