15 stycznia 2017

Siostry Mniejsze św. Franciszka


Siostry Mniejsze św. Franciszka
Minor Sisters of St. Francis
Sorelle Minori di San Francesco
Hermanas Menores de San Francisco
Irmãs Menores de San Francisco
Sœurs Mineurs de San Francisco


Data i miejsce założenia:
1984 rok - Włochy

Liczba sióstr na świecie: 36
Siostry Mniejsze św. Franciszka obecne są w krajach: Włochy, Kolumbia.
Dom generalny: Włochy (Tusa)


Habit aktualny:

Szary habit przepasany białym sznurem, szary welon, przy boku koronka franciszkańska.



Duchowość:
Siostry Mniejsze powołane są do pójścia za Jezusem Chrystusem śladami św. Franciszka z Asyżu. W prostocie i radosnej wspólnocie pragną żyć regułą, według której postępował św. Franciszek i jego współbracia, czyli żyć po prostu świętą Ewangelią, w radykalnym ubóstwie, w duchu małości, głosząc Chrystusa przez świadectwo życia i przepowiadane słowo, zawsze w posłuszeństwie wobec Kościoła Świętego.
Trzy aspekty duchowości franciszkańskiej są szczególnie bliskie zgromadzeniu: kontemplacja połączona z misyjnością – każdy dzień przeplatany jest modlitwą i apostolstwem misyjnym; ubóstwo – wypływające z całkowitego zaufania Bogu, który troszczy się o całe swoje stworzenie: zwierzęta, kwiaty, więc tym bardziej o człowieka (Mt 6, 26-27.30). Trzeci aspekt to braterstwo przeżywane zgodnie ze słowami Pana Jezusa: To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem (J 15,12).

Działalność:
Zadaniem apostolskim Sióstr Mniejszych św. Franciszka jest ewangelizacja poprzez prowadzenie misji ludowych, formację dla świeckich w duchu franciszkańskim, katechizację, rekolekcje powołaniowe, starając się szczególnie docierać do ludzi najuboższych. Ważne miejsce w działalności wspólnoty zajmuje ewangelizacja wędrowna; siostry przemierzają miejscowości, chodząc od drzwi do drzwi i głosząc Dobrą Nowinę.


Historia:
Siostry Mniejsze św. Franciszka to gałąź żeńska Braci Mniejszych Odnowy, zgromadzenia powstałego w 1972 roku we Włoszech. Jego pierwsi bracia, wówczas należący do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, mieli nieco inną wizję tego, w jakim kierunku powinna przebiegać posoborowa odnowa życia zakonnego, niż powszechnie spotykana wśród włoskich Kapucynów owym czasie. Zamiast modernizacji, która przybierała formy coraz większego zeświecczenia, proponowali powrót do pierwotnego ducha i sposobu życia pierwszych Franciszkanów. Chcieli powrócić do pierwotnej reguły św. Franciszka zatwierdzonej przez papieża Honoriusza III w 1223 roku oraz do pierwotnych tradycji zakonu, kładących nacisk na ubóstwo, kontemplację i braterskie życie wspólnotowe.



Początkowo myśleli o prowadzeniu bardziej radykalnego sposobu życia w ramach Kapucynów, jednak po okresie próby, władze zakonne oraz kościelne doszły do wniosku, że lepiej aby bracia pragnący takiego sposobu życia stanowili osobny instytut zakonny. Przyjęli więc oni nazwę Bracia Mniejsi Odnowy i zostali przyjęci do diecezji Monreale na Sycylii.
Parę lat później grupa kobiet zafascynowana przykładem franciszkańskiego życia braci zapragnęła żyć w podobny sposób. W czasach św. Franciszka kobiety mające powołanie zakonne, mogły być jedynie kontemplacyjnymi mniszkami za klauzurą. Taką też formę życia przyjęła św. Klara, pierwsza towarzyszka św. Franciszka. Współcześnie jednak nic nie stoi na przeszkodzie, aby zakonnice angażowały się w apostolstwo na równi z zakonnikami. Dlatego też pierwsze siostry tworzące gałąź żeńską Braci Mniejszych Odnowy przyjęły nie regułę św. Klary, lecz regułę napisaną przez św. Franciszka dla braci. Ta nie zobowiązywała ich do ścisłej klauzury i przewidywała także działalność apostolską, która za czasów świętego przybierała m.in. postać ewangelizacji wędrownej.
Siostry Mniejsze św. Franciszka powstały w 1984 roku na Sycylii; ich dom generalny znajduje się w miejscowości Tusa. Ponadto siostry żyją jeszcze w drugim domu we Włoszech, w Palermo oraz w jednym domu w Kolumbii.


Strony www:
www.sorelleminoridisanfrancesco.it



12 stycznia 2017

Mali Bracia Wcielenia


Mali Bracia Wcielenia
Little Brothers of the Incarnation
Piccoli Fratelli dell'Incarnazione
Pequeños Hermanos de la Encarnación
Pequenos Irmãos de Encarnação
Petits Frères de l'Incarnation
Kleine Brüder von der Inkarnation
Kleine Broeders van de Incarnatie


Data i miejsce założenia:
1976 rok - Haiti

Założyciel:
br. Francklin Armand















Liczba zakonników na świecie: brak danych
Mali Bracia Wcielenia obecni są w krajach: Haiti, Dominikana.
Dom generalny: Haiti (?)


Habit aktualny:

Jednolity świecki strój: niebieskie lub czarne spodnie, niebieska koszula, na piersi zawieszony znak duchowości foucauldiańskiej – serce z krzyżem.



Duchowość:
Duchowość bł. Karola de Foucauld stanowi podstawę życia Małych Braci Wcielenia. Polega ono na naśladowaniu Pana Jezusa w Nazarecie, który żył zwyczajnie, jak wszyscy ludzie i pośród nich, żyjąc z pracy własnych rąk, dzieląc ich warunki życia, troski i biedy, będąc blisko tych, którzy są najbiedniejsi z biednych, których ubóstwo pozbawia poczucia bezpieczeństwa i godności.
Wspólnoty Małych Braci, zgodnie z pragnieniem bł. Karola, są małe liczebnie, prowadzą życie bardzo skromne i proste, są wzorowane na wspólnotach pierwszych chrześcijan i życiu Św. Rodziny z Nazaretu, której codzienność upływała na pracy i kontemplacji Boga pośród zwykłej codzienności.
Tym, co odróżnia Małych Braci Wcielenia od innych foucauldiańskich zgromadzeń zakonnych jest to, że ich celem jest stać się jednym z rolnikami. Z rolnikami, gdyż w społeczeństwie haitańskim rolnicy stanowią najuboższą i najbardziej zaniedbaną przez państwo grupę społeczną. Swoją obecnością i pracą zakonnicy starają się przywrócić im poczucie godności i wlać w ich dusze nadzieję. Pamiętają, by wraz z chlebem powszednim, nieść im także chleb Bożego Słowa.
Członkowie zgromadzenia składają śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, mogą przyjmować święcenia kapłańskie lub pozostać braćmi zakonnymi.



Działalność:
Żyjąc i pracując wśród ludności wiejskiej Mali Bracia Wcielenia swoją pracą dążą do polepszenia warunków bytowych ubogich rolników poprzez kształcenie w zakresie rolnictwa oraz różne działania jak np. budowę studni z wodą pitną czy infrastruktury dostarczającej ją do domostw bądź przedsięwzięcia z zakresu gospodarki rolnej. Ponadto dbają o ich religijną formację, nauczają katechizmu, prowadzą grupy biblijne, rekolekcje, starają się wpajać chrześcijańskie wartości rodzinom, młodzieży, nastoletnim matkom itp.


Historia:
Założyciel zgromadzenia br. Francklin Armand życie zakonne rozpoczął w wieku 17 lat we wspólnocie Małych Braci św. Teresy od Dzieciątka Jezus, której celem była ewangelizacja ubogiej ludności wiejskiej oraz kształcenie ich z zakresie rolnictwa, a następnie wspomaganie w różnych innych formach. Bardzo wcześnie, bo już w wieku 28 lat został przełożonym generalnym zgromadzenia.
Niedługo później zetknął się z pismami bł. Karola de Foucauld. Jego duchowość zachwyciła br. Armanda tak, że zaczął on odczuwać „powołanie w powołaniu”. Mimo iż w swoim zgromadzeniu poświęcał się dla ludności wiejskiej, zapragnął żyć tak jak oni, dzieląc trudy ich codzienności na wzór bł. Karola.
Rolnicy bowiem to najuboższa część społeczeństwa haitańskiego, mimo iż stanowią ¾ ludności kraju. Zacofane metody rolnicze, słaba gleba, a jednocześnie słaby dostęp do wody pitnej, brak lekarzy na wsiach oraz płatne w większości szkoły w kraju sprawiają, że mieszkańcy wsi często żyją w nędzy, nie stać ich na kształcenie dzieci, nie mają zapewnionej opieki medycznej, nie potrafią poprawić swoich warunków bytowych. Brat Francklin chciał pokazać tym ludziom, że Bóg o nich nie zapomniał, że są kochani przez Boga, który jest Ojcem i nigdy nie opuszcza swych dzieci.
W porozumieniu z biskupem swojej diecezji br. Francklin założył w 1976 roku nową wspólnotę zakonną głęboko zaangażowaną w życie wśród najuboższych z ubogich na Haiti. Pierwszy dom powstał w miejscowości Dos Palais. W 1985 roku powstała gałąź żeńska: Małe Siostry Wcielenia.


Strony www:
http://lincarnation.tripod.com



9 stycznia 2017

Saletynki


Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej z La Salette (SNDS)
Congregatio Sororum Nostrae Dominae a La Salette
Congregation of the Sisters of Our Lady of La Salette (La Salette Sisters)
Congregazione delle Suore di Nostra Signora di La Salette
Congregación de las Hermanas de Nuestra Señora de La Salette
Congregação das Irmãs de Nossa Senhora de La Salette (Irmãs Saletinas)
Congrégation des Sœurs de Notre-Dame de La Salette
Kongregation der Schwestern Unserer Lieben Frau von La Salette


Data i miejsce założenia:
1962 rok - Francja

Założyciele:
Zgromadzenie powstałe z połączenia dwóch istniejących wcześniej wspólnot:
- Wynagrodzicielek Matki Bożej z La Salette – zał. m. Henriette Delvy-Fabry w 1871 roku
- Misjonarek Matki Bożej z La Salette – zał. o. Célestin Crozet MS w 1928 roku

Liczba sióstr na świecie: 172 (w Polsce 7)  * dane z 2008 roku
Saletynki obecne są w krajach: Francja, Włochy, Polska, USA, Kanada, Brazylia, Algieria, Angola, Madagaskar, Birma, Filipiny.
Dom generalny: Francja (Quézac)

Habit aktualny:

Strój codzienny: Granatowy bezrękawnik lub spódnica, biała bluzka, granatowy welon z biała wypustką, na piersi zawieszony krzyżyk.

W niektórych krajach obok granatowego używany także biały welon.

Strój świąteczny: Habit w kolorze ecru z białym kołnierzykiem o rogach prostych, biały welon, na piersi zawieszony krzyżyk.

Strój świąteczny używany w Angoli.

Habit historyczny:

Wynagrodzicielki Matki Bożej z La Salette


Duchowość:
Celem zgromadzenia jest głoszenie wezwania do pojednania i nawrócenia w duchu objawień Matki Bożej z La Salette. Siostry Saletynki same także na co dzień starają się żyć duchem pojednania, co czynią wpatrując się we wzór Maryi.
Powołanie Saletynek charakteryzują trzy elementy: modlitwa, wyrzeczenie i apostolstwo. W modlitwie łączą się z Matką Bożą, która w niebie nieustannie wstawia się za swoim ludem do Syna, by wyjednać im łaski zbawienia. Wyrzeczenie polega na ofiarowaniu samych siebie Bogu. Apostolstwo sióstr ma być odbiciem miłości Maryi, czułej na potrzeby swoich dzieci. Miłość ta pociąga siostry do aktywnej troski o biednych, opuszczonych i wszystkich, którzy borykają się z różnymi problemami.
Ożywiane przez tego samego Ducha i to samo powołanie siostry żyją we wspólnocie, jednak w ciągu dnia mają czas samotności i modlitwy osobistej.


Działalność:
Saletynki nie mają określonej działalności apostolskiej. Siostry posługują jako zakrystianki, organistki, dbają o wystrój kościołów, katechizują, przygotowują młodzież i dorosłych do przyjęcia sakramentów, prowadzą domy rekolekcyjne, spotkania formacyjne z młodzieżą oraz poradnictwo duchowe. opiekują się pielgrzymami w sanktuariach, w tym także w La Salette, prowadzą szkoły, internaty, pracują w przedszkolu. Zajmują się chorymi, prowadzą przychodnię dla ubogich, gdzie jako pielęgniarki zapewniają podstawową opiekę zdrowotną, są asystentkami kapelanów w szpitalach. Odwiedzają też chorych i samotnych w domach, opiekują się sierotami wojennymi w Angoli. Pełniąc każdy rodzaj apostolstwa siostry głoszą orędzie Matki Bożej z La Salette.
W Polsce Saletynki pracują w zakrystii i kancelarii parafialnej, odwiedzają więźniów i chorych, prowadzą rekolekcje, spotkania misyjne i powołaniowe oraz włączają się w duszpasterstwo w ramach różnych grup parafialnych.



Historia:
Od samego początku istnienia męskiego Zgromadzenia Misjonarzy Matki Bożej z La Salette, założonego w 1852 roku, mówiło się o potrzebie założenia żeńskiej wspólnoty głoszącej orędzie Matki Bożej Saletyńskiej. Każdorazowe próby kończyły się jednak niepowodzeniem.
W końcu, w 1861 roku do La Salette przybyła z pielgrzymką pewna kobieta o imieniu Henriette Delvy-Fabry. Od wielu lat odczuwała powołanie do życia zakonnego lecz w żadnym zgromadzeniu nie czuła się dobrze. Przybywszy na miejsce objawienia, podczas adoracji Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie zrozumiała, że jej miejsce jest w La Salette i duchu tych objawień zapragnęła prowadzić życie zakonne.
Przełożony generalny Saletynów początkowo nie widział w niej kandydatki na założycielkę nowego zgromadzenia. Henriette zwróciła się więc do samego papieża; ten pobłogosławił jej pragnieniu i ostatecznie w 1871 roku w Grenoble we Francji udało jej się powołać do istnienia Zgromadzenie Wynagrodzicielek Matki Bożej z La Salette. Jego duchowością było zadośćuczynienie za cierpienia Maryi przez ofiarę, modlitwę i apostolstwo. Rok później siostry przeniosły się do La Salette, gdzie zaczęły posługę w sanktuarium, następnie pracowały także w szkołach, pomagały ubogim i niepełnosprawnym oraz posługiwały w domach zakonnych gałęzi męskiej.



W 1911 roku trzy siostry przybyły do Polski, aby rozpocząć posługę w seminarium duchownym Saletynów w Dębowcu. Po jakimś czasie, w wyniku nieporozumień między księżmi a siostrami, Saletyni na własną rękę pojęli działania powołaniowe do żeńskiego zgromadzenia zakonnego. Sprawiło to, że obok dotychczasowego zgromadzenia – Sióstr Wynagrodzicielek, wyrosło w Polsce nowe – Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Matki Bożej z La Salette. Ich misją miało być: we współpracy z Saletynami zarówno w krajach katolickich, jak i pogańskich, szerzenie i głoszenie orędzia Matki Bożej poprzez apostolstwo, a ich duchem: modlitwa, ofiara i gorliwość w kontemplacji i czynie. Konstytucje sporządził generał Saletynów o. Célestin Crozet. Nowa wspólnota powstała w 1928 roku i została zatwierdzona we Francji z domem macierzystym w Soissons; szybko rozprzestrzeniła się w wielu krajach Europy i Ameryki Północnej.
Tuż przed II Wojną Światową wszystkie siostry musiały opuścić Polskę. Po wojnie sytuacja obu zgromadzeń stawała się coraz trudniejsza z powodu wyraźnego spadku powołań. Postanowiono więc o połączeniu obu wspólnot, z których powstało nowe zgromadzenie: Siostry Matki Bożej z La Salette. Stało się w 1962 roku.


Strony www:
Polska: www.saletynki.pl
Międzynarodowa: http://sndlasalette.free.fr