20 listopada 2014

Towarzysze Chrystusa


Towarzysze Chrystusa
Companions of Christ
Compagni di Cristo
Compañeros de Cristo
Companheiros de Cristo
Compagnons du Christ

Stowarzyszenie kapłanów diecezjalnych.

Data i miejsce założenia:
1992 rok - USA

Liczba członków na świecie: 20 (St. Paul-Minneapolis); 6 (Denver)
+ seminarzyści  * dane z 2014 roku
Towarzysze Chrystusa obecni są w krajach: USA

Strój aktualny:

Strój duchowieństwa diecezjalnego.


Charyzmat:
Towarzysze Chrystusa nie są instytutem życia konsekrowanego ani stowarzyszeniem życia apostolskiego lecz stowarzyszeniem skupiającym w swoich szeregach duchownych diecezjalnych i seminarzystów. Członkowie bardzo mocno podkreślają swoją tożsamość jako kapłanów diecezjalnych. Pomimo tego zobowiązują się do prowadzenia życia wspólnego oraz przyjęcia rad ewangelicznych, co upodabnia ich do zgromadzeń zakonnych. Ponadto posiadają własne statuty, które m.in. regulują rytm dnia, ze swojego grona wybierają przełożonego, który troszczy się o wspólne sprawy stowarzyszenia oraz czuwa nad postępem duchowym członków.
Tym, co odróżnia ich od wspólnot zakonnych jest to, że nie posiadają jakieś określonej duchowości z wyjątkiem tego, co wynika z duchowości wspólnej wszystkim kapłanom, nie mają także wyznaczonego konkretnego rodzaju działalności apostolskiej. Posłuszeństwo przyrzekają biskupowi ordynariuszowi i to on wyznacza poszczególnym członkom czym będą się zajmować i na jakiej placówce; nie zakładają więc własnych domów jak zakony. Biskup zaś ze swej strony stara się w miarę możliwości posyłać ich w takie miejsca, gdzie będą mogli prowadzić na plebaniach życie wspólne wraz z innymi członkami stowarzyszenia w grupach przynajmniej trzyosobowych. Towarzysze Chrystusa zajmują się więc zwykłą pracą duszpasterską w parafiach i instytucjach kościelnych. Szczególną uwagę przywiązują do katechizacji, duchowej odnowy oraz wspierania powołań w Kościele lokalnym, czynią to jednak w ramach zwykłej posługi parafialnej. Kilku księży pracuje także w diecezjalnym seminarium duchownym. Stowarzyszenie ma charakter diecezjalny i nie wykracza poza granice diecezji, w której zostało założone, a jego członkowie są związani z własną diecezją tak jak każdy kapłan diecezjalny.


Zobowiązanie do takiego stylu życia wypływa z pragnienia wzrastania w świętości kapłańskiej. Osobistą świętość Towarzysze Chrystusa uznają za najważniejszy aspekt swojej posługi jako kapłana. Aby ją osiągnąć stawiają sobie za wzór swojego Mistrza, Jezusa Chrystusa, codziennie sprawują Najświętszą Ofiarę, są wierni modlitwie brewiarzowej, regularnej spowiedzi świętej, korzystają z kierownictwa duchowego, praktykują post i pokutę, pielęgnują więź z Matką Bożą i świętymi, których życie starają się naśladować, pamiętają o swojej tożsamości kapłańskiej we wszystkich aspektach życia.


Istotnym elementem charyzmatu Towarzyszy Chrystusa jest dobrowolne przyjęcie rad ewangelicznych. Poświęcają więc własną wolę, na rzecz woli Bożej, kształtując w sobie ducha ochotnego posłuszeństwa, wolnego od narzekania i osądzania. Starają się mieć czyste serce, aby bardziej kochać Boga i bliźnich, przestrzegają skromności w życiu codziennym, a zwłaszcza w relacjach z kobietami, unikają sytuacji, rozrywek i rozmów, które mogłyby naruszyć cnotę czystości. Pragną także uczestniczyć w ubóstwie Chrystusa, będąc uzależnionym wyłącznie od samego Boga i nie szukając bezpieczeństwa w niczym innym. Do własnego utrzymania wystarcza im to, co otrzymają od diecezji, żyją w prostocie, unikają zamożności oraz dodatkowych źródeł pieniędzy, starają się być hojnymi. Określoną cześć swoich środków materialnych przeznaczają na potrzeby duszpasterskie parafii i diecezji, na wspólne potrzeby stowarzyszenia oraz na jałmużnę.


Kolejnym ważnym elementem powołania Towarzyszy Chrystusa jest życie wspólne prowadzone w duchu braterstwa i przyjaźni. Księża dostosowują się do wspólnotowego rytmu dnia, starają się chętnie służyć swoim współbraciom zarówno w dużych jak i małych sprawach.
Każdy Towarzysz Chrystusa powinien odznaczać się gorliwością o zbawienie dusz jemu powierzonych, dlatego gotowy jest podjąć się każdego zadania dla ich dobra i pamięta o nich w swoich modlitwach. Członkowie stowarzyszenia kładą również nacisk na wierność Magisterium Kościoła. Czerpią z bogactwa duchowego i teologicznego Kościoła, a zgłębianie Słowa Bożego i prawdy katolickiej stanowi zwykłą część ich codziennego życia. Gotowi są także zdobywać wszelką wiedzę i umiejętności, potrzebne do służby Kościołowi.

Historia:
Pierwsza wspólnota Towarzyszy Chrystusa została oficjalnie założona w 1992 roku w diecezji St. Paul-Minneapolis w USA z chwilą zatwierdzenia przez miejscowego ordynariusza. Wielu z obecnych członków należało wcześniej - będąc jeszcze uczniami bądź studentami - do różnych grup modlitewnych, charyzmatycznych albo do świeckich bractw skupiających mężczyzn żyjących w celibacie. Właśnie z takich grup wywodzili się pierwsi Towarzysze Chrystusa.
Inspiracją do podjęcia takiego stylu życia – poza pragnieniem wzrastania w świętości – była zachęta zawarta w dokumentach Soboru Watykańskiego II do podjęcia przez kler diecezjalny życia wspólnego i dobrowolnego przyjęcia rad ewangelicznych, a także słowa papieża Jana Pawła II mówiące o korzyściach duchowych płynących z tego typu formy życia i wskazujące za wzór wczesnochrześcijańskie wspólnoty z Jerozolimy.
Po pewnym okresie zdobywania doświadczenia takiej formy życia, grupa seminarzystów z archidiecezji Denver założyła w 2007 roku analogiczną wspólnotę Towarzyszy Chrystusa w swojej diecezji, pod jurysdykcją tamtejszego biskupa.

Strony www:
diec. St. Paul-Minneapolis: www.companionsofchrist.org
diec. Denver: www.denvercompanionsofchrist.org



18 listopada 2014

16 listopada 2014

Dominikanki Misjonarki Najświętszego Serca Jezusa


Dominikanki Misjonarki Najświętszego Serca Jezusa (OP)
Dominican Missionary Sisters of the Sacred Heart of Jesus
Hermanas Dominicas Misioneras del Sagrado Corazón de Jesús
Irmãs Dominicanas Missionárias do Sagrado Coração de Jesus
Suore Domenicane Missionarie del Sacro Cuore di Gesù
Sœurs Dominicaines Missionnaires du Sacré-Cœur de Jésus
Missionsdominikanerinnen vom Heiligen Herzen Jesu (von Strahlfeld)


Data i miejsce założenia:
1891 rok - Zimbabwe

Liczba sióstr na świecie: 335  * dane z 2008 roku
Dominikanki Misjonarki Najświętszego Serca Jezusa obecne są w krajach: Niemcy, Wielka Brytania, Zimbabwe, Zambia, Kenia, Kolumbia.
Dom generalny: Wielka Brytania (Crawley)


Habit aktualny:

Biały habit z kołnierzykiem, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi możliwy zawieszony mały krzyżyk.


Na co dzień możliwy habit o kroju
sukienki lub czarny welon
do świeckiego ubrania:
białej bluzki, czarnej spódnicy.



Habit historyczny:

Biały habit ze szkaplerzem, czarny welon.


Duchowość:
Zgodnie z dominikańską duchowością zgromadzenie stawia w centrum swojego życia dążenie do Prawdy, przede wszystkim prawdy o Bogu, która pozwala właściwie odczytywać znaki Bożej obecności w świecie oraz być czujnym na prawdziwe potrzeby ludzi. Aby dotrzeć do prawdy konieczna jest kontemplacja tajemnic Bożych i studium, które obejmuje przede wszystkim zgłębianie Słowa Bożego, ale także zdobywanie wiedzy i umiejętności potrzebnych do pełnienia apostolstwa.
Dominikańska zasada: contemplare et contemplata alliis tradere – czyli kontemplować i przekazywać innym owoce kontemplacji znajduje swój wyraz w działalności apostolskiej zgromadzenia, która silnie zakorzeniona jest w życiu modlitewnym.
Modlitwa jest więc w centrum życia sióstr, a Chrystus w centrum ich modlitwy. Siostry codziennie uczestniczą w Mszy Świętej, trzy razy dziennie śpiewają wspólnie Liturgię Godzin, dzięki której rozciągają eucharystyczny kult Boga na różne pory dnia. Ponadto poświęcają czas na modlitwę osobistą, czytanie duchowne, wspomniane już studium Pisma Świętego, dni skupienia i doroczne rekolekcje; żyją z cichą świadomością obecności Boga. Modlitwą różańcową rozważają życie i misję Chrystusa w Ewangelii. Kult Maryi, Matki Boga jest integralną częścią tradycji dominikańskiej. Siostry wzywają również wstawiennictwa św. Dominika i świętych zakonu dominikańskiego.
Tym, co wyróżnia zgromadzenie spośród innych dominikańskich wspólnot jest żywe nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa, które rozpala miłość do Chrystusa, bliźnich i wszystkich zobowiązań sióstr.



Działalność:
Pierwszym polem działalności zgromadzenia jest edukacja. Siostry uczą w szkołach prowadzonych przez siebie, w szkołach diecezjalnych lub państwowych, wykładają na uniwersytetach. Nauczają także głuchych i niewidomych. Kolejną formą apostolstwa jest opieka nad ludźmi chorymi, starszymi, znajdującymi się w trudnej sytuacji życiowej oraz sierotami. Trzecie pole działania to włączanie się w prace duszpasterskie Kościoła, szczególnie w zakresie kierownictwa duchowego.


Historia:
Korzenie zgromadzenia sięgają założonego w 1394 roku kontemplacyjnego klasztoru dominikanek w Augsburgu w Niemczech. W 1877 roku grupa mniszek z tego klasztoru wyjechała do RPA, aby podjąć się pracy misyjnej. Wkrótce siostry uzyskały niezależność od macierzystej wspólnoty tworząc nowe zgromadzenie Dominikanek z King William’s Town.
W 1891 roku pięć sióstr z m. Patrick Cosgrave na czele zostało wysłanych na misję Zambezi w Rodezji (dziś Zimbabwe) na zaproszenie tamtejszych jezuitów. Tam siostry zajęły się opieką nad chorymi w pierwszym, prymitywnym szpitalu w Salisbury (dziś Harare) w stolicy obecnego Zimbabwe. Nieco później siostry otwarły też pierwsze szkoły.
Ponieważ Dominikanki z King William’s Town były zgromadzeniem nauczającym, coraz trudniej było przełożonym zaspokajać potrzeby sióstr w Rodezji, które zajmowały się też chorymi, głownie w zakresie przygotowania zawodowego do posługi pielęgniarskiej. Władze kościelne zasugerowały więc w 1897 roku przełożonej generalnej możliwość odłączenia się sióstr w Zimbabwe od domu macierzystego. Ta wstępnie zgodziła, ale uzależniła to także od zgody sióstr w Rodezji, których wówczas pracowało tam już 30, a które w przeciwnym razie miały powrócić do RPA. Rok później 19 z nich postanowiło zostać, stając się pierwszymi Dominikankami Misjonarkami Najświętszego Serca Jezusa; m. Patrick została przełożoną generalną.
Choć formalne usamodzielnienie się dokonało się w 1898 roku, to jednak zgromadzenie rok 1891 traktuje jako datę swoich narodzin, gdyż to właśnie wtedy faktycznie zaczął kształtować się odrębny chryzmat. W 1917 roku siostry osiedliły się w Niemczech, później z Wielkiej Brytanii, do której w 2002 roku przeniesiono dom generalny z Zimbabwe. 

Strony www:
www.dominicanmissionarysisters.org
Niemcy: http://kloster.kloster-strahlfeld.de



12 listopada 2014

Elżbietanki


Zgromadzenie Sióstr św. Elżbiety (CSSE)
Congregatio Sororum a Sancta Elisabeth
Congregazione delle Suore di Santa Elisabetta
Congregation of the Sisters of Saint Elizabeth
Congregación de las Hermanas de Santa Isabel
Congregação das Irmãs de Santa Elisabete
Congrégation des Soeurs de Saint Elizabeth
Kongregation der Schwestern von der hl. Elisabeth
(Graue Schwestern von der hl. Elisabeth)


Data i miejsce założenia:
1842 rok - Niemcy

Założycielki:
m. Klara Wolff
bł. Maria Merkert
m. Franciszka Werner
m. Matylda Merkert


Liczba sióstr na świecie: ok. 1700 (w Polsce: 952)  * dane z 2008 roku
Elżbietanki obecne są w krajach: Polska, Włochy, Niemcy, Dania, Norwegia, Szwecja, Litwa, Ukraina, Czechy, Węgry, Rosja, Gruzja, Kazachstan, Brazylia, Boliwia, Paragwaj, Tanzania, Izrael.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Czarny habit z białym kołnierzykiem, czarny welon z biała wypustką, na piersi medal z wizerunkami św. Elżbiety i Maryi Niepokalanej na odwrocie.


Możliwy także habit szary, czarny welon.
W Ameryce Płd. i Afryce habit i welon jasno-szary.


Habit historyczny:

Elżbietanka w 1862 roku
Strój używany do 1924 roku.

 ---------------------------------------------

Strój używany od 1924 do ok. 1968 roku.


---------------------------------------------

Strój używany w latach ok. 1968 – 1975



Duchowość:
Zgromadzenie zostało powołane do tego, aby w osobach chorych pielęgnować cierpiące członki Chrystusa, zgodnie ze słowami Pana Jezusa: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili (Mt 25, 40).
W centrum duchowości Elżbietanek znajduje się kult Najświętszego Serca Jezusowego, od którego siostry uczą się całkowitego ukrycia w Bogu i miłości ofiarnej przejawiającej się w bezinteresownej służbie ubogim i chorym i pragnieniu czynienia wszystkiego z miłości ku Bogu.
Elżbietanki otaczają również głęboką czcią Matkę Bożą. Do Niej z zaufaniem zwracają się na modlitwie we wszystkich swoich potrzebach. W Niej widzą wzór dla swego życia duchowego. Z tajemnicy Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny uczą się, aby tak jak Maryja przyjmować z wiarą Słowo Boże i zanosić je do ludzi „z pośpiechem”, nie obawiając się trudów i niebezpieczeństw.
Szczególnym zadaniem sióstr jest służba chorym i ubogim, spełniana w duchu patronki zgromadzenia św. Elżbiety Węgierskiej, która głęboko zjednoczona z Bogiem na modlitwie, dostrzegała Jego obecność w ludziach. Zwłaszcza w ubogich, chorych, potrzebujących pomocy, rozpoznawała swego Pana.
Życie duchowe Elżbietanek karmione jest uczestnictwem w Ofierze Eucharystycznej i przyjmowaniem Ciała Pańskiego, adoracją Najświętszego Sakramentu, modlitwą osobistą i wspólnotową, sakramentem pokuty, osobistą ascezą, przyswajaniem sobie ducha założycielek i innymi ćwiczeniami duchownymi.
Ważne miejsce zajmuje życie we wspólnocie siostrzanej, które wyzwala z egoizmu oraz zdobywanie cnoty pokory, jako fundamentu wszystkich cnót.



Działalność:
Elżbietanki skupiają się na działalności charytatywno-apostolskiej, wśród której pierwsze miejsce zajmuje pielęgnacja ludzi chorych, ubogich zwłaszcza w ich domach prywatnych, ale także w szpitalach oraz troska o ludzi starszych osamotnionych i pozostających bez pomocy. Siostry opiekują się też dziećmi psychicznie upośledzonymi i opóźnionymi w rozwoju w domach opieki i zakładach specjalnych. Ponadto podejmują się działalności wychowawczej w przedszkolach i szkołach, pracy parafialnej, katechizacji, formacji religijnej młodzieży i dorosłych.



Historia:
Zgromadzenie powstało w czasach szybkiego rozwoju przemysłowego XIX-wiecznych miast i dużej migracji ludzi ze wsi do miast w poszukiwaniu pracy. Ludzie żyli w bardzo złych warunkach mieszkaniowych i sanitarnych, które stawały się źródłem wszelkiego rodzaju chorób. Do tego dochodziły jeszcze, częste w owym czasie, klęski żywiołowe, głód i wynikające z nich epidemie. Jednoczesny niedostatek lekarzy, pielęgniarek i szpitali, pociągał za sobą ogromną ilość ofiar ludzkiego życia, zwłaszcza wśród najbiedniejszych.
W tym właśnie czasie Klara Wolff, mieszkanka Nysy – dziś miasta polskiego, wówczas znajdującego się w granicach Niemiec - od dłuższego czasu czuła Boże natchnienie, aby poświęcić się bezinteresownie pielęgnacji wszystkich chorych bez różnicy stanu: udzielać pomocy chorym i cierpiącym, gdziekolwiek się tacy znajdują. W 1842 roku zaczęła pielęgnować chorych w ich własnych domach. Szybko dołączyły do niej trzy kobiety: bł. Maria Merkert, Matylda Merkert oraz Franciszka Werner. Zawiązało się stowarzyszenie. Matylda wkrótce zmarła.
W 1846 roku Klara i Maria udały się do Pragi odbyć formację zakonną u tamtejszych Boromeuszek, z zamiarem powrotu do Nysy i kontynuowania dzieła. Klara, chcąc pozostać wierną powołaniu do terenowej pielęgnacji chorych, opuściła Pragę i osiedliła się w Bystrzycy Kłodzkiej, gdzie po kilku latach zmarła.


Tymczasem Boromeuszki przybyły do Nysy, gdzie otwarły klasztor z nowicjatem, do którego wstąpiły pozostałe członkinie stowarzyszenia, w tym także Franciszka. Jednak wkrótce Franciszka razem z Marią Merkert opuściły nowicjat, gdyż, pozostając w zgromadzeniu, nie widziały możliwości pracy wśród chorych w ich domach, do czego czuły się powołane. W 1850 roku stowarzyszenie zostało wznowione pod nazwą Szare Siostry świętej Elżbiety, z bł. Marią Merkert jako przełożoną generalną. W tym samym roku zgłosiło się pięć pierwszych postulantek. W 1859 roku stowarzyszenie zostało uznane przez władze kościelne za zgromadzenie zakonne, liczyło wtedy już 60 członkiń.
Dynamiczny rozwój zgromadzenia sprawił, że w 1872 roku było już 440 sióstr, w 1885 roku – ok. 700 sióstr, w 1908 roku – ok. 3000, w 1920 roku – ponad 3300 sióstr, a w 1938 roku - 4827 sióstr. Od czasu II Wojny Światowej liczba Elżbietanek zaczęła spadać. W 1942 roku zgromadzenie liczyło 4712 sióstr, w 1973 roku - 3353 siostry, w 1985 roku - 2608 sióstr, a w 2004 roku - 1754 sióstr. Elżbietanki są drugim pod względem ilości członkiń zgromadzeniem żeńskim w Polsce, gdzie żyje ich 952.

Strony www:
Dom generalny: www.selzbietanki.com
Polska:
prowincja katowicka: http://elzbietanki-katowice.pl
prowincja poznańska: www.poznan.elzbietanki.pl
prowincja toruńska: www.elzbietanki.eu
prowincja warszawska: http://elzbietanki.waw.pl
prowincja wrocławska: www.elzbietanki.wroclaw.pl
Adresy Elżbietanek na świecie: www.selzbietanki.com (na dole strony)