17 lipca 2018

Wspólnoty Jerozolimskie


Monastyczne Wspólnoty Jerozolimskie
Monastic Fraternities of Jerusalem
Fraternità Monastiche di Gerusalemme
Fraternidad Monástica de Jerusalén
Fraternidades Monásticas de Jerusalém
Fraternités Monastiques de Jérusalem
Monastischen Gemeinschaften von Jerusalem
Monastieke Gemeenschappen van Jeruzalem
W ramach zgromadzenia istnieją także: Apostolskie Wspólnoty Jerozolimskie

Data i miejsce założenia:
1975 rok - Francja

Założyciel:
o. Pierre-Marie Delfieux















Liczba zakonników na świecie: 52 (w tym 20 kapłanów), w Polsce: 5
Mnisi Wspólnot Jerozolimskich obecni są w krajach: Francja, Belgia, Włochy, Niemcy, Polska, Kanada.
Dom generalny: Francja (Paryż)

Habit aktualny:

Czarny habit przepasany brązowym skórzanym paskiem, czarny szkaplerz z kapturem.


Podczas liturgii używany biały płaszcz chórowy.
------------------------------------

Apostolskie Wspólnoty Jerozolimskie: habit przepasany białym sznurem.


Duchowość:
Zgromadzenie jest wspólnotą, której celem jest życie mnisze prowadzone w sercach dużych miast.
Życie Wspólnot Jerozolimskich koncentruje się wokół modlitwy: Mszy Świętej oraz Monastycznej Liturgii Godzin. Msza Święta sprawowana raz dziennie wieczorem, połączona jest z wieczorną modlitwą Kościoła - z Nieszporami. Komunia Święta udzielana jest pod dwoma postaciami: Chleba i Wina. Adoracja Najświętszego Sakramentu przedłuża rzeczywistą obecność Chrystusa pośród członków wspólnoty; odbywa się ona w ciszy i ma miejsce w ciągu dnia pomiędzy modlitwami Liturgii Godzin oraz w nocy z czwartku na piątek. W każdy czwartek po zakończeniu Eucharystii odbywa się procesja z Najświętszym Sakramentem przy śpiewie ewangelicznych Ośmiu Błogosławieństw.
Zakonnicy trzy razy dziennie gromadzą się w kościele na Liturgii Godzin, która jest przede wszystkim wypełniona śpiewem psalmów. Pory jej odmawiania wpisują się w rytm życia miast: rano – gdy mieszkańcy idą do pracy, w południe - w czasie przerwy obiadowej oraz późnym popołudniem - w porze powrotów z pracy do domu. Przed każdym Oficjum śpiewany jest Hymn do Ducha Świętego. W liturgii mnisi czerpią z tradycji zarówno Kościoła zachodniego, jak i wschodniego.



Wspólnoty Jerozolimskie tworzą dwa instytuty zakonne: męski i żeński. Przybywając do danego miasta powstaje zarówno wspólnota męska, jak i żeńska. Bracia i siostry wspólnie uczestniczą w Ofierze Mszy Świętej i odmawiają Liturgię Godzin, jednak mieszkają oddzielnie, mają oddzielny zarząd, samodzielnie formują swoich kandydatów, są od siebie niezależni.
Mnisi i mniszki składają trzy śluby zakonne: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, duże znaczenie przywiązują do życia wspólnotowego, noszą habit zakonny, w milczeniu spożywają posiłki; wiele czasu spędzają w samotności swoich cel, nie korzystają z telewizji, nie chodzą do teatru czy kina, nie posiadają niczego na własność – ani osobiście, ani wspólnotowo. Jednocześnie nie żyją w odosobnieniu za murami klauzury, pracują na zewnątrz w różnych zawodach, przestrzegają jednak okresów oraz miejsc ciszy i samotności.
Oprócz wspólnot monastycznych w ramach zgromadzenia istnieją także Apostolskie Wspólnoty Jerozolimskie, angażujące się w duszpasterstwo parafialne, zachowując jednak mniszy tryb życia.
















Działalność:
Polem działania Monastycznych Wspólnot Jerozolimskich jest tworzenie przestrzeni modlitwy pośród gwaru wielkich miast, gdzie każdy mieszkaniec mógłby przyjść, pomodlić się, porozmawiać z Panem Bogiem. Zakonnicy chcą stworzyć dla mieszkańców oazę ciszy, modlitwy, braterskiej miłości, pokoju i radości. Wychodzą na przeciw ludziom, którzy są zagubieni na pustyni samotności, lęku, obojętności i poszukiwań, jaką często jest wielkie miasto. Ponadto opiekują się miejscami pielgrzymkowymi oraz prowadzą domy rekolekcyjne.
Na swoje utrzymanie pracują w świeckich zawodach (w miarę możliwości w habitach), ale tylko na pół etatu, aby mieć czas na modlitwę – swój pierwszy obowiązek, ale także by nie bogacić się i zachować dzięki temu ducha ubóstwa. Natomiast zadaniem kapłanów i braci należących do gałęzi Apostolskiej jest prowadzenie i praca w prowadzonych przez siebie parafiach, które obecnie są dwie: we Francji i Włoszech. Nie podejmują oni zawodowej pracy zarobkowej.



Historia:
Założyciel zgromadzenia o. Pierre-Marie Delfieux był duszpasterzem akademickim paryskiej Sorbony. Wśród zawirowań powstałych w Kościele i w życiu kulturowym przełomu lat 60 i 70-tych XX wieku gdzie wszystko wydawało się ulec zachwianiu, postanowił spędzić jakiś czas na Saharze jako pustelnik. Tam zrozumiał, że prawdziwa współczesna pustynia znajduje się dziś w sercu wielkich miast – jest to pustynia duchowa głodna prawdziwej miłości. Odkrył swoje nowe powołanie: być mnichem w środku miasta.
Za zgodą ordynariusza Paryża rozpoczął życie monastyczne. Po dziewięciu miesiącach było już dwunastu braci. W 1975 roku powstała oficjalnie wspólnota męska, rok później, w 1976 roku, narodziła się wspólnota sióstr o takim samym charyzmacie.
W Polsce mnisi i mniszki ze Wspólnot Jerozolimskich obecni są w Warszawie.









Strony www:
Polska: http://wspolnoty-jerozolimskie.pl
Dom generalny: http://jerusalem.cef.fr
Francja (Mont Saint Michel): www.abbaye-montsaintmichel.com
Kanada: www.jerusalem-montreal.org
wspólnota apostolska: http://fraternitaapostolicadijerusalemme.blogspot.com/

Filmy:









15 lipca 2018

ss. Maryi z Ingelmunster


Siostry Maryi z Ingelmunster
Sisters of Mary of Ingelmunster
Suore di Maria di Ingelmunster
Hermanas de María de Ingelmunster
Irmãs de Maria de Ingelmunster
Soeurs de Marie d'Ingelmunster
Marienschwestern von Ingelmunster
Zusters van Maria Ingelmunster


Data i miejsce założenia:
1769 rok - Belgia

Założyciel:
ks. Pieter Jacobus Dufort















Liczba sióstr na świecie: 106  * dane z 2016 roku
Siostry Maryi z Ingelmunster obecne są w krajach: Belgia, RD Kongo, Uganda, Wietnam.
Dom generalny: Belgia (Ingelmunster)


Habit aktualny:


Zgromadzenie założone jako habitowe.
W okresie posoborowym siostry przestały chodzić w habitach. 
Znakiem wspólnym jest zawieszony na piersi krzyżyk.










W RD Kongo: po lewej: siostry profeski, po prawej nowicjuszki.


W Wietnamie: błękitny habit z białym kołnierzykiem,
na głowie błękity welon, na piersi zawieszony krzyżyk.
Po prawej - nowicjuszki.


 Habit historyczny:




Na misjach strój w kolorze białym.

-----------------------------------------



Na misjach strój w kolorze białym.

-----------------------------------------


Czarny welonik do świeckiego ubrania.



Duchowość:
Oddajcie się Trójcy Przenajświętszej i żyjcie świętym życiem, aby uwielbiać Boga i pomagać innym. Takimi słowami założyciel wyznaczył główny cel Siostrom Maryi. Zakonnice oddają więc własne życie Trójjedynemu Bogu i chcą poprzez życie w zażyłości z Jezusem Chrystusem, modlitwę, życie we wspólnocie i służbę Kościołowi według natchnień Ducha Świętego, szerzyć Dobrą Nowinę Ewangelii i przyczyniać się do wzrostu Królestwa Bożego na ziemi. Świadome własnej bezsilności, powtarzają za świętym Apostołem Pawłem: Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia (Flp 4,13).
Miłość Boga i bliźniego jest fundamentem ich powołania. Aby trwać w Bożej miłości, siostry słuchają codziennie Bożego Słowa i przyjmują Ewangelię za regułę życia. Pan Jezus staje się Drogą, Prawdą i Życiem dla każdej z nich. Staje się to rzeczywistością nie tylko w wielkich decyzjach życiowych, ale także w zwykłej codzienności.
Według nauki założyciela siostry powinny cechować się żarliwą miłością do Eucharystii i adoracji eucharystycznej. Ponadto duchem pracy i chętnej służby, prostotą i głęboką pokorą. Słowa Pana Jezusa: Byłem głodny, a daliście mi jeść... (Mt 25, 35-36) wyznaczają styl apostolstwa zgromadzenia.
Patronką oraz przewodniczką w życiu zakonnym jest dla sióstr Matka Boża. Jest Ona także wzorem apostolstwa, szczególnie w tajemnicy Nawiedzenia św. Elżbiety, do której Maryja poszła z pośpiechem w góry… (Łk 1, 39-45), aby jej służyć. Hasłem zgromadzenia są słowa: Per Mariam ad Jesum, czyli Przez Maryję do Jezusa.










Działalność:
Tradycyjnym polem działalności Sióstr Maryi z Ingelmunster jest edukacja, która obecnie realizowane jest przez siostry w RD Kongo. Siostry uczą w szkołach podstawowych i średnich, wychowują dzieci w przedszkolach, prowadzą kursy szycia dla dziewcząt. Ponadto opiekują się chorymi i osobami starszymi, pracują jako pielęgniarki w szpitalach, odwiedzają chorych w domach.
W Belgii przez zaawansowany wiek sióstr i brak nowych powołań większość dzieł zgromadzenia zostało zamkniętych bądź przekazanych w inne ręce. Oddziaływanie apostolskie zakonnic polega na drobnych usługach, gestach i zwykłej obecności z bliźnimi, często ludźmi starszymi przebywającymi w domach opieki, a także na zaangażowaniu w życie parafii poprzez pomoc w kościele, pracę w kancelariach parafialnych bądź pracy wolontariackiej.

Historia:
W połowie XVIII wieku w dzisiejszej Belgii, po okresie wojen i zniszczenia, miało miejsce pierwsze ekonomiczne ożywienie. Jednak we wszystkich dziedzinach wciąż wiele potrzeb pozostało niezaspokojonych. W szczególności dotkliwy był brak opieki nad ubogimi.
W 1749 roku proboszczem w Ingelmunster w diecezji Brugge został ks. Pieter Jacobus Dufort. Jego praca duszpasterska zaowocowała założeniem w 1769 roku zgromadzenia zakonnego z dwojakim celem: pomocy biednym dzieciom w nauce oraz potrzebującym w parafii. Wspólnota została powierzona opiece Matki Bożej Siedmiu Boleści, która była czczona w obrazie w kościele parafialnym. Dwie kobiety: Francisca Goethals i Isabella Catulle stały się pierwszymi zakonnicami.
W ówczesnej Belgii istniały głównie zakony kontemplacyjne i były one zakazane przez prawo świeckie. Zgromadzenie powołane do istnienia przez ks. Duforta już trzy lata później zyskało akceptację władzy świeckiej ze względu na czynny charakter. W 1774 roku dwie siostry złożyły profesję zakonną, a wspólnota została uznana przez kościół na prawie diecezjalnym.
Przez dziesięciolecia zgromadzenie poświęcało się głównie edukacji. Działalność apostolska w postaci opieki nad chorymi i starszymi została bardziej rozszerzona w XX wieku po przyłączeniu się do zgromadzenia innych wspólnot zakonnych, których łącznie było pięć. W 1930 roku pierwsze siostry wyjechały na misje do Konga, gdzie od 1957 roku zaczęto przyjmować do nowicjatu rodzime kandydatki.
W 2005 roku powstał dom w Wietnamie. Rozwój tamtejszej fundacji prowadzony jest z planami ustanowienia niezależnego zgromadzenia: Sióstr Maryi z Wietnamu.









Strony www:
www.zrsmaria-ing.be