22 sierpnia 2014

Misjonarze Maryi Niepokalanej


Stowarzyszenie Misjonarzy Maryi Niepokalanej (MMI)
Society of Missionaries of Mary Immaculate
Società dei Missionari di Maria Immacolata
Sociedad de los Misioneros de María Inmaculada
Sociedade dos Missionários de Maria Imaculada
Société des Missionnaires de Marie Immaculée


Data i miejsce założenia:
1998 rok - Brazylia

Założyciel:
o. Arul Raj OMI















Liczba zakonników na świecie: ok. 450
Misjonarze Maryi Niepokalanej obecni są w krajach: Brazylia, Indie, Etiopia, Sudan Płd., Tanzania, Zambia.
Dom generalny: Indie (Meerut)


Habit aktualny:

Biała sutanna przepasana czarnym pasem, na piersi zawieszony krzyż.



Duchowość:
Misjonarze Maryi Niepokalanej to stowarzyszenie życia apostolskiego kapłanów, którego celem jest podjęcie pracy w najtrudniejszych misjach na świecie i rozwijanie ich. Kapłani chcą kochać Boga służąc ubogim i dzielić z nimi wartości głoszone przez Chrystusa.
Duchowość wspólnoty skupia się na tajemnicy Królestwa Bożego, którego budowniczym jest sam Pan Jezus i które zarazem zawarte jest w Jego Osobie. Wzorując się na Jezusie Chrystusie, który nie chciał niczego innego, jak tylko spełnienia woli Swojego Ojca i ustanowienia Jego Królestwa na ziemi, Misjonarze są gotowi pójść zawsze i wszędzie tam, gdzie jest to konieczne. Taka gotowość wymaga od nich rezygnacji z samego siebie i oderwania od rzeczy materialnych. Ubóstwo jest bardzo ważnym aspektem życia stowarzyszenia. Mocno podkreślana jest prawda, że Chrystus jest Odkupicielem wszystkich ludzi: z każdej grupy społecznej, każdego koloru skóry i każdego wyznania.
Ponadto duchowość Misjonarzy oparta jest na Eucharystii, Słowie Bożym i Krzyżu Chrystusa. Szczególną cechą duchowości wspólnoty jest lojalność wobec Boga, Jego Kościoła, wobec stowarzyszenia i charyzmatu założyciela.


Działalność:
Apostolstwem stowarzyszenia jest działalność misyjna. Priorytetem w niej jest nie tyle tworzenie nowych parafii na terenach misyjnych, co objęcie opieką duszpasterską dużych i trudnych obszarów i poprzez rozwijanie działalności duszpasterskiej stworzenie warunków dla tworzenia nowych diecezji. Tego typu misję obejmującą setki kilometrów stowarzyszenie prowadzi na terenach Amazonii w Brazylii. Ponadto Misjonarze włączają się w działalność misyjną w innych krajach szczególnie starając się podnieść poziom warunków życiowych ludzi najuboższych i zaniedbanych.

Historia:
Misjonarzy Maryi Niepokalanej założył indyjski zakonnik o. Arul Raj OMI. Wcześniej, w 1984 roku, założył w Indiach żeńską wspólnotę Córek Maryi Niepokalanej, która miała na celu pomagać mu w pracy wśród mieszkańców misji w Pandravedu, w której inni księża nie chcieli pracować z powodu bardzo ciężkich warunków tam panujących.
Inspiracją do powstania gałęzi męskiej był abp Vitorio Pavanello, ordynariusz brazylijskiej diecezji Campo Grande. W 1990 roku w czasie wizyty o. Arula u biskupa, ten zwrócił się do niego z pytaniem o możliwość założenia wspólnoty kapłanów, którzy wspomogliby swoją posługą duże potrzeby duszpasterskie krajów Ameryki Łacińskiej. Słowa zachęty do stworzenia męskiej wspólnoty płynęły także od bpa Madrasu w Indiach. Jednak dopiero w 1998 roku o. Raj przedstawił biskupowi Campo Grande oraz radzie diecezjalnej oficjalną prośbę o zgodę na powstanie Stowarzyszenia Misjonarzy Maryi Niepokalanej, otrzymując akceptację. W tworzenie zgromadzenia męskiego i pomoc o. Arulowi w formowaniu pierwszych kapłanów żywo zaangażowały się Córki Maryi Niepokalanej, stąd siostry wymieniane są zwykle jako współzałożycielki.
Od początku celem stowarzyszenia było nie tyle dawać Kościołowi więcej kapłanów, lecz przede wszystkim formować lepiej wykształconych i bardziej zmotywowanych misjonarzy do służby w najtrudniejszych misjach świata.
Obecnie wspólnota cieszy się bardzo licznymi powołaniami. Ponieważ zdecydowana większość z nich pochodzi z Indii, dom generalny został przeniesiony z Bandeirantes w Brazylii do Meerut w Indiach.


Strony www:
brak



20 sierpnia 2014

Córki Opatrzności z Saint-Brieuc


Córki Opatrzności z Saint-Brieuc
Filles de la Providence de Saint-Brieuc
Daughters of Providence of Saint-Brieuc
Hijas de la Providencia de Saint-Brieuc
Filhas da Providência de Saint-Brieuc
Figlie della Provvidenza di Saint-Brieuc


Data i miejsce założenia:
1818 rok - Francja

Założyciel:
o. Jean Marie de la Mennais















Liczba sióstr na świecie: 63  * dane z 2014 roku
Córki Opatrzności z Saint-Brieuc obecne są w krajach: Francja, Wielka Brytania, Kanada, Uganda.
Dom generalny: Francja (Rennes)


Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe.
Aktualnie siostry nie chodzą w habitach.








Habit historyczny:



Duchowość:
Wzorując się na swoim założycielu siostry starają się żyć w uległości Duchowi Świętemu oraz patrzeć na wszystko w duchu wiary, w zaufaniu Bożej Opatrzności i prostocie. W głębokiej miłości do Kościoła wypełniają główny cel istnienia zgromadzenia: aby Jezus Chrystus był znany i kochany. Jezus Chrystus i Jego Ewangelia jest więc ich jedyną motywacją poświęcenia się Bogu.


Działalność:
Podstawową dziedziną działalności Córek Opatrzności od samego początku było chrześcijańskie wychowanie i edukacja młodego pokolenia, choć założyciel zaznaczał, aby nie wykluczać podejmowania się także innych dobrych dzieł. Siostry otwierały liczne szkoły, internaty, pracowały w szkołach parafialnych. Ponadto opiekowały się ludźmi chorymi i starszymi w szpitalach i domach prywatnych.
Aktualnie z powodu starzenia się sióstr i braku nowych powołań zakonnice stopniowo wycofują się z bezpośredniej działalności przekazując prowadzenie swoich dzieł osobom świeckim. Nadal jednak włączają się w działalność misyjną w Ugandzie.

Historia:
Powstanie zgromadzenia wiąże się z trudną sytuacją Francji, w jakiej pogrążyła kraj Rewolucja Francuska. Jednym z owoców Rewolucji były rzesze ubogich dzieci, wałęsających się po ulicach, pozbawionych jakiegokolwiek nauczania. Ks. Jean Marie de la Mennais wikariusz w parafii w Saint-Brieuc postanowił temu zaradzić. Wraz z kilkoma gorliwymi kobietami zaczął zbierać biedne dzieci z ulic miasta i uczyć ich czytać, pisać, liczyć i różnych prac ręcznych, często także dożywiając je, gdyż z ubóstwa nie miały co jeść. Zapewniano im też wychowanie religijne.
Ta grupa pobożnych kobiet stała się zalążkiem nowego zgromadzenia. W 1818 roku złożyła deklarację poświęcenia się Bogu, zakończoną słowami: Bóg sam w naszych duszach, Bóg sam w naszych sercach, Bóg sam w naszych działaniach, teraz i na zawsze. Dla największej chwały Bożej. Trzy lata później siostry złożyły swoje pierwsze śluby zakonne i otrzymały od ks. de la Mannais opracowane konstytucje. Na początku, jedynym celem nowej wspólnoty było nauczanie dzieci, ale szybko, założyciel zachęcił siostry do otwarcia się także na inne dobre uczynki.
W 1897 roku Córki Opatrzności założyły pierwszą placówkę poza Francją, w Kanadzie, niedługo później w Anglii, a w 2006 roku w Ugandzie, gdzie są obecne do dziś. W przeszłości siostry pracowały także w Hiszpanii, Boliwii, Wybrzeżu Kości Słoniowej oraz Burundi.
Na początku XX wieku zgromadzenie liczyło ok. 400 zakonnic. Posoborowy kryzys powołań zmniejszył liczbę sióstr do 63 obecnie.

Strony www:
www.lamennais.org/fr/soeurs/index.html



16 sierpnia 2014

ss. Żywej Wspólnoty Ewangelii


Siostry Żywej Wspólnoty Ewangelii (LGC)
Sisters of the Living the Gospel Community

Data i miejsce założenia:
1974 rok - Filipiny

Założyciel:
ks. Frederick B. Kriekenbeek















Liczba sióstr na świecie: 60 (w tym 1 nowicjuszka, 5 postulantek)
Siostry Żywej Wspólnoty Ewangelii obecne są w krajach: Filipiny.
Dom generalny: Filipiny (Cebu)


Habit aktualny:

Biała bluzka, turkusowa spódnica i turkusowy żakiet, na głowie biały prosty welon, na piersi zawieszony czarny równoramienny krzyżyk. 
Używany także: turkusowy habit, biały welon.




Duchowość:
Głównym celem zgromadzenia jest chwała Boża i szerzenie Jego Królestwa poprzez pracę i uświęcenie własne sióstr na drodze czystości, ubóstwa i posłuszeństwa oraz życia według Ewangelii i konstytucji wspólnoty.
Celem szczegółowym jest ofiarowanie siebie Bogu jako narzędzie odnowy w Duchu Świętym i Jego charyzmatów, gdziekolwiek siostry będą się znajdować. Oznacza to poświęcenie się dziełu, które Duch Święty nieustannie podejmuje w Kościele, czyli dziełu budowania życia parafialnego, odnawiania społeczności chrześcijańskiej w różnych aspektach życia oraz przywracania ducha wczesnej wspólnoty chrześcijańskiej z okresu bezpośrednio po Pięćdziesiątnicy, kiedy to pierwsi chrześcijanie trwali w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach (Dz 2, 42).
Karmione Eucharystią i Słowem Bożym, zjednoczone między sobą i z Kościołem, przemienione przez Ducha Świętego z Maryją w miłości, siostry zobowiązują się do życia w stałej odnowie w Jezusie Chrystusie oraz do szerzenia Jego Królestwa, żyjąc w małych wspólnotach. Pomocą w tym jest powierzenie się matczynej opiece Maryi oraz wierność Magisterium Kościoła.



Działalność:
Zgromadzenie otwarte jest na każdy rodzaj posługi zgodnie z potrzebami Kościoła lokalnego. Aktualnie w ramach działalności apostolskiej siostry organizują studia biblijne, prowadzą seminaria i rekolekcje. Angażują się także w katechizację, ewangelizację i pracę duszpasterską w parafii, biorą udział w programach dożywiania i rozwoju dzieci i młodzieży. Ponadto włączają się w duszpasterstwo w więzieniach, wśród studentów oraz w działalność grup modlitewnych.


Historia:
Zgromadzenie Sióstr Żywej Wspólnoty Ewangelii zostało założone na Filipinach w 1974 roku. Jego założycielem jest ks. Frederick B. Kriekenbeek. Dom macierzysty powstał w mieście Cebu. Obecnie jest wspólnotą na prawie diecezjalnym.

Dom generalny:
483-C Remedios Compound,
Archbishop Reyes Avenue,
6000 Cebu City, Philippines
e-mail: lgcsister@gmail.com



8 sierpnia 2014

Elżbietanki z Graz


Elżbietanki z Graz
Elizabethan Sisters of Graz
Elisabettine di Graz
Elisabetinas de Graz
Elisabethinerinnen von Graz


Data i miejsce założenia:
1690 rok - Austria

Założycielka:
Zgromadzenie wyłoniło się ze zgromadzenia, które założyła m. Apolonia Radermecher w 1622 roku.

m. Apolonia Radermecher















Liczba sióstr na świecie: 15   * dane z 2013 roku
Elżbietanki z Graz obecne są w krajach: Austria
Dom generalny: Austria (Graz)


Habit aktualny:

Brązowy habit przepasany białym sznurem, brązowy szkaplerz z białym kołnierzykiem o rogach zaokrąglonych, na głowie czarny welon z białą wypustką, przy boku różaniec.

Habit historyczny:




Duchowość:
Elżbietanki z Graz żyją według Świętej Ewangelii, zgodnie z Trzecią Regułą św. Franciszek z Asyżu, składając śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.
Ślubem czystości wybierają celibat dla Królestwa Bożego i oddają się niepodzielnym sercem tylko Bogu. Przez ślub ubóstwa zobowiązują się do prostej formy życia i zrzekają się prawa do swobodnego dysponowania rzeczami doczesnymi. Natomiast ślubem zobowiązują się do przestrzegania postanowień przełożonych zgodnie z konstytucjami zgromadzenia.
Za przykładem swojej patronki św. Elżbiety z Turyngii poświęcają się służbie chorym przez opiekę pielęgniarską. Duch zgromadzenia opiera się na trzech zasadach: nic ponad Bożą wolę, wszystko na wieczną chwałę Bożą oraz posługa chorym pełniona w duchu bezinteresownej miłości, a nie dla własnych korzyści.
W życiu modlitewnym pierwsze miejsce zajmuje codzienna Msza Święta, Liturgia Godzin oraz Różaniec. Ponadto siostry poświęcają czas na modlitwę osobistą oraz inne ćwiczenia duchowne.


Działalność:
Zgodnie z charyzmatem działalnością priorytetową Elżbietanek jest posługa miłości wobec chorych, głównie pielęgniarska, w prowadzonym przez zgromadzenie szpitalu.


Historia:
W roku 1622 Apolonia Radermecher, jedna z tercjarek franciszkańskich opiekujących się biednymi i chorymi, przybyła do Aachen, by wraz z towarzyszkami zaopiekować się przytułkiem dla biednych, zostając “Mistrzynią Przytułku”. Ten roku przyjmuje się za rok powstania zgromadzenia, choć dopiero w 1626 roku, po licznych wątpliwościach Apolonia oraz jej dwie towarzyszki postanowiła przyjąć habit zakonny. Zgromadzenie szybko się rozwijało, powstawały kolejne klasztory, które stawały się samodzielnymi domami, przy których zakładano szpitale.
Do Graz Elżbietanki przybyły z niemieckiego klasztoru w Düren z inicjatywy hrabiny Marii Teresy von Wagensperg, która chciała, aby siostry założyły szpital w mieście. Graz był pierwszym klasztorem Elżbietanek na ziemi austriackiej. Również i on stał się niezależną placówką, stanowiąc dziś samodzielne zgromadzenie na prawie papieskim.

Strony www:
www.elisabethinen.at

Filmy:





6 sierpnia 2014

Bracia św. Karola Lwangi


Bracia św. Karola Lwangi (BSCL)
Brothers of St. Charles Lwanga (Bannakaroli Brothers)
Fratelli di San Carlo Lwanga
Hermanos de San Carlos Lwanga
Irmãos de São Carlos Lwanga
Frères de Saint-Charles Lwanga


Data i miejsce założenia:
1927 rok - Uganda

Założyciel:
bp Henry Streicher MAfr















Liczba zakonników na świecie: ok. 560
Bracia św. Karola Lwangi obecni są w krajach: Uganda, Kenia, Tanzania.
Dom generalny: Uganda (Kiteredde)

Habit aktualny:

Biały habit przepasany czarnym sznurem, na piersi równoramienny niebieski krzyż.



Duchowość:
Charyzmatem Braci św. Karola Lwangi jest poświęcenie swojego życia Bogu i służbie bliźnim, poprzez edukację młodzieży, zwłaszcza pochodzącej z ubogich rodzin, aby kształtować w niej wartości i umiejętności niezbędne do podjęcia w przyszłości ról budujących życie społeczne.
Wspólnota składa się z samych braci zakonnych, składających Bogu trzy śluby: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Życie zgromadzenia czerpie z duchowości ignacjańskiej.
Patronami zgromadzenia jest 22 świętych męczenników ugandyjskich, którzy oddali życie za wiarę w czasie prześladowań religijnych, które miały miejsce w tym kraju w latach 1885-1887. Na ich czele stał św. Karol Lwanga.
W lokalnym języku bracia nazywani są Bannakaroli, co jest połączeniem dwóch słów: Banna oznacza "należący do”, natomiast Karoli to imię św. Karola Lwangi.


Działalność:
Zgromadzenie prowadzi kilka szkół podstawowych i średnich oraz dom dziecka dla dzieci osieroconych z powodu choroby AIDS ich rodziców. Na utrzymanie swoje, szkół i ubogich wychowanków bracia wykonują różne prace fizyczne, wypiekają także komunikanty.

Historia:
Zgromadzenie założył w Ugandzie w 1927 roku bp Henry Streicher MAfr jeden z pierwszych misjonarzy tego zgromadzenia przybyłych w ten rejon Afryki. W 1897 roku został Wikariuszem Apostolskim Ugandy. W 1910 roku założył zgromadzenie żeńskie, a w 1927 roku wspólnotę męską Braci św. Karola Lwangi w celu wspierania misji Kościoła Katolickiego w edukacji chłopców z regionu. Dom macierzysty zgromadzenia powstał w miejscowości Kiteredde. Wkrótce zaczęto otwierać pierwsze szkoły prowadzone przez braci.

Strony www:
www.bannakaroli.org