1 sierpnia 2014

ss. Jezusa, Maryi i Józefa


Stowarzyszenie Jezusa, Maryi i Józefa (JMJ)
Society of Jesus Mary Joseph (JMJ Sisters)
Società di Gesù, Maria e Giuseppe
Sociedad de Jesús, María y José
Sociedade de Jesus, Maria e José
Société de Jésus, Marie, Joseph
Sociëteit van Jezus, Maria, Jozef (Zustres JMJ)
Tarekat Jesus Maria Joseph


Data i miejsce założenia:
1840 rok - Holandia

Założyciel:
o. Mathias Wolff SJ















Liczba sióstr na świecie: 1341 (w tym 64 nowicjuszki)  * dane z 2008 roku
Siostry Jezusa, Maryi i Józefa obecne są w krajach: Holandia, Włochy, Ghana, Tanzania, Indie, Indonezja.
Dom generalny: Holandia (’s-Hertogenbosch)


Habit aktualny:
Brak wspólnoty stroju zakonnego. Znakiem wspólnym jest jednolity krzyż zawieszony na szyi.

W Indonezji, Afryce i część sióstr w Indiach: biały habit i welon.
W Indonezji i Afryce na co dzień możliwy także habit niebieski lub szary i niebieski welon z białą wypustką.
W Holandii siostry
przestały
chodzić w habitach.
W Indiach jednolity świecki
strój: tradycyjne sari w kolorze
pomarańczowym
lub biały habit i welon.


Habit historyczny:


siostry w 1946 roku
Na misjach habit i welon biały.
--------------------------------------------------

siostry w 1964 roku
Na misjach habit i welon biały.


Duchowość:
U podstaw duchowości leży przekonanie, że ten Duch, który posyłał Pana Jezusa, aby szedł z miasta do miasta i głosił Dobrą Nowinę ubogim, pełniąc wolę Ojca, ten sam Duch dziś posyła siostry, aby pełniły misję apostolską zgodnie z wolą Boga. I podobnie jak Pan Jezus posłał swoich uczniów, aby głosili Królestwo Boże (Łk 9, 2), tak samo dziś posyła siostry, aby czyniły to samo poprzez dzieła edukacji.
Posłuszeństwo woli Bożej zajmuje więc centralne miejsce w życiu zgromadzenia. Założyciel nauczał siostry, aby zawsze gotowe były pójść tam, gdzie przełożone je poślą: Gdy jesteś tam, gdzie Bóg tego chce, bądź tam, ale gdy chce cię gdzieś indziej, odejdź. Polecał także kształtować w sobie ducha bezinteresowności, wewnętrznej wolności, skromności, powściągliwości w mowie, żarliwej modlitwy i zapału do wszystkiego, co dotyczy chwały Bożej.
Zgromadzenie cechuje się głęboką miłością do osób Jezusa, Maryi i Józefa, nabożeństwem do Maryi Królowej Serc oraz do Najświętszego Serca Pana Jezusa.



Działalność:
Powołaniem sióstr jest przede wszystkim edukacja i wychowanie chrześcijańskie dzieci i młodzieży, co realizują w szkołach różnego typu i innych formach edukacji, w tym także w szkołach specjalnych dla dzieci upośledzonych umysłowo. Ponadto siostry niosą pomoc chorym w szpitalach, przychodniach, sanatoriach, ludziom chorym na AIDS, prowadzą szkołę dla pielęgniarek, domy opieki dla ludzi starszych, niepełnosprawnych oraz domy dziecka. Zgromadzenie gotowe jest podjąć się każdego apostolstwa zgodnego z wolą Bożą.


Historia:
Stowarzyszenie Jezusa, Maryi i Józefa założył pochodzący z Luksemburgu ks. Mathias Wolff. W młodości chciał wstąpić do jezuitów, jednak było to niemożliwe, gdyż w wyniku Rewolucji Francuskiej zakon został rozwiązany przez władze świeckie. Został więc księdzem diecezjalnym. Gdy tylko przywrócono istnienie zakonu, Mathias wstąpił do jego nowicjatu w 1815 roku. Niedługo później został oddelegowany do klasztoru w Culemborg w Holandii.
Prowadząc tam działalność duszpasterską zwrócił uwagę na smutny los miejscowych kobiet i dziewcząt. Brak edukacji dla nich, zaniedbanie ze strony społeczeństwa sprawiały, że praktycznie pozbawione były głosu. Postanowił zorganizować szkołę dla dziewcząt. Jego entuzjazm i zaangażowanie przyciągnęły młode kobiety gotowe całkowicie poświęcić się pracy na rzecz dziewcząt.
Pierwsze trzy zostały wysłane do Belgii do Sióstr Notre Dame z Namur w celu odbycia formacji zakonnej. W 1822 roku powróciły i osiedliły się w Amersfoort, dając początek Zgromadzeniu Sióstr Notre Dame z Amersfoort pod kierownictwem o. Mathiasa.
Z powodu podziałów, jakie w 1840 roku pojawiły się w zgromadzeniu między siostrami o. Mathias objął bezpośredni zarząd nad trzema klasztorami, które zostały odłączone od domu w Amersfoort, w którym zostały tylko przełożona i trzy inne siostry. Był to początek nowego bliźniaczego zgromadzeniu o nazwie Stowarzyszenie Jezusa, Maryi i Józefa z domem macierzystym w Engelen. Samo zgromadzenie podaje jednak zwykle jako datę założenia rok 1822, a więc rok, w którym narodził się charyzmat i pierwsza wspólnota sióstr, w której Stowarzyszenie ma swoje korzenie.


Siostry realizowały charyzmat założyciela poprzez edukację dziewcząt, z czasem rozwijały się także inne formy działalności, m.in. praca wśród chorych i ludzi w podeszłym wieku.
Wspólnota została zatwierdzona na prawie papieskim już w 1855 roku. W 1872 roku liczyła 262 siostry i 93 nowicjuszki; w 1897 roku było już 1068 sióstr i 53 nowicjuszki, natomiast w 1922 roku zakonnic było 1729, a 1947 roku 2323 siostry. Zgromadzenie rozwijało się do Soboru Watykańskiego II, gdy w 1962 roku liczyło 2422 siostry. Po soborze liczba sióstr zaczęła spadać. W 2008 roku było ich już tylko 1322. W przeszłości zgromadzenie obecne było także w Afganistanie, Australii i USA.

Strony www:
www.socjmj.org
Holandia: www.socjmjnl.nl
Indie – prowincja Bangalore: www.jmjbangalore.orgl
Indie – prowincja Guntur: www.jmjgunturprovince.org
Indie – prowincja Raipur: http://jmjraipur.com/jmjgroup/

Filmy:




29 lipca 2014

Benedyktynki Córki Bożej Woli


Benedyktynki Córki Bożej Woli
Figlie Benedettine della Divina Volontà
Benedictine Daughters of the Divine Will
Benedictinas Hijas de la Divina Voluntad
Beneditinas Filhas da Divina Vontade
Bénédictines Filles de la Divine Volonté
Benediktinerinnen Töchter vom Göttlichen Willen


Data i miejsce założenia:
2011 rok - Włochy

Założycielka:
m. Gabrielle Marie od Zwiatowania - Gayle Breaux















Liczba sióstr na świecie: 5   * dane z 2014 roku
Benedyktynki Córki Bożej Woli obecne są w krajach: Włochy
Dom zgromadzenia: Włochy (Talamello)


Habit aktualny:

Biały habit z pelerynką, na głowie biały czepek i biały welon, na piersi medal z Najświętszymi Sercami na jednej stronie oraz symbolem Najświętszego Sakramentu po drugiej stronie, przy boku różaniec.




Charyzmat:
Benedyktynki Córki Bożej Woli są wspólnotą kontemplacyjną, ale nie klauzurową. Ich duchowość opiera się na regule św. Benedykta i łączy modlitwę, pracę i gościnność z duchem Bożej Woli inspirowanym pismami Sł.B. Luisy Piccarrety.
Ważne miejsce w życiu modlitewnym zajmuje adoracja Najświętszego Sakramentu, nabożeństwo do Najświętszych i Serc Jezusa i Maryi oraz do św. Józefa. Siostry każdego dnia siedem razy gromadzą się w kaplicy domowej na Liturgii Godzin, odmawiają także Koronkę do Bożego Miłosierdzia i Różaniec. 
Benedyktyńska gościnność i zarazem apostolstwo wspólnoty wyraża się w dzieleniu swojego życia modlitewnego z wiernymi, dlatego we Mszy Świętej oraz adoracji Jezusa Eucharystycznego uczestniczą w kościele parafialnym. To właśnie z inicjatywy sióstr w miejscowej parafii rozpoczęto praktykę codziennego kilkugodzinnego wystawienia Najświętszego Sakramentu.
Całe życiu duchowe prowadzone jest pod znakiem dziecięctwa duchowego oraz prostoty i miłości Świętej Rodziny z Nazaretu.


Historia:
Wspólnota narodziła się w 2011 roku we Włoszech w Talamello i jest publicznym stowarzyszeniem wiernych w diecezji San Marino-Montefeltro. Jej założycielka Amerykanka m. Gabrielle Marie od Zwiatowania - Gayle Breaux była wcześniej przez 25 lat mniszką w kontemplacyjnym klasztorze Klarysek od Wieczystej Adoracji w Stanach Zjednoczonych, gdzie pełniła obowiązki m.in. wikarii i mistrzyni nowicjatu.
W czasie półrocznego pobytu w Rzymie odczuła wezwanie Boga do założenia nowej wspólnoty zakonnej. Jej duchowość inspirowana była pismami włoskiej mistyczki i stygmatyczki Luisy Piccarrety, do której przemawiał Pan Jezus, skupiając się wokół tajemnicy zjednoczenia z Bożą Wolą. Do m. Gabrielle Marie dołączyła jedna z sióstr z jej dotychczasowego klasztoru oraz jeszcze jedna Amerykanka dając początek Benedyktynkom Córkom Bożej Woli.
W zakładaniu nowego zgromadzenia blisko współpracowali z m. Gabrielle Marie benedyktyni, zwłaszcza o. Elijah Joseph OSB, który obecnie zaangażowany jest w formowanie wspólnoty męskiej.

Strony www:
www.bendv.com
www.benedictinesofdivinewill.org



25 lipca 2014

Kanonicy Regularni Krzyża Świętego


Zakon Kanoników Regularnych Krzyża Świętego (ORC)
Ordo Canonicorum Regularium Sanctae Crucis
Order of Canons Regular of the Holy Cross (Order of the Holy Cross)
Ordem dos Cónegos Regrantes da Santa Cruz (Irmãos da Santa Cruz) (Cruzios)
Orden de los Canónigos Regulares de la Santa Cruz (Hermanos de la Santa Cruz)
Ordine dei Canonici Regolari della Santa Croce (Fratelli della Croce)
Ordre des Chanoines Réguliers de la Sainte-Croix de Coïmbre (Frères de la Croix)
Orden der Regularkanoniker vom Heiligen Kreuz (Brüder vom Heiligen Kreuz)
inna nazwa: Bracia Krzyża Świętego, Zakon Krzyża Świętego

Data i miejsce założenia:
1131 rok – Portugalia
  *1834 rok – likwidacja zakonu
  *1979 rok – reaktywacja zakonu w Brazylii

Założyciele:
archidiakon Tello
o. João Peculiar
św. Teotoniusz

św. Teotoniusz















Liczba zakonników na świecie: 141  * dane z 2005 roku
Kanonicy Regularni Krzyża Świętego obecni są w krajach: Portugalia, Włochy, Austria, Niemcy, USA, Meksyk, Brazylia, Indie, Filipiny.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Czarny habit przepasany skórzanym paskiem, czarny szkaplerz i pelerynka z kapturem lub bez pelerynki.
Na co dzień habit bez szkaplerza i pelerynki.
Na misjach (w Indiach, na Filipinach) habit biały.
Nowicjusze (habit przepasany białym sznurem) i postulanci.


Duchowość:
Kanonicy Regularni Krzyża Świętego żyją według reguły św. Augustyna, w myśl jej głównej zasady: Nade wszystko, bracia najmilsi, miłujcie Boga, a następnie i bliźniego, ponieważ są to przykazania w pierwszym rzędzie nam dane. Charyzmat zakonu zawiera się w czterech słowach: adoracja, kontemplacja, pokuta i misja.
Adoracja Boga znajduje swój najwyższy wyraz w Najwyższej Ofierze Jezusa Chrystusa na krzyżu, która jest ponawiana w czasie każdej Mszy Świętej, dlatego jej sprawowanie stanowi najważniejszy punkt dnia zakonników. Zewnętrznym tego wyrazem jest sprawowanie Mszy Świętej Versus Deum (czyli kapłan i lud zwróceni są w tym samym kierunku, w stronę krzyża, a nie do siebie nawzajem), w sposób uroczysty i z wielką starannością. Kult Boga przejawia się także we wspólnotowym śpiewie Liturgii Godzin i adoracji Najświętszego Sakramentu, która tam gdzie to możliwe, ma charakter wieczysty.
Kontemplacja odbywa się na wzór Maryi, która nieustannie rozważała słowa Chrystusa w swoim sercu. Pomocą w kontemplacji jest codzienna lektura duchowa oraz naśladowanie Świętych Aniołów w życiu ciszy i świętej czystości. W zakonie istnieje możliwość życia całkowicie kontemplacyjnego za klauzurą; mogą je podjąć zakonnicy będący m.in. 6 lat po profesji wieczystej.
W duchu pokuty zakonnicy jednoczą się z Męką Pana Jezusa, modlą się o uświęcenie kapłanów oraz jako zadośćuczynienie za grzechy ludzi. W ten sposób za przykładem Apostoła dopełniają braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół (Kol 1, 24).
Ostatni element charyzmatu zakonu to misja. Kanonicy starają się służyć Kościołowi w dziele uświęcenia kapłanów i wiernych.
W zakonie żywy jest kult Świętych Aniołów, ich bezinteresownej miłości Boga i bliźniego. Zgodnie ze starą Tradycją Kościoła, który widział w życiu aniołów przykład życia zakonnego, zakonnicy starają się żyć w towarzystwie tych świętych duchów. Ponadto w duchowości zakonu kładzie się silny nacisk na wierności Magisterium Kościoła i jego żywej Tradycji.



Działalność:
Główny apostolat zakonu to praca na rzecz uświęcenia kapłanów i świeckich. Realizowany jest on przede wszystkim przez głoszenie rekolekcji, kierownictwo duchowe, formację kleryków i kapłanów nie tylko z własnego zakonu, ale również diecezjalnych oraz z innych zgromadzeń. Zakon pracuje także na misjach.

Historia:
Kanonicy Regularni Krzyża Świętego powstali z inspiracji trzech kapłanów: archidiakona Tello i kanoników - João Peculiara i św. Teotoniusza, którzy w Ziemi Świętej i na południu Francji zetknęli się ze wspólnotami duchownych realizującymi ideały życia apostolskiego. Postanowili założyć w Coimbrze w Portugalii podobny klasztor, dając w 1131 roku początek nowemu zakonowi kanonickiemu. Wspólnota przyjęła regułę św. Augustyna oraz konstytucje i zwyczaje Kanoników Regularnych św. Rufusa z Awinionu. Pierwszym przeorem został św. Teotoniusz.
Wokół klasztorów rozwijało się duszpasterstwo, działalność charytatywna oraz opieka medyczna w szpitalach dla ubogich i chorych. Z czasem wszystkie kanonickie klasztory w Portugalii przyłączyły się do Zakonu Kanoników Regularnych Krzyża Św., będąc przez wieki ośrodkami liturgii, teologii i życia intelektualnego w kraju. W 1834 roku anty-katolickie władze kraju  zlikwidowały zakon.
W połowie XX wieku w Austrii powstało stowarzyszenie świeckich katolików Opus Sanctorum Angelorum. W latach 1970-tych pierwsza osoba odczuła pragnienie połączenia życia kapłańskiego z duchowością stowarzyszenia. W 1974 roku powstał pierwszy dom w brazylijskiej Kurytybie, który stał się zalążkiem stowarzyszenia, którego celem miało być ustanowienie nowego instytutu zakonnego. Dwa lata później watykańska Kongregacja ds. Zakonów przedstawiła wspólnocie dwie możliwości: przywrócenie jakiegoś wymarłego zakonu lub ożywienie któregoś ze starych zakonów zagrożonych wymarciem. Zdecydowano się na pierwszą opcję; wybór padł na portugalski Zakon Kanoników Regularnych Świętego Krzyża z Coimbry, otrzymując przywilej wzbogacenia duchowości zakonu o duchowość stowarzyszenia Opus Sanctorum Angelorum, czyli specjalne nabożeństwo do Świętych Aniołów według sprawdzonej tradycji Kościoła. W 1979 roku papież Jan Paweł II wydał dekret, którym oficjalnie sformalizował przywrócenie istnienia zakonu.


Strony www:
www.cruzios.org
seminarium duchowne: http://institutumsapientiae.org



21 lipca 2014

ss. Niepokalanego Serca Maryi z Wichita


Siostry Niepokalanego Serca Maryi z Wichita (IHM)
Sisters of the Immaculate Heart of Mary of Wichita
Suore del Cuore Immacolato di Maria di Wichita
Hermanas del Inmaculado Corazón de María de Wichita
Irmãs do Imaculado Coração de Maria de Wichita
Sœurs du Cœur Immaculé de Marie de Wichita
Schwestern vom Unbefleckten Herzen Mariens von Wichita


Data i miejsce założenia:
1979 rok - USA

Założycielka:
m. Joanne Brummel















Liczba sióstr na świecie: brak danych
Siostry Niepokalanego Serca Maryi z Wichita obecne są w krajach: USA
Dom generalny: USA (Wichita, KS)


Habit aktualny:

Niebieski habit ze szkaplerzem, biały kołnierzyk, na głowie prosty czarny welon z białą wypustką, na piersi po prawej stronie przypięte serce otoczone różami i przebite mieczem, przy boku różaniec.




Duchowość:
Siostry Niepokalanego Serca Maryi są wspólnotą kontemplacyjno-czynną. Celem ich życia jest zostać świętymi, dlatego pierwszym obowiązkiem sióstr jest modlitwa, która jednoczy z Bogiem. Jak Maryja, która rozważała w swoim sercu wszystkie tajemnice życia swego Boskiego Syna, tak samo mają czynić siostry. Charyzmatem zgromadzenia jest więc kontemplacja Słowa Bożego i głoszenie Ewangelii poprzez dzieła edukacji.
Duchowość zgromadzenia jest eucharystyczna i maryjna. W jedności z Maryją siostry modlą się za Kościół, szczególnie w intencji nawrócenia grzeszników i o uświęcenie kapłanów. Ważne miejsce zajmuje nabożeństwo do Niepokalanego i Bolesnego Serca Maryi. Zakonnice dążą do tego, by stać się żywymi obrazami Maryi, to znaczy nieść Chrystusa światu, zawsze wskazywać na Niego oraz dbać o życie Boże w duszach bliźnich.
Centralne miejsce w życiu zgromadzenia zajmuje Pan Jezus w Najświętszym Sakramencie. Każdego dnia siostry wspólnie uczestniczą w Ofierze Mszy Świętej i Liturgii Godzin, każda siostra adoruje również Pana w czasie Godziny Świętej. Ponadto codzienne modlitwy obejmują modlitwę myślną, Anioł Pański, Różaniec i Litanię do Najświętszej Maryi Panny, rachunek sumienia i duchową lekturę. Co rok odprawiane są pięciodniowe rekolekcje, a co miesiąc dzień skupienia. W piątkowe wieczory siostry odprawiają dodatkową godzinę adoracji w intencji nawrócenia grzeszników oraz jako zadośćuczynienie za grzechy popełnione przeciwko Niepokalanemu Sercu Maryi.
Zgromadzenie cechuje się głęboką miłością do Kościoła i Ojca Świętego. W nauce Kościoła i jego dyrektywach siostry uznają przewodnictwo Ducha Świętego, dlatego chcą być posłuszne i wierne Kościołowi i papieżowi we wszystkim.


Działalność:
Oprócz modlitwy o uświęcenie kapłanów i nawrócenie grzeszników, działalność apostolska zgromadzenia obejmuje prace w edukacji katolickiej w szkołach i w ramach różnych edukacyjnych programów, edukację religijną dorosłych, duszpasterstwo młodzieżowe oraz prowadzenie rekolekcji.


Historia:
Zgromadzenie powstało w 1979 roku w Ameryce jednak jego korzenie sięgają połowy XIX wieku. Młody hiszpański ksiądz Joaquin Masmitja był głęboko zaniepokojony problemami społecznymi ówczesnej Hiszpanii, szczególnie trudną sytuację kobiet. W związku z szybkim rozwojem przemysłowym, duża liczba ludności przybywała z obszarów wiejskich do miast, gdzie pracowała często w niewolniczych warunkach. Wielu nie udawało się znaleźć zarobku, żyli w nędzy, wiele kobiet oddawało się prostytucji. Jednym z owoców tej sytuacji była powszechna nieznajomość wiary, co przekładało się na życie dalekie od moralnego. Aby zaradzić tym problemom ks. Masmitja założył w 1848 roku Zgromadzenie Sióstr Niepokalanego Serca Maryi.
W 1871 roku 10 sióstr przybyło z Hiszpanii do Ameryki, osiedlając się w Los Angeles w Kalifornii. Trudności w komunikacji z przełożonymi w Europie sprawiły, że kalifornijska prowincja Sióstr Niepokalanego Serca Maryi usamodzielniła się w 1924 roku. Głównym apostolstwem zakonnic była edukacja katolicka w szkołach oraz prowadzenie rekolekcji. Do tego zgromadzenia wstąpiła m. Joanne Brummel, późniejsza założycielka.


Okoliczności powstania zgromadzenia w Wichita były podobne, jak wielu innych wspólnot powstałych w tamtym okresie. Pod wpływem Soboru Watykańskiego II (1962-65) siostry podjęły szereg zmian w życiu zgromadzenia, począwszy od rezygnacji z habitów, po daleko idącą modernizację duchowości, apostolstwa, stylu życia, a nawet stosunku do nauki i hierarchii Kościoła w praktyce przestając być zgromadzeniem zakonnym. Siostry popadły w konflikt z biskupem Los Angeles, który domagał się od nich zaprzestania zgubnych reform. W 1969 roku większość z nich opowiedziała się za zwolnieniem ze ślubów i utworzeniem w miejsce dotychczasowego zgromadzenia, nowej działającej już poza strukturami Kościoła Katolickiego Wspólnoty Niepokalanego Serca, tym samym rezygnując z kierownictwa Kościoła. Zgromadzenie więc przestało istnieć.
Nie wszystkie zakonnice akceptowały kierunek zmian, wśród nich była także m. Joanne. Chciały one pozostać przy tradycyjnych formach życia zakonnego, posłuszeństwie biskupowi i wierności nauce Kościoła i soboru, w której nie odnajdywały wezwania do rewolucji w zakonach. Była ich jednak zdecydowana mniejszość.


Ponieważ trudności we wspólnocie nie udawało się rozwiązać Stolica Apostolska poleciła wiernym siostrom znaleźć inną diecezję, w której zostałyby zaakceptowane. Ostatecznie m. Joanne i dwie inne zakonnice osiedliły się w 1976 roku w Wichita w stanie Kansas z aprobatą miejscowego biskupa, któremu podobała się wierność zakonnic ortodoksji katolickiej. W 1979 roku wspólnota została zaakceptowana jako nowe zgromadzenie, a m. Joanne stała się jego przełożoną generalną. Siostry pozostały wierne charyzmatowi ks. Masmitji oraz działalności na polu edukacji.

Strony www:
www.sistersihmofwichita.org

Filmy:









Więcej filmów na stronie internetowej zgromadzenia.