3 lipca 2015

Franciszkanki Wynagrodzicielki Jezusa-Hostii


Franciszkanki Wynagrodzicielki Jezusa-Hostii
Franciscaines Réparatrices de Jésus-Hostie
Franciscan Sisters of Reparation of the Jesus-Host
Franciscanas Reparadoras de Jesús-Hostia
Francescane Riparatrici di Gesù-Ostia


Data i miejsce założenia:
1894 rok - Francja

Założyciele:
ks. Louis Le Roux de Bretagne
m. Sainte Claire de la Vallée Poussin



Liczba sióstr na świecie: brak danych
Franciszkanki Wynagrodzicielki Jezusa-Hostii obecne są w krajach: Francja.
Dom generalny: Francja (Paryż)


Habit aktualny:

Beżowy habit przepasany białym sznurem, beżowy szkaplerz z beżowym kołnierzykiem, na głowie szary welon, na piersi zawieszony krzyż, przy boku koronka franciszkańska.



Habit historyczny:




Duchowość:
Franciszkanki Wynagrodzicielki Jezusa-Hostii są zgromadzeniem kontemplacyjno-czynnym z naciskiem na kontemplację. Siostry prowadzą życie adoracji i wynagrodzenia za grzechy własne i całego świata.
To wynagrodzenie realizowane jest na dwa sposoby: poprzez kult Boga, oddawanie Mu chwały modlitwą, zwłaszcza Liturgią Godzin i adoracją Najświętszego Sakramentu, oraz przez ewangelizację i wychowanie w wierze dzieci i młodzieży, co pozwoli im pokochać Boga i odnaleźć w Nim źródło Zbawienia.
Siostry mają świadomość, że jedynym Wynagrodzicielem jest Jezus Chrystus, który przez swoją śmierć i zmartwychwstanie, przynosi zbawienie całej ludzkości. Czują jednak wezwanie do włączenia się w Jego dzieło przez ofiarę swojego życia. Widząc, że Bóg nie jest kochany i że zło może być naprawione tylko przez miłość, chcą swoją żarliwą miłością i hojnością ofiar pocieszyć Serce Jezusa. Starają się być z Nim tak zjednoczone, aby móc powiedzieć: Teraz już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus (Ga 2, 20).
Franciszkanki codziennie uczestniczą w Ofierze Mszy Świętej, odmawiają jutrznię, modlitwę południową, nieszpory oraz kompletę, praktykują godzinę czytań, szczególne miejsce zajmuje całodzienna wynagradzająca adoracja Najświętszego Sakramentu, a której każda siostra poświęca przynajmniej jedną godzinę dziennie. W Najświętszym Sakramencie siostry kontemplują całkowity dar Chrystusa, dany ludziom przez Ojca z miłości do grzeszników.
Zgromadzenie należy do rodziny franciszkańskiej i żyje według Reguły Trzeciego Zakonu Regularnego Świętego Franciszka z Asyżu. Siostry cechują się więc ewangeliczną radością, duchem nawrócenia, uwielbienia i dziękczynienia, oddania Kościołowi, praktykują ubóstwo, podkreślają wartość pracy. Życie franciszkańskie to życie wspólnotowe, które jednoczone jest przez modlitwę wspólnotową, szczególnie Eucharystię. Siostry także razem pracują i wypoczywają. Prowadzą siostrzane życie w duchu prawdziwie rodzinnym.



Działalność:
Apostolstwo sióstr Franciszkanek Wynagrodzicielek Jezusa-Hostii obejmuje katechizację, przygotowanie do przyjęcia Chrztu i Pierwszej Komunii Świętej, prowadzenie grup młodzieżowych, burs dla uczennic, studentek i młodzieży pracującej, pomoc dziewczętom w rozeznawaniu powołania. Siostry prowadzą dom rekolekcyjno-wypoczynkowy, gdzie oprócz rekolekcji i dni skupienia organizują obozy letnie i zimowe. W swoich klasztorach dla dzieci i młodzieży zapewniają również możliwość spędzenia czasu wolnego w duchu chrześcijańskim. Ponadto w każdym domu zgromadzenia można włączyć się we wspólną modlitwę Liturgią Godzin oraz adorację Pana Jezusa wystawionego w Najświętszym Sakramencie w kaplicach klasztornych przez cały dzień.


Historia:
W życiu kapłańskim założyciela zgromadzenia ks. Louis’a Le Roux de Bretagne dominowało pragnienie wynagradzania Bogu za brak miłości. Cierpiał widząc miłość Bożą lekceważoną i odrzucaną przez ludzi. Jego kapłaństwo było silnie nacechowane gorliwością o zbawienie dusz.
Ideę adoracji wynagradzającej szerzył m.in. wśród tercjarek, nad którymi sprawował duchową opiekę. W niektórych kobietach dojrzewało pragnienie poświęcenia się wynagradzaniu w życiu zakonnym. Jedną z nich była jego penitentka i przełożona tercjarek m. Sainte Claire de la Vallée Poussin. W 1894 roku zgodziła się wziąć odpowiedzialność za nowe zgromadzenie, zostając jego współzałożycielką. Dom macierzysty Franciszkanek Wynagrodzicielek Jezusa-Hostii powstał w Paryżu.

Strony www:
http://franciscainesreparatrices.fr

Filmy:







30 czerwca 2015

Oblatki Chrystusa Kapłana


Zgromadzenie Sióstr Oblatek Chrystusa Kapłana
Congregación de Hermanas Oblatas de Cristo Sacerdote
Congregação das Irmãs Oblatas de Cristo Sacerdote
Congregazione delle Suore Oblate di Cristo Sacerdote
Congregation of the Oblate Sisters of Christ the Priest
Congrégation des Sœurs Oblates du Christ-Prêtre

Zgromadzenie kontemplacyjne, klauzurowe.

Data i miejsce założenia:
1938 rok - Hiszpania

Założyciele:
bp José María García Lahiguera
m. María del Carmen Hidalgo



Liczba sióstr na świecie: brak danych
Oblatki Chrystusa Kapłana obecne są w krajach: Hiszpania, Peru.
Dom generalny: Hiszpania (Madryt)


Habit aktualny:

Czarny habit ze szkaplerzem o prostokątnym wycięciu, na głowie biały czepek otaczający twarz i czarny welon, przy boku różaniec.



Habit historyczny:




Duchowość:
Oblatki Chrystusa Kapłana prowadzą życie kontemplacyjne, w odosobnieniu od świata za klauzurą.
Modlitwa jest stałym zajęciem Oblatek; wszystkie godziny dnia i nocy przeznaczone są dla kultu Bożego. Mniszki modlą się Liturgią Godzin, odmawiają Różaniec, modlitwę Anioł Pański, litanię do Chrystusa Kapłana, adorują Pana w tabernakulum zarówno w dzień i w nocy, przed snem odprawiają rachunek sumienia. Ważne miejsce zajmuje indywidualna modlitwa myślna, niezbędna do osobistego spotkania z Oblubieńcem. W niedziele i święta siostry modlą się śpiewem chorału gregoriańskiego. W czasie posiłków słuchają pobożnej lektury, również czas pracy i odpoczynku spędzany jest w duchu modlitwy.
To, co wyróżnia charyzmat zgromadzenia jest ofiarowanie wszystkich modlitw, prac i całego swojego życia w intencji świętości kapłanów. Duch ofiary jest nieodłączną cechą życia Oblatek. Ich profesja zakonna jest złączona z ofiarą Chrystusa Kapłana. W praktyce oznacza to nieustanną przemianę siebie na wzór Jezusa Chrystusa ubogiego, dziewiczego i posłusznego aż do śmierci na Krzyżu.
Siostry prowadzą skromny styl życia w milczeniu, pokucie i samotności; rekreacja ma miejsce tylko w czwartki i niedziele oraz większe święta. Ich życie wspólne cechuje się radością, które jednoczy miłość do Chrystusa; jest ono też okazją do praktykowania cnót, zwłaszcza pokory i miłości.



Działalność:
Będąc wspólnotą klauzurową mniszki nie prowadzą działalności zewnętrznej. Ich apostolstwem jest modlitwa i ofiara w intencji kapłanów. Na co dzień mniszki pracują we własnych klasztorach i przyklasztornych ogrodach. Wśród wykonywanych prac znajduje się także szycie alb i ornatów.


Historia:
Narodzinom charyzmatu Oblatek Chrystusa Kapłana towarzyszyły okoliczności wojny domowej w Hiszpanii. W 1936 roku María del Carmen Hidalgo widziała, jak bardzo potrzebni są kapłani w chwilach, gdy życie tak wielu ludzi jest zagrożone przez działania wojenne. Zrozumiała wtedy znaczenie niezastąpionej roli kapłanów w zbawczym planie Boga. Postanowiła, że skoro sama nie może być księdzem, to będzie ofiarą dla nich.
W tym samym czasie późniejszy biskup José María García Lahiguera, wówczas ojciec duchowny w niższym seminarium, rozważał o świętości kapłanów – że jest ona dziełem łaski, którą osiąga się przez modlitwę. Zrodziła się wówczas w jego duszy myśl o założeniu zakonu mniszek poświęconych wyłącznie ofierze za kapłanów.
Drogi tej dwójki osób spotkały się w czasie rekolekcji, które odbywała Carmen pod kierunkiem ks. Lahiguery. Ich podobne pragnienia zaowocowały powstaniem nowego zgromadzenia kontemplacyjnego, którego mniszki miały prowadzić życie w samotności i milczeniu, w ustawicznej modlitwie i surowej pokucie w intencji świętości kapłanów.
Pierwszy klasztor powstał w Madrycie w 1938 roku. Dziś mniszki żyją w pięciu klasztorach w Hiszpanii i jednym w Peru. Na czele zgromadzenia stoi przełożona generalna rezydująca w klasztorze macierzystym w Madrycie, gdzie znajduje się także wspólny dla wszystkich klasztorów nowicjat.


Strony www:
www.oblatasdecristosacerdote.com

Filmy:





23 czerwca 2015

Józefitki z Concordia


Siostry św. Józefa z Concordia (CSJ)
Sisters of St. Joseph of Concordia
Suore di San Giuseppe di Concordia
Hermanas de San José de la Concordia
Irmãs de São José de Concordia
Sœurs de Saint Joseph de Concordia
Schwestern von St. Joseph von Concordia


Data i miejsce założenia:
1883 rok - USA

Założyciel:
Wspólnota wyłoniła się ze zgromadzenia, które założył o. Jean Pierre Medaille SJ w 1650 roku we Francji.

Liczba sióstr na świecie: 135  * dane z 2014 roku
Józefitki z Concordia obecne są w krajach: USA, Brazylia.
Dom generalny: USA (Concordia, KS)


Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe.
Po Soborze Watykańskim II siostry przestały chodzić w habitach.







Habit historyczny:

Strój pierwotny używany do ok. 1967 roku:
czarny habit przepasany czarny sznurem, pod szyją biały półokrągły kołnierz, na głowie biały czepek i czarny welon, na piersi zawieszony krzyżyk, przy boku różaniec. Nowicjuszki taki sam strój bez krzyżyka.



Duchowość:
Charyzmat zgromadzenia sprowadza się do prostej zasady: kochać Boga i ludzi wokoło bez czynienia różnic między nimi i służyć im na różne sposoby, łagodząc ich cierpienia. Same żyjąc w jedności z Bogiem i ze sobą wzajemnie, siostry starają się doprowadzić wszystkich, z którymi się stykają do zjednoczenia z Bogiem i między sobą.
Życie duchowe wspólnoty karmione jest Ewangelią, Eucharystią oraz rozważaniem tajemnic Wcielenia i Trójcy Świętej.


Działalność:
Za przykładem założyciela siostry cechują się wrażliwością na cierpienia tych, wśród których żyją. Siostry pomagają ludziom ubogim, starszym, niepełnosprawnym, prowadzą ośrodek duchowości z możliwością odprawienia rekolekcji czy skorzystania z kierownictwa duchowego, służą innym poprzez modlitwę w intencjach im powierzanych. W Brazylii posługują na terenach Amazonii w dziedzinie katechezy, liturgii, duszpasterstwa młodzieży, edukacji, służby zdrowia. Zgromadzenie angażuje się ponadto w działania zapobiegające handlowi ludźmi.


Historia:
Korzenie zgromadzenia sięgają założonego przez o. Jean’a Pierre’a Medaille SJ w 1650 roku w Le Puy we Francji zakonu sióstr św. Józefa i odnowionego w 1808 roku w Lionie po Rewolucji Francuskiej przez m. Jeanne Fontbonne. Zgromadzenie powołane zostało do pełnienia wszelkich dzieł miłosierdzia względem bliźnich, wśród których siostry żyły.
W 1836 roku grupa sióstr na czele z m. Celestine Pommerel przybyły do USA na zaproszenie biskupa St. Louis, osiedlając się w małej wiosce Carondelet, gdzie otoczyły opieką dzieci głuchonieme. Stamtąd zgromadzenie rozprzestrzeniało się na całe Stany Zjednoczone, z którego wyłaniały się liczne samodzielne zgromadzenia pod wezwaniem św. Józefa.
Do stanu Kansas Józefitki na czele z m. Stanislaus Leary przybyły w 1883 roku z Rochester, najpierw do miejscowości Newton, skąd wkrótce przeniosły się do Concordia, gdzie powstał dom macierzysty nowego niezależnego zgromadzenia św. Józefa. Swoją posługę w Kansas siostry rozpoczęły od otwarcia szkoły. Z czasem powstawały kolejne szkoły oraz szpitale, sierocińce i domy dla osób starszych.



W pierwszej połowie XX wieku zgromadzenie przeżywało okres największego rozwoju. Rozprzestrzeniało się w różnych stanach w centralnej części kraju, pracując w małych miastach i wiejskich parafiach. Ze względu na obecność w różnych diecezjach Józefitki starały się o aprobatę Stolicy Apostolskiej. Uzyskały ją w 1940 roku, stając się instytutem zakonnym na prawie papieskim. 
Na wezwanie papieża Jana XXIII skierowane do zgromadzeń o podjęcie misji w krajach słabo rozwiniętych, siostry rozpoczęły posługę w Brazylii w 1963 roku, gdzie dziś posługuje 21 sióstr Brazylijek.

postulantki w 1963 roku
nowicjuszki w 1965 roku

posoborowa
modernizacja stroju
Po Soborze Watykańskim II (1962-65) zgromadzenie zaczęło przeżywać kryzys powołań. Jedyne nieliczne już nowe powołania pochodzą z Brazylii. W 2006 roku Józefitki z Concordia przywróciły do istnienia formę przynależności do wspólnoty obecną w początkach istnienia zgromadzenia, w XVII wieku we Francji, tzw. sióstr agregowanych. Mogą zostać nimi samotne kobiety, składają proste śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, ale pozostają we własnych środowiskach. Obecnie jest ich 13.

Strony www:
www.csjkansas.org