16 grudnia 2014

Córki Najświętszego Serca Jezusa


Instytut Córek Najświętszego Serca Jezusa (IFCJ)
Institutum Filiarum Cordis Jesu
Instituto Hijas del Sagrado Corazón de Jesús
Instituto das Filhas do Sagrado Coração de Jesus
Institute of the Daughters of the Sacred Heart of Jesus
Istituto delle Figlie del Sacro Cuore di Gesù
Institut des Filles du Sacré-Cœur de Jésus
Institut der Töchter des Heiligen Herzens Jesu


Data i miejsce założenia:
1920 rok - Meksyk

Założyciel:
ks. Eugenio Oláez Anda














Liczba sióstr na świecie: brak danych
Córki Najświętszego Serca Jezusa obecne są w krajach: Meksyk, Honduras.
Dom generalny: Meksyk (León)


Habit aktualny:

Niebieski habit wycięty w szpic z dużym kołnierzem, na głowie niebieski welon, na piersi zawieszony krzyż schowany pod habitem, na piersi po lewej stronie możliwy przypięty znak z herbem zgromadzenia.



Habit historyczny:





Duchowość:
Powołanie Córek Najświętszego Serca Jezusa polega na miłości i poświęceniu się Sercu Chrystusa w celu zadośćuczynienia Mu za grzechy. Charyzmat ten przybiera określony wyraz miłości bliźniego: jest nim troska o kobiety i młodzież moralnie zagubioną bądź zagrożoną demoralizacją. Siostry starają się cechować gorliwością o zbawienie dusz, a ich poświęcenie dla bliźnich wypływa z miłości do Serca Jezus.
Hasło zgromadzenia: królowanie – skłania siostry do starania się o wzrost Królestwa Chrystusowego na ziemi. Siostry na co dzień pozdrawiają się słowami: Królestwo Jezusa, na co odpowiadają: Na zawsze w sercach.
Każdy dzień w zgromadzeniu rozpoczyna się od modlitw porannych, medytacji, Mszy Świętej, czytanie duchownego. W południe odmawiany jest Anioł Pański i różaniec, cały dzień przeplatany jest modlitwą Liturgii Godzin, a kończy się modlitwami wieczornymi. Siostry odprawiają także adorację Najświętszego Sakramentu w duchu pokuty i zadośćuczynienia.
Córki Najświętszego Serca Jezusa mają szczególne nabożeństwo do Matki Bożej Światłości, czczą także św. Ignacego Loyolę, św. Jana Eudesa oraz św. Małgorzatę Marię Alacoque.


Działalność:
Siostry świadczą moralne wsparcie dla młodzieży w trudnej sytuacji, prowadzą domy dla młodzieży zagrożonej demoralizacją, w których zapewniają wychowanie, edukację, naukę zawodu, zapobiegają niedostosowaniu społecznemu, uczą jak odnaleźć się w społeczeństwie bez wkraczania na drogę grzechu. Zgromadzenie prowadzi także ośrodek dla kobiet uzależnionych, pomagając im powrócić na trwałe do swoich rodzin i środowiska społecznego. Swój charyzmat siostry realizują również w prowadzonych przez siebie szkołach.

Historia:
Zgromadzenie jest wynikiem pracy apostolskiej ks. Eugenio Oláez Anda, który w swoich czasach widząc problem młodych ludzi, których warunki życiowe popychały na drogę  nieuporządkowanego moralnie życia, postanowił dla nich założyć dom, w którym znaleźliby schronienie, wsparcie moralne i edukację. Z pomocą przyszła Minimitka s. Luisa de San José Marmolejo Rodarte.
Wkrótce powziął też decyzje o powołaniu nowego zgromadzenia zakonnego, które wzięłoby pod swoją opiekę ów dom. Pomysł ten zaakceptował i wsparł miejscowy ordynariusz. Instytut Córek Najświętszego Serca Jezusa narodził się w 1920 roku w miejscowości León w Meksyku z chwilą przyjęcia habitu zakonnego przez pierwsze siostry. Matka Luisa za zgodą Stolicy Apostolskiej przeszła do nowego zgromadzenia, w którym złożyła śluby wieczyste.


Strony www:
www.hijasdelsagradocorazondejesus.org



14 grudnia 2014

Misjonarze św. Franciszka Ksawerego


Stowarzyszenie Misjonarzy św. Franciszka Ksawerego (SFX)
Stowarzyszenie z Pilar
Societas Missionariorum S. Francisci Xaverii
Society of the Missionaries of St. Francis Xavier (Society of Pilar)
Società dei Missionari di San Francesco Saverio (Società del Pilar)
Sociedad de los Misioneros de San Francisco Javier (Sociedad del Pilar)
Sociedade dos Missionários de São Francisco Xavier (Sociedade do Pilar)
Société des Missionnaires de Saint François Xavier (Société du Pilar)
Gesellschaft der Missionare des Heiligen Franz Xaver


Data i miejsce założenia:
1887 rok - Indie

Założyciel:
o. José Bento Martins















Liczba członków na świecie: 491 (w tym: 326 kapłanów, 11 diakonów,
10 braci, 114 kleryków, 13 nowicjuszy, 17 postulantów)   * dane z 2011 roku
Misjonarze św. Franciszka Ksawerego obecni są w krajach: Indie, Nepal, Niemcy, Austria, Wielka Brytania, Włochy, USA.
Dom generalny: Indie (Pilar)

Habit aktualny:

Biała sutanna duchowieństwa diecezjalnego.


Duchowość:
Misjonarze św. Franciszka Ksawerego to stowarzyszenie życia apostolskiego, którego charyzmat łączy się z szeroko rozumianą misją Kościoła, będącą przedłużeniem misji Jezusa Chrystusa w świecie. Ma on swoje źródło w poleceniu Pana Jezusa danego swoim uczniom, aby głosili Ewangelię.
Celem zgromadzenia jest więc głoszenie Jezusa Chrystusa wszystkim ludziom, a Jego nauka postrzegana jest przez Misjonarzy jako Dobra Nowina nie tylko dla indywidualnego człowieka, ale też dla całych społeczeństw.

Działalność:
Zgromadzenie podejmuje się różnorakich form apostolstwa. Misjonarze prowadzą wiele parafii oraz szkół różnego typu: podstawowych, średnich, wyższych i technicznych. Ponadto prowadzą domy dziecka, ośrodki zdrowia i przychodnie, a także kilka programów pomocowych dla ludności z biednych obszarów wiejskich obejmujące m.in. alfabetyzację dorosłych. Angażują się w pomoc imigrantom, kobietom znajdującym się w trudnej sytuacji, ludziom poszkodowanym w klęskach żywiołowych, szkolą pracowników socjalnych. Uruchomili także mobilną przychodnię połączoną z rozdawaniem ciepłych posiłków dla ludzi żyjących na ulicach Kalkuty.


Historia:
Ks. José Bento Martins został zainspirowany do założenia stowarzyszenia misyjnego słowami papieża Leona XIII skierowanymi do Kościoła w Indiach wówczas zdominowanego przez zagranicznych misjonarzy, który przewidywał, że w przyszłości to synowie Indyjskiej ziemi będą ewangelizować swój kraj.
Ks. Martins chciał poświęcić swoje życie wychowaniu religijnemu ludu regionu Goa, będącego w owym czasie pod panowaniem portugalskim. Swoje plany przedstawił nowo mianowanemu biskupowi Goa, uzyskując od niego pozwolenie i wsparcie. Był to jednak czas, gdy władze świeckie stłumiły działalność dotychczasowych zakonów i nie pozwalały na istnienie nowym. Dlatego Stowarzyszenie Misjonarzy św. Franciszka Ksawerego powstało w tajemnicy; w 1887 roku w kaplicy biskupa, wieczorem, ks. Bento wraz z kilkoma towarzyszami przed wystawionym Najświętszym Sakramentem uroczystym aktem zawiązali nową wspólnotę. Pierwszy dom powstał w Agonda, po trzech latach siedziba zgromadzenia przeniesiona została do opuszczonego klasztoru Matki Bożej na Kolumnie w miejscowości Pilar.


Przeszkody ze strony władz świeckich sprawiły, że stowarzyszenie nie rozwijało się zbytnio, a wielu tych, którzy wstąpili po kilku latach opuszczali wspólnotę. Prześladowania nasilały się, Misjonarze nie mogli przyjmować nowych członków, co doprowadziło stowarzyszenie na skraj wymarcia. Przy życiu został tylko jeden członek stowarzyszenia.
W 1931 roku po uroczystościach wystawienia relikwii św. Franciszka Ksawerego grupa kleryków z seminarium w Rachol w Goa postanowiła zaangażować się w dzieło misyjne; w tym celu utworzyli stowarzyszenie o nazwie Liga Xaveriana. Jego celem było szerzenie wiedzy o pracy misyjnej oraz promowanie miłości do misji i ducha misyjnego. Wkrótce część kleryków chciało przekształcić Ligę na stowarzyszenie z życiem wspólnym i bardziej zaangażowane w pracę misyjną.
Biskup postanowił jednak, aby nie tworzyć nowej społeczności lecz odnowić Stowarzyszenie Misjonarzy św. Franciszka Ksawerego. 1939 rok to już czas większej wolności w działalności Kościoła i nowy początek dla stowarzyszenia, który był udziałem dziewięciu kapłanów oraz dwóch mężczyzn świeckich. Zredagowano nowe konstytucje, do których wprowadzono kilka nowości do dotychczasowo kształtu stowarzyszenia: apostolat został rozszerzony poza archidiecezję Goa na całe Indie, wprowadzono nowicjat i prywatne śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, oprócz duchownych mogli należeć teraz także bracia bez święceń kapłańskich, członkowie zobowiązywali się do życia w zgromadzeniu do końca życia, zapewniono przy tym pomoc i opiekę na starość.

Strony www:
www.societyofpilar.org



11 grudnia 2014

Magdalenki od Pokuty


Zgromadzenie Sióstr św. Marii Magdaleny od Pokuty (CSMM)
Congregatio Sororum Sanctae Mariae Magdalenae de Poenitentia
Suore di Santa Maria Maddalena della Penitenza (Suore Maddalene)
Sisters of St. Mary Magdalene of the Penance (Magdalene Sisters)
Hermanas de Santa María Magdalena de la Penitencia (Magdalenas)
Irmãs de Santa Maria Madalena da Penitência (Irmãs Madalenas)
Sœurs de Sainte Marie-Madeleine de la Pénitence (Soeurs Madeleine)
Schwestern der Hl. Maria Magdalena von der Buße (Magdalenerinnen)

Data i miejsce założenia:
1217 rok - Polska

Liczba sióstr na świecie: 52 (w Polsce: 42)   * dane z 2008 roku
Magdalenki od Pokuty obecne są w krajach: Polska, Niemcy, Rosja.
Dom generalny: Polska (Lubań)

Habit aktualny:

Szary habit z białym kołnierzykiem, na głowie jasno-szary welon, przy boku różaniec.


Habit historyczny:

Biały habit ze szkaplerzem, czarny welon, przy boku różaniec.
Przeorysze na welonie na czole wyhaftowany złotem i srebrem krzyż.



Duchowość:
W centrum duchowości zgromadzenia stoi przykład Jezusa Chrystusa, który stał się ofiarą przebłagalną za nasze grzechy (1 J 2, 2). Jego zranione z miłości Serce nie przestaje przyciągać każdego człowieka do źródła przebaczenia i miłosierdzia. Dlatego kontemplacja Najświętszego Serca Zbawiciela skłania Magdalenki, by podejmować nieustanny trud wewnętrznej przemiany. Wymaga to życia duchem pokuty, wyrzeczenia i ciągłego nawracania się, przez co siostry pragną wynagradzać Sercu Jezusowemu za grzechy świata, a zwłaszcza kobiet, którym pragną wyprosić łaskę nawrócenia. Czynią to za wzorem swojej patronki św. Marii Magdaleny, która bardzo Pana umiłowała, gdyż wiele jej przebaczono.
Szczególnym dniem pokutnym w zgromadzeniu jest każdy piątek, kiedy rozważana jest Męka Pana Jezusa. Cnotami właściwymi duchowi Magdalenek są: miłość Boga i bliźniego, pokora, prostota oraz gorliwość i zapał apostolski. Życie w zgromadzeniu oparte jest na regule św. Augustyna.


Działalność:
Magdalenki zajmują się wychowywaniem młodzieży, zwłaszcza dziewcząt, wspomagają osoby moralnie zagrożone i niszczące przez grzech swoja godność, pomagając im w kształtowaniu życia zgodnego z zamysłem Boga wobec człowieka, m.in. w prowadzonym przez zgromadzenie Ognisku Wychowawczym dla Dziewcząt. Pracują także jako katechetki, zakrystianki, kancelistki, animatorki grup młodzieżowych, posługują różnych w instytucjach kościelnych oraz w Domu Pielgrzyma, opiekują się chorymi i starszymi w hospicjum i Domu Księży Emerytów. Ponadto w Rosji wypełniają typową pracę misyjną i ewangelizacyjną wśród tych, którzy nie znają Boga.



Historia:
Współczesne Zgromadzenie Sióstr św. Marii Magdaleny od Pokuty przyjmuje za datę swojego założenia rok 1217, kiedy to pierwsze siostry osiedliły się na ziemiach polskich. Jednak zakon ma swoje korzenie w krajach Europy Zachodniej.
Na przełomie XII i XIII wieku Fulkon z Neuilly zorganizował dla upadłych moralnie kobiet wspólnotę i nadał jej prawodawstwo Cystersów oraz regułę św. Augustyna. Na ziemiach niemieckich natomiast za założyciela pokutniczego Zakonu św. Marii Magdaleny uchodzi ks. Rudolf z Wormacji, który wspólnoty Magdalenek zakładał w latach 1224-1227, chcąc zawrócić kobiety lekkich obyczajów z drogi grzechu. Już w 1227 roku zakon uzyskał zatwierdzenie papieża Grzegorz IX, który nadał mu regułę św. Benedykta oraz cysterskie konstytucje. Siostry żyły za klauzurą, a ich charyzmatem była pokuta wynagradzająca za grzechy świata, a zwłaszcza kobiet moralnie upadłych. Ta pokuta i ekspiacja przejawiały się w modlitwie, milczeniu, pracy, poście i umartwieniu. Zakon szybko się rozwijał na terenie Niemiec, Francji, Hiszpanii, Portugalii i Czech.



Do Polski Magdalenki zostały sprowadzone z Marsylii w 1217 roku przez św. Jadwigę Śląską i księcia Henryka Brodatego, jako remedium na rozwiązłe życie kobiet ówczesnej epoki. Pierwszy klasztor powstał w Nowogrodźcu nad Kwisą, na prośbę sióstr zamieniono regułę św. Benedykta na regułę św. Augustyna, a konstytucje cysterskie na dominikańskie. W 1320 roku siostry osiedliły się w Lubaniu. Zakon został zdziesiątkowany przez reformację; pozostały tylko trzy klasztory na świecie: w Nowogrodźcu, Szprotawie i Lubaniu. W XIX wieku masowe kasaty zakonów przez władze pruskie sprawiły, że z inicjatywy Magdalenek z Lubania powstały domy dla sierot, szkoła klasztorna i szpital, siostry wspomagały też ubogich, dzięki czemu klasztor lubański jako jedyny nie uległ likwidacji, w późniejszym czasie powstał także dom dla osób starszych. Mimo tylu inicjatyw siostry nadal zachowywały klauzurowy charakter.
Po II Wojnie Światowej i zmianie granic Polski siostry pochodzenia niemieckiego zostały przesiedlone w głąb Niemiec i zamieszkały w Seyboldsdorf. Nieliczna grupa sióstr Polek musiała w praktyce organizować zakon od nowa. W 1953 roku władze kościelne uznały społeczność Magdalenek w Lubaniu jako osobne zgromadzenie. Siostry zrezygnowały ze ścisłej klauzury, stając się wspólnotą o charakterze czynnym, zachowując jednak pierwotny charyzmat troski o kobiety moralnie zagrożone oraz ducha pokuty.
Aktualnie siostry żyją w 5 domach w Polsce, 3 w Niemczech i jednym w Rosji na Syberii.


Strony www:
www.magdalenki.pl



8 grudnia 2014

Sakramentki Niewidome


Siostry Sakramentki Niewidome
Suore Sacramentine non Vedenti
Blind Sacramentine Sisters
Hermanas Sacramentinas Ciegas
Irmãs Sacramentinas Cegas
Soeurs Sacramentine Aveugles
Blinden Sakramentinerinnen


Data i miejsce założenia:
1927 rok - Włochy

Założyciel:
św. Alojzy Orione















Liczba sióstr na świecie: ok. 50
Sakramentki Niewidome obecne są w krajach: Włochy, Argentyna, Brazylia, Kenia, Chile.

Habit aktualny:

Biały habit, czerwony szkaplerz z symbolem Hostii na piersi po lewej stronie, na głowie czepek i biały welon, możliwy welon o prostym kroju bez czepka, przy boku różaniec.



Habit historyczny:






Duchowość:
Sakramentki Niewidome są wspólnotą zakonną, przeznaczoną dla osób pozbawionych wzroku lub niedowidzących. Mają charakter kontemplacyjny i poświęcają się głównie modlitwie i adoracji Najświętszego Sakramentu.
Modlitwa jest ich szczególną działalnością apostolską. Modlą się za Papieża i Kościół oraz za zgromadzenia założone przez św. Alojzego Orione oddane czynnemu apostolstwu. Ich modlitwa to nie tylko wstawiennictwo, ale także dziękczynienie, wynagradzanie i przebłaganie Boga, czynione w zjednoczeniu z Chrystusem, Boskim Pośrednikiem i Ofiarą. Siostry żyją jak Maryja – w samym sercu Kościoła. Swój brak wzroku ofiarują w intencji ludzi niewierzących w Chrystusa, aby mogli zobaczyć Boga w swoim życiu oczami wiary.
Choć są wspólnotą kontemplacyjną Sakramentki nie zachowują ścisłej klauzury. Według słów ks. Orione ich klauzurą jest brak wzroku. Biel ich habitów symbolizuje czystość i życie, natomiast czerwień szkaplerza symbolizuje płomień miłości oraz Krew Jezusa Chrystusa.



Działalność:
Główną formą apostolstwa sióstr jest modlitwa, jednak w swoich domach zakonnych podejmują działalność odpowiadającą ich możliwościom. Nauczają katechizmu, robótek ręcznych, muzyki, udzielają osobom niewidomym lekcji czytania i pisania. Organizują spotkania pogłębiające życie duchowe, prowadzą korespondencję za pomocą alfabetu brajla.



Historia:
Sakramentki Niewidome pod względem formalnym nie są osobnym zgromadzeniem zakonnym lecz stanowią kontemplacyjną gałąź w ramach Małych Misjonarek Miłosierdzia (orionistek) i podlegają ich przełożonej generalnej.
Gałąź ta narodziła się z inspiracji dyrektora ośrodka dla niewidomych w Rzymie, który miał wśród swoich podopiecznych młode kobiety pragnące poświęcić się Bogu w zakonie, a które spotkały się z odmową wszystkich zgromadzeń wówczas istniejących. Ks. Orione postanowił zebrać je i zorganizować kontemplacyjną wspólnotę całkowicie oddaną adoracji i miłości do Najświętszej Eucharystii.
W 1915 roku pierwsza kandydatka rozpoczęła formację, wkrótce kolejne, jednak zmarły zanim nowa przeznaczona dla nich gałąź sióstr została w pełni zorganizowana. Dopiero w 1927 roku dokonał obłóczyn i nadał nowe imiona zakonne pierwszym czterem niewidomym siostrom, dając początek Sakramentkom.
Wspólnota powstała w Genui, jednak siostry szybko ją opuściły, przenosząc się do Quezzi, skąd równie szybko przeniosły się do Tortony, gdzie osiedliły się już na stałe. Tam też znajduje się centrum Sakramentek Niewidomych.
Dziś około 50 sióstr mieszka w kilku krajach Europy, Ameryki Południowej i Afryki. W przeszłości siostry obecne były także w Hiszpanii i Albanii. Wśród Sakramentek jest także jedna Polka.


Strony www:
Polska: www.orionistki.pl/sakramentki
Dom generalny: www.suoredonorione.org/sacramentine
Brazylia: www.orionitas.com.br/irmas-sacramentinas