16 lutego 2018

ss. św. Teresy od Dzieciątka Jezus z Buea


Zgromadzenie Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus z Buea (SST)
Congregation of the Sisters of St. Therese of the Child Jesus of Buea
Congregazione delle Suore di Santa Teresa del Bambino Gesù di Buea
Congregación de las Hermanas de Santa Teresa del Niño Jesús de Buea
Congregação das Irmãs de Santa Teresinha do Menino Jesus de Buea
Congrégation des Soeurs de Sainte Thérèse de l'Enfant Jésus de Buéa
Kongregation der Schwestern der hl. Therese vom Kinde Jesus von Buea


Data i miejsce założenia:
1963 rok - Kamerun

Założyciel:
bp Jules Peeters MHM















Liczba sióstr na świecie: 86 (w tym: 14 nowicjuszek i 11 postulantek) 
* dane z 2012 roku
Siostry św. Teresy od Dzieciątka Jezus z Buea obecne są w krajach: Kamerun, Hiszpania.
Dom generalny: Kamerun (Kumba)


Habit aktualny:

Biały habit, na głowie biały welon, na piersi zawieszony krzyżyk.

Używany również niebieski habit z kołnierzykiem, na głowie niebieski welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyżyk.



Duchowość:
Duchowość zgromadzenia jest odzwierciedleniem ducha św. Teresy od Dzieciątka Jezus, w jej całkowitym oddaniu się Chrystusowi i Kościołowi, i poddaniu się woli Boga z gotowością do pełnienia jej w duchu radosnej prostoty, zaufania i miłości. Życie sióstr i posługa nie polegają na robieniu rzeczy nadzwyczajnych, ale raczej na robieniu drobnych rzeczy nadzwyczaj dobrze i z miłością. Najważniejszy jest więc duch, z jaką wykonują każdą czynność, czyli stopień osobistego zjednoczenia z Panem Bogiem oraz miłość i bezinteresowne poświęcenie.
Życie modlitewne sióstr wzmacniane jest przez liturgię i sakramenty, zwłaszcza Sakrament Eucharystii i Spowiedzi Świętej. W zgromadzeniu żywa jest także miłość i nabożeństwo do Matki Bożej, która jest najdoskonalszym przykładem poświęcenia się Chrystusowi.
W życiu wspólnotowym naczelne miejsce zajmuje cnota jedności; prowadzone jest ono także w duchu wzajemnego szacunku, pokory, pojednania i przebaczenia, z radością dzieloną między siebie i z tymi, z którymi siostry stykają się na co dzień. Hasło zgromadzenia to: miłość, jedność i prostota.










Działalność:
Wspólnota służy potrzebom Kościoła, w szczególności budowaniu świadomości o godności kobiet i osób zmarginalizowanych. Siostry czynią to poprzez zaangażowanie w działalność edukacyjną na wszystkich poziomach, służbę chorym, opiekę nad niepełnosprawnymi, a także pracę katechetyczną i duszpasterską w parafiach i więzieniach, dążąc do spełnienia głównego celu, jakim jest: sprawić, by Chrystus był obecny w świecie poprzez zaspokajanie niezaspokojonych potrzeb.


Historia:
Zgromadzenie Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus z Buea zostało założone w 1963 roku przez bpa Julesa Peetersa MHM, holenderskiego misjonarza, ówczesnego ordynariusza diecezji Buea w Kamerunie. Założyciel chciał, aby była to wspólnota rdzennych afrykańskich kobiet wielbiących Boga poprzez życie w całkowitym oddaniu Mu i służbie Jego Kościołowi głównie w Kamerunie.
Formacją kandydatek zajęły się pracujące tam Misjonarki Różańca Świętego, kształtując je według ducha św. Teresy od Dzieciątka Jezus oraz bp Peetersa. Szczególnym duchowym dziedzictwem założyciela było umiłowanie jedności i zaangażowanie w jej osiąganie.
Pierwsza wspólnota sióstr powstała w miejscowości Fiango-Kumba, po siedmiu latach dom macierzysty przeniósł się do Buea. Pod koniec 1971 roku siostry powróciły do Kumba. Chociaż początkowo liczba sióstr była niewielka, a początki trudne, zgromadzenie powoli wzrastało. W 1979 roku liczyło zaledwie 8 zakonnic; dziś cieszy się licznymi powołaniami.









Strony www:
http://sstbuea.org



10 lutego 2018

Franciszkanki Matki Bożej Fatimskiej


Instytut Sióstr Franciszkanek Matki Bożej Fatimskiej
Institute of the Franciscan Sisters of Our Lady of Fatima
Istituto delle Suore Francescane di Nostra Signora di Fatima
Instituto de las Hermanas Franciscanas de Nuestra Señora de Fátima
Instituto das Irmãs Franciscanas de Nossa Senhora de Fátima
Institut des Soeurs Franciscaines de Notre Dame de Fatima
Institut der Franziskanerinnen Unserer Lieben Frau von Fatima

Data i miejsce założenia:
1968 rok - Brazylia

Założyciele:
dk. Orestes - Antônio Fernandes Girardi OFM
m. Maristela Alves Cintra



Liczba sióstr na świecie: brak danych
Franciszkanki Matki Bożej Fatimskiej obecne są w krajach: Brazylia.
Dom generalny: Brazylia (Campos do Jordão, SP)

Habit aktualny:
Zgromadzenie bezhabitowe od początku swojego istnienia.
W chwilach uroczystych siostry zakładają strój w kolorze brązowym.

Duchowość:
Zgromadzenie żyje duchem św. Franciszka z Asyżu, św. Klary oraz swoich założycieli, w siostrzanej wspólnocie, w radości i prostocie. Siostry dążą do zjednoczenia z Bogiem poprzez uczestnictwo w Eucharystii, zgłębianie Pisma Świętego, modlitwę i kontemplację oraz pokutę.
Cechą wyróżniającą zgromadzenie od innych franciszkańskich wspólnot jest rys maryjny, wyrażany w nabożeństwie do Matki Bożej Fatimskiej.
Siostry podążają Jezusem Chrystusem i Jego Ewangelią szczególnie mając na uwadze wołanie Pana: Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie (…) do takich bowiem należy królestwo Boże (Mk 10,14). Dlatego drugą cechą charakteryzującą charyzmat zgromadzenia jest troska o życie przejawiana w działalności apostolskiej skoncentrowanej na edukacji i wychowaniu młodego pokolenia.



















Działalność:
Zgromadzenie wypełnia swoje powołanie poprzez działalność edukacyjną, opiekuńczą wychowawczą nad dziećmi i młodzieżą, starając się oddziaływać również na ich rodziny. Siostry szczególnie mają na uwadze troskę o młodych ludzi najbardziej potrzebujących.


Historia:
Antônio Fernandes Girardi wstąpił do franciszkanów w 1936 roku, w którym otrzymał imię zakonne Orestes. Był osobą niskiego wzrostu i niepełnosprawną fizycznie. Nie był kapłanem; swoje poświęcenie Bogu realizował jako brat zakonny wyróżniając się duchem prostoty, radości i poświęcenia.
W 1955 roku został skierowany do klasztoru w Campos do Jordão, gdzie posługiwał jako furtianin oraz zakrystianin. Dostrzegał jednak trudną sytuację ludzi żyjących wokół. Szczególne współczucie budziły w nim porzucone oraz ubogie dzieci i młodzież. Zachęcony słowami Pana Jezusa, który chciał, aby pozwolono dzieciom przychodzić do Niego, zaczął gromadzić chłopców i dziewczęta otaczając troską, aby ofiarować im choć odrobinę Bożej Miłości.
Inicjatywa brata Orestesa rozrastała się przyciągając nie tylko dzieci, ale także osoby dorosłe, które chciały pomagać zakonnikowi. Jedną z nich była s. Maristela Alves Cintra zakonnica będąca wówczas w okresie eksklaustracji z powodów rodzinnych. Gdy zetknęła się z br. Orestesem i jego pracą poczuła wezwanie, aby również poświęcić się temu dziełu.
Z biegiem czasu zaowocowało to myślą o założeniu nowego zgromadzenia zakonnego. Brat Orestes i s. Maristela zgłosili się do biskupa diecezjalnego z prośbą o zgodę. Biskup zgody udzielił; otaczał też wsparciem młodą wspólnotę. Kanoniczną aprobatę Instytut Franciszkanek Matki Bożej Fatimskiej uzyskał w 1968 roku.
W 1973 roku brat Orestes przyjął święcenia diakonatu, pozostając jednak do końca życia diakonem stałym. Swój testament dla sióstr pozostawił w ostatnich, bardzo prostych słowach, wypowiedzianych przed śmiercią: Opiekujcie się dziećmi.










Strony www:
www.franciscanasnsfatima.org.br



6 lutego 2018

ss. Adoracji Wynagradzającej


Siostry Adoracji Wynagradzającej (AR)
Sisters of Adoration and Reparation
Suore dell'Adorazione Riparatrice
Hermanas de la Adoración Reparadora
Irmãs de Adoração Reparadora
Sœurs de l'Adoration Réparatrice

Data i miejsce założenia:
1848 rok - Francja

Założycielka:
m. Marie Thérèse - Théodelindé Dubouche















Liczba sióstr na świecie: 19  * dane z 2013 roku
Siostry Adoracji Wynagradzającej obecne są w krajach: Francja, Wielka Brytania, Irlandia.
Dom generalny: Francja (Paryż)

Habit aktualny:

Brązowy habit przepasany brązowym skórzanym paskiem, brązowy szkaplerz wycięty w szpic, na głowie brązowy welon, na piersi zawieszony krzyżyk z wizerunkiem monstrancji pośrodku, przy boku różaniec.













W białych welonach i bez szkaplerza - nowicjuszki.




Duchowość:
Zgromadzenie ma kontemplacyjny charakter. Dzień mniszek przeplatany jest modlitwą Liturgią Godzin oraz pracą w klasztorze. Najważniejszą modlitwą jest Msza Święta. Szczególne miejsce zajmuje wieczysta, wynagradzająca adoracja Najświętszego Sakramentu.
Adoracja bierze początek w celebracji Mszy Świętej, w której Chrystus dotrzymuje obietnicy, że będzie z nami przez wszystkie dnia aż do skończenia świata (Mt 28, 20). Adoracja eucharystyczna wiąże siostry z adoracją Chrystusa, pierwszego Czciciela Ojca.
Wynagrodzenie oznacza dla mniszek otwarcie się na źródło życia, które wychodzi z Serca Jezusa, aby odrodzić swoje dusze zniszczone przez grzech; oznacza także bycie kanałem tej samej łaski dla świata, dąży też do położenia u stóp ołtarza wszystkich ludzi w nieustannej modlitwie wstawienniczej. Wynagrodzenie oznacza kochać Boga za tych, którzy Go odrzucili lub Go nie znają, dlatego siostry starają się miłować Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem (Mt 22, 37).
Życie w klasztorze prowadzone jest na wzór Świętej Rodziny z Nazaretu, w modlitwie, pracy i dyspozycyjności wobec Bożej woli.









Działalność:
Siostry powołane są głównie do modlitwy kontemplacyjnej; pracują w klasztorze szyjąc szaty, wykonując paramenty liturgiczne, wypiekając komunikanty. Jednak szczególną formą realizacji charyzmatu zgromadzenia jest prowadzenie przy klasztorach wspólnot ludzi świeckich, mających na celu rozwój chrześcijańskiego życia eucharystycznego z częstą adoracją Najświętszego Sakramentu.


Historia:
Założycielka Sióstr Adoracji Wynagradzającej wychowywała się w rodzinie teoretycznie katolickiej, jednak mocno krytykującej religię. Mimo niesprzyjającej atmosfery w domu młoda Théodelindé Dubouche rozkochała się w Bogu. Ostatecznie jej wytrwałość i modlitwy pomogły całkowicie przywrócić jej rodzinę katolickiej wierze.
Dziewczyna posiadała talent malarski. Aby go rozwijać rodzina przeniosła się do Paryża. Tam Théodelindé zaczęła prowadzić życie pełne światowych rozrywek, bywała w teatrach, na koncertach, przyjęciach literackich. Jednocześnie była bardzo świadoma obecności Bożej i coraz częściej pociągało ją dążenie do osiągnięcia osobistej świętości.
Mając 26 lat otrzymała pierwszą mistyczną łaskę. Pod wpływem sugestii spowiednika zaczęła myśleć o życiu zakonnym. W jej duszy zrodziła się miłość do realnej obecności Boga w Najświętszym Sakramencie; dziewczyna wiele godzin spędzała na adoracji. W 1847 roku pochłonięta modlitwą otrzymała wizję Świętego Oblicza Chrystusa, ukoronowaną cierniami, cierpiącą i zakrwawioną, ale bosko piękną. Pan wypuścił na jej usta dwie krople Krwi z Jego własnych ust i powiedział do niej: Jesteś Moją umiłowaną; wybrałem cię. Te dwie krople Krwi z Moich ust oddaję Tobie za grzeszników.











W tym czasie w Paryżu wybuchają zamieszki rewolucyjne. Théodelindé zainicjowała modlitwy o pokój i zbawienie Francji, które zgromadziły setki ludzi. Gdy dziewczyna podjęła starania o przyjęcia do klasztoru Karmelitanek otrzymała wizję Pana Jezusa zasiadającego na tronie w ołtarzu; złoty strumień płynął z Jego Serca w jej serce; poczuła się zalana Boskim życiem. Znów usłyszała słowa Pana: Pragnę, aby adoracja i zadośćuczynienie zaspokajały sprawiedliwość mojego Ojca... potrzebuję konsekracji zakonnej. Potrzebuję dusz stojących przede Mną, aby otrzymać Moje życie. Wleję w ich serca złoty strumień, tak jak Ja właśnie uczyniłem tobie i muszą przekazać to życie duszom, które są moje w świecie.
Théodelindé zrozumiała, że ma powstać nowa wspólnota zakonna. Już kilka tygodni później wraz z ośmioma innymi dziewczętami, poświęciła się życiu wieczystej adoracji i wynagradzania. Rok później siostry otrzymały brązowe habity i złożyły śluby zakonne; Théodelindé przyjęła imię Marie Thérèse du Coeur de Jésus.

Strony www:
Francja: www.adorationreparatrice.fr
Wielka Brytania: www.adorationsisters.info

Filmy: