16 grudnia 2017

Mniszki "Abba Ojcze"


Bractwo Monastyczne Abba Ojcze
Monastic Fraternity Abba Father (Abba Father Nuns)
Fraternità Monastica Abba Padre (Monache di Abba Padre)
Fraternidad Monástica Abba Padre (Monjas del Abba Padre)
Fraternidade Monástica Abba Pai (Monjas Abba Pai)
Fraternité Monastique Abba Père (Moniales Abba Père)
Monastischen Gemeinschaften Abba Vater (Nonnen Abba Vater)


Data i miejsce założenia:
2000 rok - Argentyna

Założycielka:
m. Hilda María Magdalena Hergenreder















Liczba sióstr na świecie: ok. 20
Mniszki Abba Ojcze obecne są w krajach: Argentyna.
Dom wspólnoty: Argentyna (Los Cocos)


Habit aktualny:

Brązowy habit ze szkaplerzem przepasane skórzanym paskiem, beżowy kołnierzyk, na głowie beżowy welon, przy boku różaniec.




Dopełnieniem stroju jest biały płaszcz chórowy.


Duchowość:
Charyzmat wspólnoty odwołuje się do Jezusa Chrystusa, który do swojego Ojca modli się słowami: Abba, Ojcze, i który uczy ludzi modlić się i objawia im oblicze Ojca, Boga Miłości.
Słowo abba jest czułym określeniem, jakim dzieci żydowskie zwracały się do swoich ojców. W chrześcijaństwie interpretowane jako wyraz synostwa Bożego i wskazuje na zażyłą więź z Ojcem. Słowo to dla sióstr jest wskazówką, w jakim duchu powinny modlić się i żyć chryzmatem na co dzień: w postawie dziecka, w zażyłości, w prostocie, w pogodnej radości tych, którzy oddają się w ręce Ojca.
Mniszki powołane są, aby w ich życiu, Chrystus także dziś - przez swojego Ducha – wypowiadał modlitwę Abba, Ojcze, którą skierował do Ojca podczas swego ziemskiego życia. Kontemplując Pana Jezusa w Ewangelii dostrzegają, jak Jego życie było głęboko naznaczone obecnością Ojca. W Sercu Syna Bożego żyło podwójne pragnienie: pragnienie Oblicza Ojca poszukiwane w samotności oraz pragnienie objawienia tego Oblicza ludziom.



Siostry chcą żyć z radykalnym życiem ewangelicznym, dlatego obierają ubogi, czysty i posłuszny sposób życia, który Chrystus wybrał dla siebie. Jest ono bardzo proste, podobne do tego, które było udziałem Pana Jezusa w Nazarecie przez trzydzieści lat. Życie ukryte przed ludzkimi oczami, ale pod spojrzeniem Ojca, który widzi w ukryciu. Mniszki żyją radosnym dziewictwem, a także męczeństwem, które jest bezkrwawe i polega na śmierci dla świata dla miłości Chrystusa. Męczeństwo i dziewictwo to dwie rzeczy, które łączą się ze sobą: zakonnice wyrzekają się wszelkich rzeczy, aby być wyłączną własnością Boga, bez zastrzeżeń poddaną Jego woli.
Szczególnym wyrazem stylu życia sióstr jest: samotność, siostrzana jedność i gościnności wobec bliźnich.
Wspólnota ma wyraźny rys kontemplacyjny. Choć nie ma charakteru klauzurowego, samotność zajmuje wiele miejsca; pozwala ona pozostawać siostrom w miłości i bliskości z Bogiem Ojcem, w całkowitym zwróceniu w Jego stronę. Mniszki zachowują milczenie, aby nie stracić modlitewnej postawy.
Siostrzana jedność przejawia się kierowaniem się przykazaniem miłości w modlitwie, w pracy, w braterskiej wspólnocie, w radości i pokoju, ze świadomością, że siostry są córkami tego samego Ojca. To wyjątkowe ojcostwo łączy je we wspólnocie miłości.
Gościom, którzy przybywają do klasztoru, mniszki służą z największą możliwą miłością. Starają się, aby i oni odkryli, że są dziećmi umiłowanymi przez Ojca, by w ten sposób obudziła się w nich modlitwa Syna: Abba! - wierząc w prawdziwość słów uczniów Pana Jezusa: Pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy (J 14, 8).



Podstawową misją zgromadzenia jest jednak modlitwa. Dzień sióstr rozpoczyna się od czytania Lectio Divina, następnie śpiewane są modlitwy Oficjum, później celebrowana jest Msza Święta, następne części Liturgii Godzin odmawiane są w samotności aż do Nieszporów, przedpołudniowa godzina studium również odbywa się indywidualnie. W czwartki i niedziele odbywa się wspólna rekreacja. Popołudniu wspólnie odmawiany jest Różaniec. Dzień kończy się godziną cichej modlitwy oraz Kompletą. Piątek jest dniem pustynnym. Mniszki w ciągu dnia na zmianę adorują Najświętszy Sakrament, prosząc Boga, aby wszyscy ludzie mogli być zbawieni i dojść do pełnej wiedzy o prawdzie. Siostry przez cały dzień, cokolwiek robią, często przywołują imię Jezusa, starając się żyć w Jego obecności.



Działalność:
W ramach pracy apostolskiej mniszki przyjmują w gościnę osoby na wspólną modlitwę, rekolekcje, towarzyszenie duchowe, naukę praktyki Lectio Divina i modlitwy kontemplacyjnej. Utrzymując się z pracy własnych rąk wykonują różne przedmioty religijne, dewocjonalia, a także produkty żywnościowe itp., które później sprzedają.


Historia:
Na początku 1996 roku Duch Święty wlał do serca Matki Hildy Marii Magdaleny Hergenreder pragnienie założenia nowej wspólnoty zakonnej, która żyłaby duchowością, którą ona sama żyła od dawna. Polegała ona na poszukiwaniu Oblicza Boga jako miłującego Ojca.
Z błogosławieństwem biskupa argentyńskiej diecezji Cruz del Eje, w małej miejscowości Los Cocos powstał pierwszy klasztor Abba Ojcze. Wspólnota została zatwierdzona jako prywatne stowarzyszenie wiernych w 2000 roku, a następnie jako publiczne stowarzyszenie wiernych. Natomiast w 2008 roku za zgodą Stolicy Apostolskiej wspólnota została uznana jako klasztor sui iuris (autonomiczny) na prawie diecezjalnym.


Strony www:
http://monjasabbapadre.wordpress.com

Filmy:





9 grudnia 2017

ss. „Opatrzność”


Zgromadzenie Sióstr „Opatrzność”
Congregation of the Sisters "the Providence”
Congregazione delle Suore "Provvidenza"
Congregación de las Hermanas "Providencia"
Congregação das Irmãs "Providência"
Congrégation des Sœurs "Providence"
Kongregation der Schwestern "die Vorsehung”
Congregatie van de Zusters van "De Voorzienigheid"

Data i miejsce założenia:
1852 rok - Holandia

Założyciel:
ks. Peter Johann Hesseveld
m. Theresia Maria Stroot















Liczba sióstr na świecie: brak danych
Siostry „Opatrzność” obecne są w krajach: Holandia.
Dom generalny: Holandia (Heemstede)


Habit aktualny:


Zgromadzenie założone jako habitowe.
W latach 1970-tych siostry zrezygnowały
z habitów.











Habit historyczny:



-------------------------------------------



Na misjach strój w kolorze białym.
 -------------------------------------------




Duchowość:
Źródło powołania sióstr stanowi wiara w wszechogarniającą miłość Boga i bycie dotkniętą przez Jezusa Chrystusa, a także słowa Pana, który mówi: Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili (Mt 25,40). Życie sióstr oparte jest więc na powołaniu do poświęcenia życia Bogu i służenia bliźnim. Siostry łączą życie wewnętrzne z postawą, w której otwierają serca na tych, którzy tego potrzebują, szczególnie tych znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej. Dlatego troska o innych zajmuje centralne miejsce w życiu zgromadzenia. W ten sposób siostry starają się naśladować Jezusa z Nazaretu, współpracując z Nim w Jego Królestwie miłości i sprawiedliwości.
Opierając się na Bożej Miłości i Opatrzności, w którą wierzą, oczekują nowego Jeruzalem, w którym nie ma już wojen, gdzie nikt się nikogo nie boi, gdzie nikt nie jest głodny i nikt nie jest odrzucony. Siostry chcą być również narzędziem Bożej Opatrzności wobec innych, to znaczy poświęcić siebie dla nich i przekazywać im to, co Bóg ofiarował siostrom.


Działalność:
Zgromadzenie zostało ustanowione dla opieki i edukacji osieroconych dzieci, wkrótce apostolstwo zostało rozszerzone na troskę o ludzi starszych, opiekę zdrowotną i rodzinną. Dziś ze względu na wiek sióstr zgromadzenie nie podejmuje się już działalności apostolskiej. Jedyną formą jest wspieranie działań i przedsięwzięć mających na celu pomoc ludziom będącym w trudnej sytuacji życiowej.

Historia:
W 1852 roku ks. Peter Johann Hesseveld założył w Amsterdamie dom dla dzieci, które nie miały już rodziców, lub których rodzice nie byli w stanie się nimi zaopiekować. Dom został nazwany: Opatrzność. Rok później przybyła do Opatrzności młoda kobieta Maria Stroot, aby wraz z innymi kobietami opiekować się sierotami.
Po kliku latach kobiet złożyły swoje pierwsze śluby zakonne, a Maria, już jako m. Theresia, została ich przełożoną. Wspólnota przyjęła nazwę: Ubogie Siostry Boskiego Dzieciątka, która odnosiła się do jej duchowości. Dzieciątko Jezus było symbolem wszystkich dzieci, które potrzebowały opieki.
Matka Theresia położyła fundament pod duchowość zgromadzenia, kładąc nacisk na kształtowanie w siostrach cnót takich jak: współczucie, troska o najsłabszych, miłość, duch służby, serdeczności, prostoty. Uczyła tego siostry przykładem swojego postępowania. Jak powiedziano później, m. Theresia była żyjącą regułą.
Szybki rozwój zgromadzenia sprawił, że podejmowało się ono nowych zadań apostolskich, głównie była to opieka nad ludźmi w podeszłym wieku, ale także troska o chorych, o rodziny, prowadzenie szkół, żłobków, domu dla samotnych matek, edukacja dzieci upośledzonych umysłowo.


Zgromadzenie rozwijało się do 1960 roku, zakładając domy w wielu miastach i wioskach Holandii. Siostry wyjechały także na misje: w 1925 roku do Indonezji, a w 1959 roku do Brazylii, skąd siostry powróciły w 1979 roku.
Po Soborze Watykańskim II (1962-65) wspólnota wprowadziła szereg modernistycznych zmian. Dotychczasowe ramy reguły regulujące życie wspólnotowe i modlitewne zostały odrzucone, osobista swoboda sióstr stała się większa, niektóre siostry zaczęły żyć samodzielnie, śluby wypełniane są odmiennie i bardziej indywidualnie, dotychczasowe posłuszeństwo zostało zastąpione dialogiem, własna indywidualność sióstr stała się wartością nadrzędną, stopniowo rezygnowano z noszenia habitu. W 1968 roku zmieniono także nazwę na: Zgromadzenie Sióstr „Opatrzność”, nawiązując w ten sposób do nazwy sierocińca, będącego kolebką wspólnoty, i ducha służby tam panującego.
Posoborowy kryzys życia zakonnego nie ominął więc zgromadzenia. Od końca lat 1960-tych nikt już nie wstąpił do wspólnoty. Praca, zwłaszcza w zakresie edukacji i opieki nad osobami starszymi, była stopniowo wycofywana, a domy zamykane. Dziś wszystkie siostry są powyżej 65 roku życia i nie podejmują się już aktywnego apostolstwa.


Strony www:
www.devoorzienigheid.nl