20 października 2017

ss. Kolegium Św. Rodziny


Zgromadzenie Sióstr Kolegium Św. Rodziny (SCSF)
Congregation of the Collegine Sisters of the Holy Family
Congregazione delle Suore Collegine della Sacra Famiglia
Congregación de las Hermanas Coleginas de la Sagrada Familia
Congregação das Irmãs Coleginas da Sagrada Família
Congrégation des Soeurs Collégiennes de la Sainte Famille
Kongregazion der Schwestern "Collegine" der heiligen Familie


Data i miejsce założenia:
1717 rok - Włochy

Założyciel:
kard. Pietro Marcellino Corradini















Liczba sióstr na świecie: brak danych
Siostry Kolegium Św. Rodziny obecne są w krajach: Włochy, Wielka Brytania, Polska, Rumunia, Albania, Meksyk, Kenia, Tanzania.
Dom generalny: Włochy (Palermo)

Habit aktualny:

Czarny (lub szary) habit wycięty w szpic, na głowie czarny (lub szary) welon, na piersi zawieszony krzyż.



W Afryce strój w kolorze białym lub szarym.



Habit historyczny:




Duchowość:
Zgromadzenie żyje według duchowości Świętej Rodziny, w której przede wszystkim liczyła się miłość. Wszystkie domy sióstr, zgodnie z życzeniem założyciela, mają atmosferę i ducha domu w Nazarecie. Dlatego najważniejszą myślą pierwszych konstytucji było rozsiewanie dobra wokół i dzielenie się miłością na chwałę Boga.
Siostry starają się realizować swój zakonny charyzmat według trzech zasad: kochaj, wychowuj, nauczaj. Pragną więc głosić Bożą miłość przez dzielenie się doświadczeniem wiary chrześcijańskiej razem z nauczaniem. Każdego dnia wprowadzają w czyn słowa założyciela, by płonąć – aby świecić, żyć – aby służyć. Głównym celem apostolskim zgromadzenia jest praca z dziećmi i młodzieżą przez edukację i wychowanie w wierze.
Duchowość wspólnoty jest głęboko chrystocentryczna i maryjna. W Jezusie, Maryi i Józefie każda siostra znajduje najdoskonalsze wzory całkowitego oddania się Bogu w życiu kontemplacyjnym i apostolskim: w modlitwie, oddaniu się bliźniemu, pracy i służbie.
Życie modlitewne zgromadzenia obejmuje m.in. codzienną Mszę Świętą, Liturgię Godzin, modlitwę Anioł Pański, adorację Najświętszego Sakramentu, różaniec, rozmyślanie, czytanie duchowe oraz modlitwę indywidualną.


Działalność:
Siostry prowadzą przedszkola, szkoły różnego typu, domy dziecka. Opiekują się dziećmi, które nie mają rodziców, albo których rodzice są po rozwodach i nie chcą się nimi zajmować, dziećmi z rodzin patologicznych, w których są problemy z uzależnieniem, albo dziećmi z bardzo biednych rodzin, które są zaniedbane i nie mają co jeść. Ważnym aspektem pracy wychowawczej jest formacja rodzin poprzez wsparcie i współpracę z rodzicami. Siostry niosą także pomoc samotnym matkom, opiekują się wspólnotami młodzieżowymi, katechizują.
W jedynym domu zgromadzenia w Polsce, znajdującym się w Kielcach siostry prowadzą przedszkole i katechizują więźniów.


Historia:
Pietro Marcellino Corradini odznaczał się nieprzeciętnymi zdolnościami i wybitną inteligencją, które umożliwiły mu zdobycie solidnego wykształcenia. Dzięki temu też rozpoczął pracę w Kurii Rzymskiej, a po studiach teologicznych i święceniach kapłańskich wkrótce otrzymał sakrę biskupią, a następnie został mianowany kardynałem.
Był pasterzem wrażliwym na potrzeby biednych rodzin. W Rzymie założył szpital, często odwiedzał chorych i interesował się ich sytuacją, a pod koniec swojego życia pomagał trędowatym. Pamiętał także o swoim rodzinnym miasteczku Sezze. Słyszał o historiach życia dziewcząt, które w większości nie miały możliwości odpowiedniego przygotowania się do życia dorosłego i podjęcia odpowiedzialności za rodzinę oraz ugruntowania własnej wiary. Uważał, że kobiety powinny być wykształcone, co w początkach XVIII wieku nie było takie oczywiste.


W Sezze właśnie, w 1717 roku, założył pierwszy dom zakonny Zgromadzenia Sióstr Kolegium Świętej Rodziny, które miało wychowywać biedne dziewczęta w wierze i kulturze i przygotowywać je do dobrego i uczciwego życia.
Kard. Corradini nie chciał jednak, aby zakonnice żyły za murami klasztoru lecz miały wychodzić i szukać dziewcząt na ulicach. Jednak w tamtym okresie według obowiązującego prawa kanonicznego mogły istnieć jedynie zakony żeńskie o charakterze klauzurowym. Zalecił więc w konstytucjach, aby każda wspólnota posiadała charakter autonomiczny, nie tworząc zgromadzenia zakonnego z wieloma placówkami, co pozwalało na ominięcie utrudniającego działalność apostolską przepisu. Wszystkie domy, nazywane kolegiami, kierowały się charyzmatem i konstytucjami opracowanymi przez kard. Corradiniego. W każdym kolegium sióstr miała panować atmosfera i duch domu Świętej Rodziny w Nazarecie. Ich scalenie we wspólnotę zakonną o typowej strukturze, nastąpiło dopiero w 1943 roku.


Strony www:
www.suorecollegine.it



16 października 2017

Misjonarki Jezusa Hostii


Instytut Misjonarek Jezusa Hostii (MJH)
Institute of the Missionary Sisters of Jesus the Host
Istituto delle Missionarie di Gesu' Ostia
Instituto de las Misioneras de Jesús Hostia
Instituto das Missionárias de Jesus Hostia
Institut des Soeurs Missionnaires de Jésus-Hostie

Data i miejsce założenia:
1958 rok - Meksyk

Założycielka:
m. Maria de los Dolores Torres López















Liczba sióstr na świecie: 103  * dane z 2008 roku
Misjonarki Jezusa Hostii obecne są w krajach: Meksyk, Ekwador, Włochy.
Dom generalny: Meksyk (Naucalpan de Juárez)

Habit aktualny:

Biała bluzka, bordowa kamizelka i spódnica, na głowie biały welon
z bordowym paskiem, na piersi zawieszony krzyżyk.


Na co dzień używany strój bez welonu.


Duchowość:
Nazwa: Misjonarki Jezusa Hostii wynika z specyfiki charyzmatu skoncentrowanego na miłości do Jezusa Eucharystycznego. Siostry żyją tajemnicą Ofiary Chrystusa; mają stać się ołtarzem, kapłanem i ofiarą, bo tylko w ten sposób staną się podobne do Jezusa Hostii, którego naśladują i są przez Niego przemieniane.
Siostry oddają najwyższą cześć Najświętszej Eucharystii, aktywnie uczestnicząc w celebracji Ofiary Mszy Świętej. Przez celebrację eucharystyczną łączą się już teraz z liturgią nieba, co daje im przedsmak życia wiecznego, gdy Bóg będzie wszystkim we wszystkich. Miłość do Eucharystii znajduje swój wyraz również w praktyce adoracji Najświętszego Sakramentu. Zewnętrznym wyrazem duchowości eucharystycznej są kolory stroju sióstr: biały i bordowy – kolory Hostii i Wina.
Naśladowanie Jezusa Hostii polega na składaniu częstych aktów ofiary z samych siebie. Istotą ofiary jest miłosny dar z siebie. Siostry starają się żyć jak Pan Jezus na ołtarzu i jak Maryja w chwili Wcielenia Syna Bożego, w postawie miłości, zawsze gotowe spełnić wolę Ojca Niebieskiego.
Duchowość wspólnoty ma także rys maryjny, który przejawia się w wielkiej miłości do Niepokalanej Maryi, co jest najpewniejszą drogą do zjednoczenia z Jej Synem.
Duch zgromadzenia jest duchem modlitwy; pierwszym zadaniem sióstr jest kontemplacja prawd Bożych i nieustanne zjednoczenie z Bogiem na modlitwie. Szczególne miejsce zajmuje rozważanie Pisma Świętego. Swoje modlitwy siostry zanoszą przede wszystkim o powołania kapłańskie i zakonne, uświęcenie osób Bogu poświęconych, zbawienie ludzkości, wyzwolenie dusz czyśćcowych i za nawrócenie grzeszników.
Całe życie Misjonarek Jezusa Hostii musi być pełne ducha apostolskiego, a ich wspólnoty pełne radości i Ducha Świętego. Patronami zgromadzenia są: Najświętsze Serce Jezusa, Maryja Niepokalana i św. Józef.



Działalność:
Główne formy działalności apostolskiej wspólnoty to ewangelizacja, katechizacja, prowadzenie misji ludowych, szerzenie praktyki adoracji Najświętszego Sakramentu, animacja liturgiczna, posługa w parafiach w charakterze zakrystianek i kancelistek. Siostry dbają o piękno liturgii, pracują także w seminariach duchownych i kuriach diecezjalnych, opiekują się pielgrzymami.


Historia:
Miłością do Eucharystii i głębokim życiem duchowym założycielka zgromadzenia, m. Maria de los Dolores Torres López, odznaczała się już jako mała dziewczynka. Po swojej Pierwszej Komunii Świętej poddała się kierownictwu duchowemu, starając się wypełnić wolę Bożą.
Po ukończeniu edukacji wstąpiła do Misjonarek Guadalupanek Ducha Świętego, gdzie przeżyła 20 lat swojego zakonnego życia. Tam usłyszała wezwanie Boga do założenia nowej wspólnoty zakonnej. Zanim uzyskała zgodę na realizację Bożego planu musiała przejść wiele prób i doświadczyć niezrozumienia ze strony przełożonych.
Zgromadzenie narodziło się w 1958 roku mieście Tepic w Meksyku. W 1973 roku wspólnota uzyskała zatwierdzenie na prawie diecezjalnym. Wówczas m. Maria de los Dolores złożyła profesją wieczystą jako Misjonarka Jezusa Hostii.

Strony www:
Meksyk: https://hnasmisionerasdejesushostia.es.tl
Włochy: www.missionariedigesuostia.com

Filmy:





13 października 2017

Instytut „Hesed"


Instytut „Hesed” Braci i Sióstr Krzyża Świętego i Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel
*Hesed Institute of the Brothers and Sisters of the Holy Cross and the Blessed Virgen Mary of Mount Carmel
*Istituto Hesed dei Fratelli e Sorelle della Santa Croce e la Beata Vergine Maria del Monte Carmelo

*Instituto Hesed de los Hermanos y Hermanas de la Santa Cruz y de la Bienaventurada Virgen María del Monte Carmelo
*Instituto Hesed dos Irmãos e Irmãs da Santa Cruz e da Bem Aventurada Virgem Maria do Monte Carmelo (Heseditas)
*Institut Hesed des Frères et Sœurs de la Sainte-Croix et de la Bienheureuse Vierge Marie du Mont Carmel


Data i miejsce założenia:
2001 rok – Brazylia

Założycielki (od lewej):
m. Kelly Patricia
m. Jane Madeleine


Liczby: brak danych
Bracia Instytutu „Hesed” obecni są w krajach: Brazylia
Dom generalny: Brazylia (Fortaleza)


Habit aktualny:

Brązowy habit przepasany skórzanym paskiem, czarny szkaplerz z kapturem, na piersi zawieszony krzyżyk.
W czasie uroczystości habit biały.


 Dopełnieniem stroju jest biały płaszcz chórowy.



Duchowość:
Istotę duchowości zgromadzenia określa hebrajskie słowo hesed; oznacza ono miłość, miłosierdzie, dobroć, także łaskę wypływającą z miłości i odnosi się do działania Boga w wierności wobec Przymierza i Jego niezachwianą miłość do swego ludu. O takim Bogu mówią słowa Księgi Ozeasza: I poślubię cię sobie na wieki, poślubię przez sprawiedliwość i prawo, przez miłość i miłosierdzie [hesed]. Poślubię cię sobie przez wierność, a poznasz Pana (Oz 2, 21-22). Członkowie instytutu żyją na co dzień tą miłością. Wiedzą jednak, że taka miłość Boga i Jego Przymierze z ludźmi wymaga odpowiedzi człowieka, pełnego miłości daru z siebie przejawiającego się w pogodnym poddaniu się woli Bożej i miłości bliźniego.
Zakonnicy żyją duchowością karmelitańską starając się o nieustanne zjednoczenie z Bogiem poprzez praktykowanie modlitwy i kontemplacji, szczególnie przez uczestnictwo w codziennej celebracji Najświętszej Ofiary Eucharystycznej, sprawowanie Liturgii Godzin, trwającej dzień i noc adoracji Najświętszego Sakramentu, Różaniec, Drogę Krzyżową, modlitwę myślną, czytanie duchowe. Na wzór Najświętszej Maryi Panny siostry kontemplują i zachowują w sercu Słowo Boże.


Ducha Karmelu zgromadzenie łączy z duchowością Bożego Miłosierdzia. W modlitwach bracia proszą Boga, aby wylał swoje Miłosierdzie na cały świat, to jest, aby wszyscy ludzie poznali jedynego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Modlitwy zanoszone są w duchu wynagrodzenia i ofiarowane są za kapłanów, młodzież i naród żydowski, dusze dzieci, aby zostały uchronione od zła i za dusze w czyśćcu cierpiące.
Członkowie instytutu starają się kroczyć drogą dziecięctwa duchowego zdobywając cnotę niewinności, czystości duszy, prostoty, ubóstwa i pokory. W zgromadzeniu żywy jest również kult Krwi Chrystusa.
Patronami instytutu są: Najświętsza Maryja Panna, św. Józef, Święci Aniołowie, św. Jan od Krzyża, św. Teresa od Jezusa, św. Teresa od Dzieciątka Jezus, św. Faustyna Kowalska, św. Ludwik Maria Grignion de Montfort, św. Ojciec Pio, św. Jan Ewangelista, św. Maria Magdalena, św. Kasper del Bufalo. 

Działalność:
Zgromadzenie podejmuje się misji ewangelizacyjnej za pomocą różnych środków: spotkań ewangelizacyjnych, muzyki religijnej, radia internetowego, księgarni katolickiej, organizowanie rekolekcje, prowadzenia grup modlitewnych, adoracji Najświętszego Sakramentu, troskę o budzenie nowych powołań do kapłaństwa i życia zakonnego, pracę charytatywną wśród ubogich.
.

Historia:
Duchowość karmelitańska instytutu wzięła się z doświadczenia życia zakonnego jednej z założycielek m. Kelly Patrici, która przez dwa lata przebywała w kontemplacyjnym klasztorze Karmelitanek. Opuściła go z poczuciem, że ta droga nie jest przez Boga przeznaczona dla niej. Niedługo potem odbyła pielgrzymkę do sanktuariów maryjnych Europy, w czasie której poznała Jane Madeleine, która po swoim nawróceniu zaczęła prowadzić intensywne życie wewnętrzne, pełnego nabożeństwa do Matki Bożej i Bożego Miłosierdzia, myślała też o podjęciu życia radami ewangelicznymi.
W ostatecznym określeniu swojego powołania decydujące stały się słowa z Dzienniczka św. Siostry Faustyny: Dziś widziałam klasztor tego nowego zgromadzenia (...), gdzie dusze (...) palić się będą w ofierze przed tronem Bożym i upraszać miłosierdzie dla świata całego. I wypraszać błogosławieństwo dla kapłanów i modlitwą swoją przygotowywać będą świat na ostateczne przyjście Jezusa. (...) Szczególnie bronić będą duszy dziecka przed złym (Dzieniczek 1154-1156).
Obie kobiety podjęły decyzję o zainicjowaniu nowej wspólnoty zakonnej, który przyjął nazwę Instytut "Hesed". W 1997 roku w Fortaleza w Brazylii, z błogosławieństwem miejscowego ordynariusza, rozpoczęły życie wspólne. Bóg pobłogosławił wspólnotę wieloma powołaniami. W 2001 roku powstała męska gałąź zgromadzenia tworzącą z siostrami jedną rodzinę zakonną. Obecnie instytut posiada 4 domy sióstr i jeden braci i liczy ponad 120 zakonników i zakonnic.