20 sierpnia 2017

Karmelitanki Matki Bożej Ostrobramskiej i św. Teresy


Zgromadzenie Sióstr Karmelitanek Matki Bożej Ostrobramskiej i św. Teresy (OCD)
Congregations of the Carmelite Sisters of Mary of the Gate of Dawn
and St. Teresa
Congregazione delle Suore Carmelitane di Maria della Porta dell'Aurora
e di Santa Teresa
Congregación de las Hermanas Carmelitas de María en las Puerta del Alba
y Santa Teresa
Congrégation des Sœurs Carmélites de Marie Porte de l'Aurore et de Sainte Thérèse
Ausros Vartu Marijos Ir Sv Tereseles seserų karmeličių kongregacija


Data i miejsce założenia:
1994 rok - Litwa

Założycielka:
m. Rozana Graulich
















Liczba sióstr na świecie: brak danych
Karmelitanki Matki Bożej Ostrobramskiej i św. Teresy obecne są w krajach: Litwa.
Dom wspólnoty: Litwa (Krikštėnai)


Habit aktualny:

Beżowy habit przypasany brązowym skórzanym paskiem, beżowy szkaplerz wycięty pod szyją w prostokąt, na głowie błękitny welon, na piersi zawieszony drewniany krzyżyk, przy boku różaniec. 
Dopełnieniem stroju jest biały płaszcz chórowy.




Duchowość:
Wspólnota żyję duchowością karmelitańską, która zakorzeniona jest w kontemplacji, w życiu w stałej obecności Boga, czuwaniu i modlitwie (Mk 14, 38), medytacji w dzień i w nocy nad prawem Pańskim.
Cel zgromadzenia jest taki sam, jaki wyznaczyła samej sobie św. Teresa od Dzieciątka Jezus: W sercu Kościoła będę miłością. Siostry modlą się więc za Kościół, zwłaszcza za Kościół na Litwie, wzywając wstawiennictwa Matki Bożej Ostrobramskiej. Polecają Jej papieża, kapłanów, nawrócenie grzeszników i siebie samych.
Wszystkim tym, czego Duch Święty uczy w ciszy modlitwy, siostry starają się dzielić z bliźnimi, aby Bóg był bardziej kochany i uwielbiany. Pragną dotrzeć tam, gdzie Ewangelia nie jest znana, gdzie ludzie są pogrążeni w wątpliwościach, materialiźmie, ateiźmie, gdzie są przyciągani przez sekty.
Część sióstr poświęca się bezpośredniej ewangelizacji, ale pozostając poza wspólnotą nie dłużej niż 10 dni w miesiącu, inne pozostają w milczeniu i modlitwie świadcząc, że Pan Jezus jest skarbem ich serca, głosząc z Prorokiem Eliaszem, że: Żyje Pan, przed obliczem Którego stoję (1 Krl 17, 1).
Każdy dzień sióstr zorganizowany jest w taki sposób, aby modlitwa zajmowała centralną pozycję. Życie modlitewne obejmuje m.in.: Mszę Świętą, czterokrotną w ciągu dnia Liturgię Godzin, siostry trzy razy dziennie odmawiają Anioł Pański, dwa razy dziennie poświęcają godzinę na osobistą modlitwę kontemplacyjną, ponadto praktykują Lectio Divina, odmawiają różaniec. Środy i piątki to dni postu i milczenia, w czwartki odbywa się całonocna adoracja, natomiast w soboty siostry poświęcają się Niepokalanemu Sercu Maryi.


Działalność:
Karmelitanki przyjmują do swojego klasztoru osoby na okres odosobnienia i modlitwy, prowadzą rekolekcje, podejmują się kierownictwa duchowego, pomagają rozwijać życie modlitewne w miejscowej parafii m.in. przygotowując liturgię, tworząc grupy modlitewne, przygotowując do przyjęcia Pierwszej Komunii Świętej.

Historia:
Zgromadzenie założyła belgijska zakonnica m. Rozana Graulich, która po wyzwoleniu Litwy z komunizmu przybyła tam w 1991 roku, aby poświęcić się służbie wyniszczonemu Kościołowi Litewskiemu.
Bardzo szybko, na prośbę kilku młodych kobiet, narodził się pomysł założenia wspólnoty zakonnej, poświęconej prowadzeniu rekolekcji i grup modlitewnych. Już trzy miesiące po przyjeździe m. Rozany na Litwę odbyło się spotkanie z arcybiskupem Wilna, który chętnie zgodził się i wyraził przekonanie, że właśnie taki klasztor potrzebny jest w kraju.
Jednak dopiero w 1994 roku siostry rozpoczęły życie wspólne, składając śluby posłuszeństwa, czystości, ubóstwa i pokory, co jest uważane za rok narodzin zgromadzenia. Siostry przeniosły się wówczas do miejscowości Krikštėnai. W 1996 roku dokonano pierwszego etapu oficjalnego prawnego uznania wspólnoty przez Kościół ad experimentum. W 2000 roku otrzymała ona status publicznego stowarzyszenia wiernych, a w 2016 roku została agregowana do zakonu karmelitów bosych.


Strony www:
www.ausrosterese.lt



17 sierpnia 2017

ss. Bene Mariya


Zgromadzenie Sióstr Niepokalanego Serca Maryi – Bene Mariya (SCIM)
Congregation of the Sisters of the Immaculate Heart of Mary (Bene Mariya)
Congregazione delle Suore del Cuore Immacolato di Maria (Bene Mariya)
Congregación de las Hermanas del Inmaculado Corazón de María (Bene Mariya)
Congregação das Irmãs do Imaculado Coração de Maria (Bene Mariya)
Congrégation des Sœurs du Cœur Immaculé de Marie (Bene Mariya)
Kongregation der Schwestern des Unbefleckten Herzens Maria (Bene Mariya)


Data i miejsce założenia:
1956 rok - Burundi

Założyciel:
bp Joseph Martin MAfr















Liczba sióstr na świecie: brak danych
Siostry Bene Mariya obecne są w krajach: Burundi, Tanzania, Czad, Francja, Włochy.
Dom generalny: Burundi (Ngozi)


Habit aktualny:

Jasno-niebieski habit z kołnierzykiem, przepasany paskiem wiązanym
po lewej stronie, na głowie jasno-niebieski welon, na piersi zawieszony krzyżyk.



Duchowość:
Celem zgromadzenia jest rozwijać ducha chrześcijańskiego w rodzinach chrześcijańskich tak, aby odzwierciedlały w sobie wzór rodzinnego życia chrześcijańskiego Świętej Rodziny z Nazaretu. Aby rozwijać ducha chrześcijańskiego w rodzinach siostry najpierw muszą rozwijać ducha rodzinnego w swoich wspólnotach zakonnych.
Zgromadzenie oparte jest na duchowości ignacjańskiej. Główną rolę w życiu duchowym sióstr zajmuje osobista miłość do Jezusa Chrystusa, która skłania je do zapomnienia o sobie, pełnej akceptacji woli Bożej oraz poświęcenia się służbie rodzinom w Kościele.
Wspólnota posiada charakter kontemplacyjno-czynny. Apostolstwo jest mocno zakorzenione w modlitwie osobistej i wspólnotowej, szczególnie w liturgii Mszy Świętej, nabożeństwie do Niepokalanego Serca Maryi, Matki Boga oraz do św. Józefa Opiekuna Św. Rodziny. Ponadto zgromadzenie odznacza się wielką wiarą i ufnością w Bożą Opatrzność.
Duchowość Sióstr Bene Mariya ma również rys misyjny, polegający na gotowości do opuszczenia swojego kraju i służby wszystkim ludziom bez względu na miejsce, rasę, religię i status społeczny, wszędzie tam, gdzie Kościół prosi, gdyż wola Boża wyraża się przez Kościół.


Działalność:
Działalność apostolska zgromadzenia obejmuje: katechizację w szkołach, formację katechetów, włączanie się w pracę w duszpasterstwie parafialnym i diecezjalnym, posługę w sanktuarium, prowadzenie grup duszpasterskich dla młodzieży i rodzin, odwiedzanie rodzin potrzebujących, przygotowywanie do Sakramentu Małżeństwa, formację duchową rodzin. Ponadto siostry angażują się w działalność edukacyjną, prowadzą ośrodki zdrowia i szpitale położnicze oraz sierociniec.

Historia:
Pomysł powołania do życia nowego zgromadzenia zakonnego powstał w 1949 roku, gdy tworzył się nowy Wikariat Apostolski w Ngozi w Burundi. Formacją miałyby się zająć pracujące w Burundi Córki Maryi i Józefa z Belgii.
Zakonnice pozytywnie odpowiedziały na propozycję. W 1954 roku pojawiło się kilka miejscowych dziewcząt gotowych rozpocząć życie zakonne. Wikariusz Apostolski bp Joseph Martin MAfr wysłał prośbę do Rzymu o zgodę na erygowanie nowicjatu nowego zgromadzenia zakonnego.
Bp Martin określił cel i ducha przyszłego zgromadzenia oraz zasady formacji, natomiast osiem postulantek miało pomyśleć nad nazwą wspólnoty. Choć wydawało się, że ze względu na cel zgromadzenia Święta Rodzina byłaby bardziej odpowiednia w charakterze patrona, postulantki wspólnie wybrały Niepokalane Serce Maryi.
Zgoda Stolicy Apostolskiej przyszła w 1956 roku. Siedem kandydatek zostało obłóczonych w habit zakonny oraz rozpoczęło nowicjat, dając początek Siostrom Niepokalanego Serca Maryi, zwanymi w Burundi Bene Mariya. Dwa lata później siostry złożyły swoje pierwsze śluby zakonne.


Dom generalny:
Congrégation des Sœurs du Cœur Immaculé de Marie (Bene – Mariya)
Burundi – Afrique Centrale
B.P. 12 Ngozi
e-mail: benemariya.maison.gen@gmail.com



13 sierpnia 2017

Niepokalanki


Zgromadzenie Sióstr Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny (CSIC)
Congregatio Sororum Immaculatae Conceptionis Beatae Virginis Mariae
Congregation of the Sisters of the Immaculate Conception of the Blessed Virgin Mary
Congregazione delle Suore dell'Immacolata Concezione della Beata Vergine Maria
Congregación de las Hermanas de la Inmaculada Concepción de la Santísima Virgen María
Congregação das Irmãs da Imaculada Conceição da Santíssima Virgem Maria
Congrégation des Soeurs de l'Immaculée Conception de la Bienheureuse Vierge Marie
Kongregation der Schwestern der unbefleckten Empfängnis der Heiligen Jungfrau Maria


Data i miejsce założenia:
1857 rok - Włochy

Założycielki (od lewej):
m. Józefa Karska
bł. Marcelina Darowska



Liczba sióstr na świecie: 215  * dane z 2008 roku
Niepokalanki obecne są w krajach: Polska, Ukraina, Watykan.
Dom generalny: Polska (Szymanów)


Habit aktualny:

Strój używany od 2015 roku:
Biały habit przepasany niebieskim sznurem (profeski czasowe – białym), biały szkaplerz, na głowie biały czepek i welon, przy boku różaniec.



Dopełnieniem stroju jest niebieski płaszcz.

Nowicjuszki


Habit historyczny:

Strój używany w latach 1857-2015




Duchowość:
Duchowość zgromadzenia polega na świadomym, dobrowolnym i całkowitym odpowiadaniu Bogu na dar Jego miłości, to znaczy na dar Jego Syna, którego dla człowieka doświadczył prześladowaniem i śmiercią w poniżeniu oraz na najdoskonalszy dar Jego stwórczej mocy – Maryję Niepokalaną.
Życie duchowe każdej Niepokalanki ma charakter paschalny. Prowadzi od wykorzenienia grzechu i złych przywiązań ze swego życia do stopniowego wprowadzania Boga do swojego serca, a przez to budowanie już tu na ziemi Królestwa Bożego.
Najważniejszym celem zgromadzenia jest ten, dla którego Bóg stworzył człowieka, a więc chwała Boża. Stąd bierze się hasło wspólnoty: Deus Solus! czyli Bóg sam. On i Jego wola jest jedynym celem dążeń sióstr, do którego zmierzają ścieżką ślubów posłuszeństwa, czystości i ubóstwa.
Charakterystycznymi cechami duchowości niepokalańskiej są: prawda – która zawiera w sobie czystą intencję, uczciwość, szczerość, zgodność między postępowaniem sióstr, a ich wewnętrznym nastawieniem. Dalej czystość – czyli troska, by żadne zło nie dotknęło duszy, a której najdoskonalszym wzorem jest Niepokalana. Następnie maryjność - naśladowanie Najświętszej Maryi Panny w Jej cnotach, bycie Jej dzieckiem, służenie Jej jako Pani, Matce i Królowej zgromadzenia. Kolejną cechą jest modlitwa za Kościół i wszystkich w Nim pracujących oraz wierne kierowanie się Jego nauką. Ostatnią cechą jest umiłowanie ojczyzny - modlitwa za kraj, kultywowanie narodowych tradycji, ekspiacja za grzechy własne, swoich bliskich i całego narodu.



Ważnym elementem codzienności Niepokalanek jest też życie wspólnotowe prowadzone w duchu rodzinnym. Wspólna jest modlitwa – Liturgia Godzin, Msza Święta, medytacja, adoracja, różaniec, ośmiodniowe rekolekcje; wspólna jest praca, rekreacja oraz celebracja świąt i ważnych wydarzeń dla zgromadzenia. W chwili składania profesji wieczystej siostra słyszy wypowiadane przez przełożoną generalną słowa: Odtąd, siostro, wszystko nam będzie wspólne.
Ducha rodzinnego podtrzymuje m.in. praktyka nadawania imion zakonnych, które w zgromadzeniu się nie powtarzają, kontakt listowny między domami oraz zainteresowanie wydarzeniami z życia innych domów. Siostry pamiętają również o zmarłych siostrach, często za nie się modląc.


Działalność:
Zgromadzenie prowadzi przedszkola, szkoły różnego typu, szkoły z internatami dla dziewcząt, świetlicę środowiskową, siostry katechizują oraz organizują rekolekcje i warsztaty, ponadto szerzą cześć i nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej oraz zajmują się wsparciem materialnym ludzi ubogich.



Historia:
Józefa Karska była osobą dobrze wykształconą, obracającą się wśród elit intelektualno- patriotycznych Warszawy. Przebywając w środowiskach antyklerykalnych, w atmosferze intensywnego życia towarzyskiego, przeszła osłabienie wiary, z którego wyrwała ją śmierć rodzonej siostry. Wówczas zatęskniła za Bogiem i modlitwą. Zajęła się działalnością charytatywną. Pielęgnowała chorych na grasującą w okolicach cholerę.
W 1849 roku w mistycznym przeżyciu, usłyszała głos wzywający ją do ratowania dusz, które giną brakiem znajomości Boga. Zrozumiała, że to kobiety polskie powinny przejąć odpowiedzialność za swoje rodziny i za moralność całego społeczeństwa. Powoli krystalizowała się w niej myśl założenia nowego zgromadzenia zakonnego zajmującego się wychowaniem i religijną formacją dziewcząt.
Tymczasem ze względów zdrowotnych znalazła się w Rzymie. Tam poznała o. Hieronima Kajsiewicza, jednego z założycieli Zmartwychwstańców, który został jej kierownikiem duchowym. Na jego ręce złożyła prywatny ślub czystości i posłuszeństwa. Kapłan zachęcił ją do założenia zgromadzenia.
Również ze względów zdrowotnych przybyła z Polski do Rzymu młoda wdowa, bł. Marcelina Darowska, marząca o życiu zakonnym. Jej ojcem duchowym również został o. Kajsiewicz. To on zapoznał ją z Józefą Karską. Marcelina postanowiła włączyć się w realizację planów Józefy.


W 1857 roku Józefa Karska uzyskała od Stolicy Apostolskiej zgodę na rozpoczęcie życia wspólnego z dwoma kandydatkami, dając w Rzymie początek Siostrom Niepokalankom. Ojciec Kajsiewicz sporządził dla sióstr regułę. Dwa lata później, wraz z trzema towarzyszkami, przyjęła habit zakonny. Jednak rok później zmarła.
Jej następczynią na urzędzie przełożonej została Marcelina, która kierowała wspólnotą przez następne 50 lat. To ona określiła jego zasady formacyjne, a w 1863 roku przeniosła zgromadzenie do Polski do Jazłowca, w dzisiejszej Ukrainie, gdzie założyła zakład wychowawczy dla dziewcząt, który wkrótce stał się ośrodkiem kultury i polskości.
Marcelina określiła też charakter zgromadzenia: Myśl Boża w nim to ziszczenie prośby modlitwy Pańskiej - Królestwo Boże na ziemi, gdzie by się w najpełniejszym znaczeniu żyło dla Boga i Bogiem, wolą Bożą, pod panowaniem Bożym. Oznaczało dla sióstr rezygnację z jakichkolwiek doczesnych korzyści dla siebie. Celem zgromadzenia miało być wychowanie dzieci i młodzieży, szczególnie żeńskiej: wykształcenie niewiasty na obywatelkę Królestwa Bożego, co znaczy kształtowanie jej nie tylko ze strony umysłowej i zewnętrznej, ale przede wszystkim moralnej, a więc wykształcenie jej na prawdziwie chrześcijańską żonę, matkę, panią domu, obywatelkę kraju. Matka Marcelina dużą uwagę zwracała na wychowanie patriotyczne.



Strony www:
www.niepokalanki.pl