22 października 2014

Aktualizacja


Ostatnia aktualizacja:

Małe Siostry Macierzyństwa Katolickiego:




21 października 2014

Wspomożycielki Dusz Czyśćcowych


Stowarzyszenie Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych (SA)
Société des Auxiliatrices des Âmes du Purgatoire
Society of the Helpers of the Holy Souls
Società delle Ausiliatrici delle Anime del Purgatorio
Sociedad de Auxiliadoras de las Almas del Purgatorio
Sociedade das Auxiliadoras das Almas do Purgatório
Gesellschaft der Helferinnen der Seelen im Fegefeuer
Tisztítótűzben Szenvedő Lelkeket Segítő Nővérek


Data i miejsce założenia:
1856 rok - Francja

Założycielka:
bł. Maria od Opatrzności - Eugénie Smet















Liczba sióstr na świecie: 540   * dane z 2014 roku
Wspomożycielki Dusz Czyśćcowych obecne są w krajach: Francja, Belgia, Wielka Brytania, Hiszpania, Włochy, Szwajcaria, Austria, Niemcy, Rumunia, Węgry, USA, Kanada, Meksyk, Nikaragua, Salwador, Kolumbia, Czad, Kamerun, Rwanda, Indie, Chiny,  Tajwan, Japonia.
Dom generalny: Francja (Paryż)

Habit aktualny:

Aktualnie siostry nie chodzą w habitach. Przestały ich używać w latach 1970-tych.






Habit historyczny:

Strój pierwotny używany do ok. 1955 roku:
Czarny habit z pelerynką, na głowie czarny czepek wiązany pod szyją, na piersi krzyż.

------------------------------------------

Strój używany od ok. 1955 roku do ok. 1968 roku:
Habit z pelerynką, na głowie welon.

------------------------------------------

Strój używany od ok. 1968 roku do połowy lat 1970-tych:
Szary habit i welon, na piersi po prawej stroni przypięty krzyżyk, lub krzyż powieszony na szyi.


Duchowość:
Charyzmat, jaki Pan Bóg powierzył zgromadzeniu zawiera się w słowach: modlić się, cierpieć i pracować dla dusz czyśćcowych, co oznacza, że wszystko cokolwiek siostry czynią ofiarowane jest w intencji dusz w czyśćcu cierpiących.
Tajemnica Świętych Obcowania znajduje się więc w centrum duchowości zgromadzenia. Z tajemnicy tej wypływa przekonanie, że nie ma granicy dla miłości, i że śmierć sama nie może oddzielić nas od tych, którzy poprzedzają nas w kontemplacji Oblicza Bożego.
Innym ważnym elementem duchowości sióstr jest zaufanie Bożej Opatrzności. Wspomożycielki w zdarzeniach codziennego życia oraz w otaczającym świecie starają się dostrzegać znaki miłości Boga i iść za nimi.
Ponadto zgromadzenie opiera się na duchowości ignacjańskiej. Od Najświętszego Serca Jezusa siostry uczą się gorliwości w czynieniu wszystkiego na większą chwałę Boga. Starają się również pomagać bliźniemu osiągnąć cel, dla którego został stworzony, czyli niebo. Charyzmat wspólnoty nie wyznacza Wspomożycielkom konkretnych form działalności apostolskiej, którymi mają realizować to zadanie. Według słów założycielki siostry mają robić wszystko to, co jest dobre.


Działalność:
Siostry zaangażowane są w dużym stopniu w kierownictwo duchowe i katechizację. Wspomożycielki opiekują się także imigrantami, więźniami oraz ludźmi ubogimi, odwiedzają rodziny, włączają się w duszpasterstwo młodzieży, edukację, niosą pomoc chorym na ciele lub zranionym w ich ludzkiej godności, jak również osobom w podeszłym wieku i opuszczonym. Każda forma działalności zgromadzenia jest nierozerwalnie związana z głoszeniem Ewangelii.

Historia:
Bł. Maria od Opatrzności - Eugenia Smet już jako mała dziewczynka, mimo, że nikt jej do tego nie zachęcał, odznaczała się współczuciem dla dusz czyśćcowych i podejmowała dla nich różne drobne ofiary. Cechowało ją wielkie zaufanie do Pana Boga, co wyraziła kiedyś w słowach, że od Bożej Opatrzności będzie oczekiwała wszystkiego: od igły, do zbawienia.
Po ukończeniu szkoły oddała się działalności apostolskiej, szukając równocześnie woli Bożej. W 1853 roku otrzymała natchnienie, aby założyć zgromadzenie dla niesienia pomocy zmarłym cierpiącym w czyśćcu. Duchową pomoc świadczył jej św. Jan Maria Vianney.
.
Zgromadzenie rozpoczęło swoje istnienie w Paryżu w 1856 roku. Eugenia nie wyznaczyła mu jakiejś konkretnej działalności apostolskiej; jego misja była wyłącznie natury duchowej: modlitwa, praca i cierpienia ofiarowane w intencji dusz czyśćcowych. Początkowo nie podobało się to przedstawicielom władz kościelnych, którzy chcieli skłonić młode zgromadzenie, aby zajęło się pracą edukacyjną. Eugenia pragnęła jednak, aby siostry badały znaki, z których odczytywałyby wolę Bożą w odniesieniu do posług, w które miałyby się zaangażować. Pierwszą działalnością apostolską była więc opieka nad chorymi z ubogich domów w ich domach prywatnych. Ten rodzaj usług pozwalał także dotrzeć siostrom do ludzi będących daleko od wiary. Drugim obszarem pracy apostolskiej była katechizacja dzieci i dorosłych. W praktyce, przez wiele lat, były to dwie podstawowe formy działalności Wspomożycielek.
W 1859 roku zgromadzenie przyjęło konstytucje zakonu jezuitów, dostosowując je dla wspólnoty żeńskiej. Wspomożycielki Dusz Czyśćcowych cieszyły się licznymi powołaniami zwłaszcza na przełomie XIX i XX wieku, osiągając w 1926 roku liczbę ok. 1000 sióstr.
Zgromadzenia nie należy mylić z inną wspólnotą zakonną, założoną w Polsce, o tej samej nazwie i podobnym charyzmacie.

Strony www:
Francja: http://auxifrance.cef.fr
Wielka Brytania: www.societyofhelpersgb.org
Włochy: www.suoreausiliatrici.it
Niemcy: www.helferinnen.info
Węgry: www.segitonoverek.info
USA: www.helpers.org
Meksyk: www.paginasprodigy.com/auximex



16 października 2014

Misjonarze Ubogich


Misjonarze Ubogich (MOP)
Missionaries of the Poor
Missionari dei Poveri
Misioneros de los Pobres
Missionários dos Pobres
Missionnaires des Pauvres
Missionare der Armen

Zgromadzenie tworzą kapłani i bracia zakonni.

Data i miejsce założenia:
1981 rok - Jamajka

Założyciel:
o. Richard Ho Lung















Liczba zakonników na świecie: ok. 550
Misjonarze Ubogich obecni są w krajach: Jamajka, Haiti, USA, Kenia, Uganda, Indie, Indonezja, Filipiny.
Dom generalny: Jamajka (Kingston)


Habit aktualny:

Biały habit z kapturem przepasany jasno-niebieskim pasem, na piersi zawieszony na czarnym sznurku drewniany krzyżyk z wizerunkiem cierniem ukoronowanej Głowy Pana Jezusa, przy boku różaniec.


Nowicjusze: habit przepasany beżowym pasem.
Postulanci: habit przepasany białym pasem.


Duchowość:
Duchowość zgromadzenia ukierunkowana jest na życie w zjednoczeniu z Chrystusem na Krzyżu. Bracia radośnie służą Cierpiącemu i Ukrzyżowanemu Panu, który objawia się w ludziach ubogich pamiętając, że to przez Krzyż Syn Boży wyjednał dla nas życie wieczne. Oprócz zwykłych trzech ślubów zakonnych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa zakonnicy składają także czwarty ślub darmowej służby. Jednym z głównych celów Misjonarzy Ubogich jest budowanie poczucia wspólnoty wśród ubogich.
Powołanie Misjonarza Ubogich to życie modlitwy, życie we wzajemnej miłości we wspólnocie, służba najbardziej potrzebującym oraz studium pomagające wzrastać duchowo, jak i nabywać wiedzy i umiejętności do pełnienia apostolstwa. Przez to wszystko bracia włączają się w budowanie Kościoła katolickiego.
Życie modlitewne zgromadzenia obejmuje m.in. codzienną Mszę Świętą, Liturgię Godzin, różaniec, modlitwę myślną; siły duchowe wzmacniane są również przez comiesięczny dzień skupienia, trzydniowe rekolekcje oprawiane trzykrotnie w ciągu roku oraz raz w roku rekolekcje ośmiodniowe, ponadto rekolekcje czterdziestodniowe odbywane najpierw w nowicjacie, a następnie co sześć lat po profesji.
Zakonnicy prowadzą ubogi i prosty styl życia, nie posiadają pieniędzy, ani niczego na własność, za pracę nie otrzymują wynagrodzenia, śpią na piętrowych łóżkach w wieloosobowych dormitarzach, nie oglądają telewizji, nie słuchają radia, nie piją alkoholu, modlą się, jedzą, pracują, wypoczywają, uczą się, podróżują – wszystko, co robią, robią wspólnie, zawsze noszą habit z niebieskim pasem na cześć Najświętszej Maryi Panny.
Hasłem zgromadzenia brzmi: Radosna służba z Chrystusem na Krzyżu. Radość jest zresztą jedną z charakterystycznych cech Misjonarzy.


Działalność:
Zgromadzenie prowadzi ośrodki dla bezdomnych, dla osób starszych i chorych, domy dziecka, bracia opiekują się ludźmi chorymi m.in. na AIDS lub raka, niepełnosprawnymi, osobami z zaburzeniami psychicznymi, oferują najuboższym pożywienie, ubranie, schronienie, podstawową opiekę medyczną. Oprócz tych dzieł miłosierdzia zakonnicy zapewniają opiekę duchową tym, którym służą, jak również świeckim współpracownikom, w postaci katechezy, studium Biblii, rekolekcji, muzyki i śpiewu religijnego, szerzenia nabożeństwa do Eucharystii i Matki Bożej.



Historia:
Założyciel zgromadzenia o. Richard Ho Lung urodził się na Jamajce w rodzinie chińskich emigrantów, jego rodzina żyła w ogromnej biedzie. Po ukończeniu szkoły wstąpił do zakonu jezuitów, w którym żył przez 21 lat.
Posługując jako asystent proboszcza w jednej z parafii w Kingston przeżył coś w rodzaju duchowego przebudzenia, dostrzegł, że choć głosił Słowo Boże, to jednak nie całym swoim życiem. Poczuł wezwanie do bardziej radykalnej odpowiedzi na wezwanie Ewangelii. Otoczony ogromną biedą i cierpieniem ludzi ubogich miał silne poczucie, że Bóg wzywa go do odpowiedzi na ich wołanie, by być z nimi w ich cierpieniu. Dostrzegł, że przede wszystkim brak im życia rodzinnego i poczucia wspólnoty.
Ojciec Richard podjął więc decyzje o opuszczeniu jezuitów i w 1981 roku w Kingston założył nową wspólnotę zakonną poświęconą ludziom żyjącym w nędzy i odrzuconym. Jej pierwszym celem było stworzenie rodziny i wspólnoty wśród ubogich i pokrzywdzonych.
Bracia rozpoczęli pracę w domu dla bezdomnych oraz ludzi starszych, następnie podjęli posługę wśród więźniów, pomagając im dostrzec potrzebę przemiany swojego życia, a nie tylko doczekania do końca wyroku. Jednocześnie zakonnicy z powodzeniem szerzyli w świadomości społeczeństwa konieczność otwarcia się na potrzeby i cierpienia ubogich. Sami też przyjęli bardzo ubogi styl życia.
Początkowo zgromadzenie nosiło nazwę Bracia Ubogich; w 1992 roku zmieniono ją na obecną Misjonarzy Ubogich. Dziś wspólnota cieszy się bardzo licznymi powołaniami i dynamicznie się rozwija.

Strony www:
www.missionariesofthepoor.org
Indonezja: http://missionariesofthepoorindonesia.org

Filmy:







więcej filmów: www.youtube.com/user/mopmediaproductions/videos



10 października 2014

Karmelitanki Dzieciątka Jezus


Zgromadzenie Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus (CIJ lub KDzJ)
Congregatio Sororum Carmelitarum Infantis Iesu
Congregazione delle Suore Carmelitane del Bambino Gesù
Congregation of the Carmelite Sisters of the Infant Jesus
Congregación de las Hermanas Carmelitas del Niño Jesús 

Congregação das Irmãs Carmelitas do Menino Jesus
Congrégation des Sœurs Carmélites de l'Enfant-Jésus
Kongregation der Karmeliten - Schwestern vom Kinde Jesus
Sestry Karmelitánky Dieťaťa Ježiša
Згромадження Сестер Кармелітанок Дитятка Ісуса


Data i miejsce założenia:
1921 rok – Polska

Założyciele:
o. Anzelm – Maciej Gądek OCD
m. Teresa od św. Józefa - Janina Kierocińska



Liczba sióstr na świecie: 510 (w Polsce: 395, w tym 19 nowicjuszek,
14 postulantek)  * dane z 2008 roku
Karmelitanki Dzieciątka Jezus obecne są w krajach: Polska, Czechy, Słowacja, Ukraina, Białoruś, Łotwa, Francja, Włochy, Kamerun, Burundi, Rwanda.
Dom generalny: Polska (Marki)


Habit aktualny:

Brązowy habit przepasany skórzanym brązowym pasem z różańcem z lewej strony, brązowy szkaplerz, pod nim krzyżyk, na głowie biała toka i czarny welon. Stroju dopełnia biały płaszcz zakładany podczas liturgii.



W Afryce: habit i szkaplerz beżowy, biały welon.


Habit historyczny:

Habit używany do ok. 1945 roku



Duchowość:
Duchowość zgromadzenia oparta jest na regule karmelitańskiej. Siostry wzorują swoje życie na Najświętszej Osobie Dzieciątka Jezus i podążają tzw. małą drogą dziecięctwa duchowego św. Teresy od Dzieciątka Jezus, głównej patronki zgromadzenia.
Droga ta polega na ufności i bezgranicznym zawierzeniu planom Opatrzności Bożej. Cechuje się miłością, prostotą, pokorą i prawdą o swojej słabości i małości wobec Stwórcy, która pociąga za sobą wdzięczność za Jego dary; to także rozmiłowanie się w tym, co małe i niepozorne.
Karmelitanki Dzieciątka Jezus łączą kontemplację z apostolstwem. Modlitwa kontemplacyjna i duch umartwienia prowadzi do zjednoczenia z Bogiem. Apostolstwo, którym jest służba bliźnim przejawia się w trosce o ich zbawienie.
Siostry żyją w świadomości, że są dziećmi Maryi, szerzą Jej cześć, a na habicie noszą szkaplerz, będący znakiem Jej szczególnej opieki oraz wyrazem naśladowania Jej cnót.



Działalność:
Celem apostolskim zgromadzenia jest służba bliźnim, która realizowana jest przede wszystkim w dziedzinie wychowania i kształcenia dzieci i młodzieży. Siostry prowadzą przedszkola i ochronki, ponadto pomagają w pracy duszpasterskiej jako: katechetki, organistki, zakrystianki, opiekunki chorych, prowadzą domy rekolekcyjne, dni skupienia, grupy modlitewne, chóry i schole młodzieżowe i dziecięce, pracują w instytucjach kościelnych. Pod opieką sióstr działają przy parafiach Bractwa Dzieciątka Jezus. Karmelitanki włączają się także w pracę misyjną w Afryce.

Historia:
Ojciec Anzelm – Maciej Gądek OCD był pierwszym prowincjałem wskrzeszonej w 1920 roku prowincji Karmelitów Bosych w Polsce. Założył i prowadził Bractwo Praskiego Dzieciątka Jezus. Widział potrzebę czynnego zgromadzenia żeńskiego, którego celem byłoby przeszczepianie ducha Karmelu w środowiska najbardziej zaniedbane duchowo i materialnie; podobne zgromadzenia widział w czasie studiów w Rzymie i chciał założyć takie też w Polsce.
Janina Kierocińska od wczesnej młodości pragnęła podjąć życie zakonne, lecz sprzeciwiał się temu jej ojciec. W 1909 roku spotkała o. Anzelma, który stał się jej duchowym kierownikiem i wprowadził w świat duchowości karmelitańskiej. Pod jego wpływem wstąpiła do świeckiego Karmelu w Krakowie. Zyskała wówczas przekonanie, że chce być karmelitanką. Dopiero po śmierci ojca w 1921 roku mogła zrealizować marzenie o życiu zakonnym.
Ojciec Anzelm zaproponował jej, aby została przełożoną nowego, czynnego zgromadzenia karmelitańskiego, które pragnął założyć. Janina, propozycję tą odczytała jako wyraz woli Bożej i jeszcze w tym samym roku wraz z 5 kandydatkami założyła habit karmelitański. otrzymując imię Teresy od św. Józefa. Ojciec Anzelm stawiał siostrom jako wzór do naśladowania Dzieciątko Jezus. Przekazał im charyzmat dziecięctwa Bożego wg "małej drogi" św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Działalność apostolska miała być przepełniona głębokim życiem modlitwy w duchu karmelitańskim.



Siostry osiedliły się w Sosnowcu i początkowo pracowały w zakładach Towarzystwa Dobroczynności szukając jednocześnie domu, w którym mogłyby prowadzić prawdziwe życie zakonne. W 1925 roku dom został zakupiony, a m. Teresa zorganizowała w nim bezpłatną ochronkę z dożywianiem dla biednych dzieci, a parę lat później także szkołę podstawową oraz pracownię haftu i szycia, ponadto siostry udzielały korepetycji i przygotowywały dzieci religijnie zaniedbane do przyjęcia sakramentów świętych. Były to czasy ogromnej biedy materialnej i duchowej: bezrobocie, analfabetyzm, złe warunki ekonomiczno-zdrowotne, szerzący się ateizm i antyklerykalizm, działające sekty religijne. Kolejne dzieło młodego zgromadzenia to sierociniec, następnie siostry włączyły się w katechizację w szkołach, prowadziły przedszkole i oddawały się pracy charytatywnej. Matka Teresa Kierocińska kierowała Zgromadzeniem Karmelitanek Dzieciątka Jezus przez 25 lat.



Strony www:
Polska: www.karmelitanki.pl   (Lublin, misje)
Słowacja: www.karmelitankydj.sk