22 czerwca 2017

Karolanki


Siostry św. Karola Boromeusza (SCB)
Sisters of St. Charles Borromeo
Suore di San Carlo Borromeo
Hermanas de San Carlos Borromeo
Irmãs de São Carlos Borromeo
Sœurs de Saint-Charles Borromée
Schwestern vom hl. Karl Borromäus
Zusters van de Heilige Carolus Borromeus


Data i miejsce założenia:
1684 rok - Belgia

Założyciel:
ks. Adrien Bresy

Liczba sióstr na świecie: 550 (w Polsce: 25)   * dane z 2015 roku
Karolanki obecne są w krajach: Belgia, Polska, Włochy, Meksyk, Argentyna, Tanzania, Uganda, Indie.
Dom generalny: Indie (Kamba Village)


Habit aktualny:
Brak wspólnoty stroju zakonnego.

Polska: granatowy habit wycięty w szpic, biały kołnierzyk o rogach prostych, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi zawieszony krzyżyk.




Używany również granatowy bezrękawnik zamiast habitu. 

Karolanki w Belgii
- strój z welonem lub bez welonu
Karolanki we Włoszech


Argentyna i Afryka: habit biały lub szary, czarny welon. 
Meksyk: habit biały, czarny welon.


Indie: Jednolity strój świecki – tradycyjne sari w kolorze szafranowym,
na piersi zawieszony krzyżyk.



Habit historyczny:


Na misjach strój w kolorze białym.


Duchowość:
Charyzmatem Sióstr św. Karola Boromeusza jest wcielanie miłości miłosiernej Boga wobec wszystkich ludzi, a szczególnie biednych i z marginesu społecznego, poprzez chrześcijańskie wychowanie we wszystkich dziełach apostolskich. Siły potrzebne do realizacji swojego powołania siostry czerpią z modlitwy, Eucharystii i życia wspólnotowego.
Założyciel nadał zgromadzeniu jako patrona św. Karola Boromeusza; sam był jego wiernym naśladowcą. Dlatego też zachęcał swoje duchowe córki, aby podążały jego śladami, a więc odznaczały się głęboką pokorą, wielką prostotą, dobrocią, życiem ubogim i surowym, wspieranym intensywną modlitwą, a także głębokim duchem wiary i zaufaniem Bożej Opatrzności. Również powinny cechować się dużą uległością Kościołowi oraz całkowitą dyspozycyjnością wobec woli Stolicy Apostolskiej.



Działalność:
Karolanki starają się reagować na każdą formę nędzy: duchową, moralną i materialną. Siostry poświęcają się pracy wychowawczej wśród dzieci, młodzieży i dorosłych, posłudze pielęgniarskiej wobec fizycznie i umysłowo chorych oraz opiekuńczej nad ludźmi starszymi, sierotami, niewidomymi, chorymi na trąd, jak również pracy charytatywnej m.in. w postaci jadłodajni dla ubogich, oraz włączają się działalność katechetyczną w przedszkolach i szkołach oraz pracę duszpasterską Kościoła m.in. poprzez organizowanie rekolekcji.



Historia:
Zgromadzenie powstało w Belgii w miejscowości Wez w diecezji Tournai w 1684 roku. Założył je miejscowy proboszcz ks. Adrien Bresy. Jako gorliwy kapłan, mając za wzór św. Karola Boromeusza, którego podziwiał i podzielał jego ideały i ducha, pragnął zapewnić chrześcijańskie wychowanie biednym i porzuconym dzieciom w swojej parafii, gdyż wierzył, że jest to najskuteczniejszy sposób przywrócenia społeczeństwu jego czasów zagubionych wartości.
W tym celu zgromadził 5 pobożnych kobiet, które poświęciły się nauczaniu i wychowaniu ubogich dzieci. Nauczycielki te stały się współzałożycielkami zgromadzenia. Rok później, po dobyciu nowicjatu pod kierunkiem założyciela, siostry przyjęły habity zakonne oraz złożyły śluby posłuszeństwa, ubóstwa i czystości.
Ks. Bresy nie zostawił po sobie żadnych pism, nie sporządził dla sióstr reguły zakonnej. Zostawił siostrom jedynie za wzór św. Karola Boromeusza, aby naśladowały jego ducha, miłość do Kościoła oraz ubogich.
Pierwszym dziełem apostolskim Karolanek była więc szkoła w Wez. Później siostry podjęły się też opieki nad kobietami chorymi psychicznie, co uratowało wspólnotę przed kasatą w czasie Rewolucji Francuskiej.
Przez długie lata maksymalna liczba sióstr określona była na 20. Zgromadzenie składało się więc tylko z jednego klasztoru w Wez. Dopiero w 1835 roku ówczesna przełożona postarała się o zniesienie tego przepisu, co umożliwiło wspólnocie rozwój. Już w 1849 roku sióstr było 32, a w 1858 roku – 40. Dopiero w 1861 roku założono drugi dom zgromadzenia. W 1929 roku Karolanki podjęły się pierwszej pracy misyjnej w Indiach. Dynamiczny rozwój tamtejszej wspólnoty w II połowie XX wieku, przy jednoczesnym braku nowych powołań w Belgii sprawił, że w ostatnich latach przeniesiono do Indii dom generalny.



Strony www:
Polska: www.karolanki.pl
Dom generalny: http://stcharlesgeneralate.org
Indie – prow. wschodnia: http://stcharleschennai.com



18 czerwca 2017

Doloryści


Aktualnie zgromadzenie nie istnieje.

Zgromadzenie Synów Matki Bożej Bolesnej (CFD)
Congregatio Fratrum Doloristarum
Congregation of the Sons of Our Lady of Sorrows (Dolorist Brothers)
Congregazione dei Figli della Madre di Dio Addolorata (Doloristi)
Congregación de los Hijos de Nuestra Señora de los Dolores
Congregação dos Filhos de Nossa Senhora das Dores
Congrégation des Fils de Notre-Dame des Douleurs (Doloristes)
Kongregation der Söhne Unserer Lieben Frau der Schmerzen (Doloristen)


Data i miejsce założenia:
1893 rok – Polska
Data rozwiązania: 2016 rok

Założyciel:
bł. Honorat Koźmiński OFMCap















Liczba zakonników w chwili likwidacji: 6
Doloryści obecni byli w krajach: Polska.

Habit:
Zgromadzenie bezhabitowe od początku swojego istnienia. Kapłani używali sutanny duchowieństwa diecezjalnego.

Duchowość:
Życie Dolorystów oparte było na III Regule Św. Franciszka z Asyżu i duchowości franciszkańskiej. Doloryści byli wspólnotą laicką, choć niektórzy członkowie mogli przyjmować święcenia kapłańskie, aby służyć wspólnocie posługą sakramentalną.
Zgromadzenie miało charakter bezhabitowy; zakonnicy prowadzili życie ukryte dla świata, apostołując przykładem swojego postępowania, na wzór ukrytego życia Pana Jezusa sprzed Jego publicznej działalności oraz na wzór Matki Bożej, która zewnętrznie nie wyróżniała się spośród innych ludzi. Nie będąc znanymi światu i nie odbierając od niego czci, kształtowali w sobie przez to cnotę pokory.
W centrum duchowości znajdował się Chrystus Hostia, od którego bracia uczyli się ducha ofiary i poświęcenia w służbie bliźnim. Za patronkę przyjęli Matkę Bożą Bolesną jako wzór wierności i cierpliwości w realizacji powołania. Hasłem zgromadzenia były słowa: Wszystko dla Chrystusa, wszystko przez Maryję!

Działalność:
Statutową działalnością Dolorystów była edukacja ubogich dzieci i młodzieży. Początkowo pracowali oni w sierocińcach, prowadzili ochronki, szkoły różnego typu, internaty, nauczali zawodu, kształcili przyszłych nauczycieli. W ostatnich latach istnienia zgromadzenie prowadziło dom rekolekcyjny, bracia pracowali jako katecheci, kapłani w charakterze kapelanów, spowiedników, rekolekcjonistów.

Historia:
Doloryści są jednym z ponad 20 zgromadzeń założonych przez kapucyna bł. Honorata Koźmińskiego. Ich powstanie wiąże się z sytuacją polityczną zaboru rosyjskiego XIX-wiecznej Polski, kiedy to po Powstaniu Styczniowym car rosyjski nakazał zamknąć nowicjaty zakonne i wydał zakaz przyjmowania nowych kandydatów. Ryzyko likwidacji życia zakonnego skłoniła bł. Honorata do powołania do istnienia nowej - nieznanej wówczas w Polsce - formy życia zakonnego: zgromadzeń bezhabitowych. Oficjalnie funkcjonowały one jako stowarzyszenia świeckie. W rzeczywistości członkowie prowadzili w miarę możliwości normalne życie zakonne, jednak bez habitu i oznak zewnętrznych oraz bez zdradzania swojej przynależności do stanu zakonnego.
Sam o. Honorat otrzymał od władz świeckich zakaz opuszczania klasztoru. Był jednak cenionym spowiednikiem. I właśnie za pośrednictwem konfesjonału, nie wychodząc poza mury swojego klasztoru w Zakroczymiu, założył szereg zgromadzeń zakonnych, męskich i żeńskich, każdemu przeznaczając inne zadania apostolskie, do których pierwszych członków rekrutował spośród swoich penitentów.
Zgromadzenie Synów Matki Bożej Bolesnej powstało w 1893 roku w Nowym Mieście nad Pilicą. Składało się z samych braci zakonnych. Ożywianie ducha religijnego stało się charyzmatem zgromadzenia, który był realizowany przede wszystkim w środowiskach miejskich. Założyciel przeznaczył mu za zadanie opiekę nad dziećmi i młodzieżą, zwłaszcza ubogą; opieka ta polegała na przygotowaniu do zawodu i samodzielnego życia. Początkowo bracia pracowali w sierocińcach prowadzonych przez organizacje dobroczynne. Z czasem zakładali własne szkoły podstawowe i zawodowe, internaty, ochronki, gimnazjum ogólnokształcące oraz seminarium nauczycielskie, które w rzeczywistości były przede wszystkim pierwszymi ośrodkami katechetycznymi. Aby pozyskać środki materialne na tą działalność Doloryści prowadzili sklepy z odzieżą i dewocjonaliami oraz księgarnie, przy okazji rozpowszechniając literaturę i prasę katolicką.
Największy rozkwit zgromadzenie przeżywało w okresie międzywojennym. W 1934 roku liczyło ponad 100 członków. W tym też okresie uzyskało pozwolenie, aby niektórzy bracia mogli być kapłanami. Mieli oni służyć przede wszystkim współbraciom.
.
Działalność braci przerwało upaństwowienie ich mienia przez władze komunistyczne w 1948 roku, w wyniku czego utracili wszystkie swoje szkoły, internaty oraz domy zakonne. Ustaleni przez władze bracia-nauczyciele utracili możliwość wykonywania zawodu. W efekcie tych działań członkowie zgromadzenia podjęli pracę przy parafiach jako zakrystianie, organiści, kanceliści i katecheci, chociaż część z nich, ukrywając swoją przynależność zakonną, podjęło pracę w szkołach państwowych oraz instytucjach świeckich. Po upadku komunizmu zgromadzeniu jednak nie udało się odrodzić. W 2004 roku było zaledwie 13 zakonników (w tym 3 kapłanów), w 2008 roku – 11.
W 2016 roku decyzją Stolicy Apostolskiej 6 ostatnich Dolorystów (w tym 2 kapłanów) zostało włączonych do poznańskiej prowincji Franciszkanów. Tym samym Zgromadzenie Synów Matki Bożej Bolesnej oficjalnie przestało istnieć. Doloryści byli ostatnim istniejącym zgromadzeniem męskim założonym przez bł. Honorata Koźmińskiego.

Strony www:
www.dolorysci.opoka.org.pl



15 czerwca 2017

Apostołowie Jezusa Ukrzyżowanego


Instytut Zakonny Apostołowie Jezusa Ukrzyżowanego (AJC)
Religious Institute Apostles of Jesus Crucified
Istituto Religioso Apostoli di Gesù Crocifisso
Instituto Religioso Apóstoles de Jesús Crucificado
Instituto Religioso Apóstolos de Jesus Crucificado
Institut Religieux Apotres de Jesus Crucifie


Data i miejsce założenia:
1973 rok - Włochy

Założyciel:
o. Domenico Labellarte















Liczba zakonników na świecie: brak danych
Apostołowie Jezusa Ukrzyżowanego obecni są w krajach: Włochy, Polska, RŚA, Filipiny.
Dom generalny: Włochy (Rzym)


Habit aktualny:

Czarna sutanna przepasana czarny pasem wiązanym po lewej stronie.




Na misjach: sutanna biała, czarny pas.


Duchowość:
Apostołowie Jezusa Ukrzyżowanego to wspólnota kapłanów i braci zakonnych współpracujących z Panem Jezusem Ukrzyżowanym w dziele Odkupienia poprzez kontynuowanie misji św. Ojca Pio w świecie.
Powołanie to zakonnicy realizują ukazując innym wartość cierpienia i modlitwy, świadcząc o Bożym Miłosierdziu i służąc im poprzez niesienie ulgi w cierpieniu fizycznym, moralnym i duchowym. Każdy z nich stara się być prawdziwym czcicielem i animatorem modlitwy i ofiary. Stąd zgromadzenie cechuje się szczególnym umiłowaniem Jezusa Ukrzyżowanego, który jest źródłem siły do wzniesienia cierpienia własnego i innych ku Bogu w modlitwie uwielbienia i dla zbawienia dusz. Ilekroć Pan Jezus przychodził do Ojca Pio, prosił go o łzy, prosił o cierpienie jako te skarby, drogie perły, za które można kupić zbawienie.
Poprzez życie poświęcone Bogu Apostołowie pragną oddać Mu chwałę naśladując Jego Syna, czystego, ubogiego i posłusznego, aby kochać Go sercem niepodzielnym, a bliźniego kochać sercem miłosiernym.
Ważne miejsce w duchowości zgromadzenia zajmuje również Słowo Boże, gdyż jest ono pokarmem niezbędnym do życia autentycznym życiem Bożym. Pokorne słuchanie Słowa uczy akceptacji woli Bożej z synowską miłością i dyspozycyjności względem ludzi.
Wzorem życia duchowego zakonników jest Jezus Ukrzyżowany - Kapłan i Ofiara; Apostołowie starają się składać siebie jako ofiarę żywą i Bogu miłą i przemieniać cierpienie w modlitwę za zbawienie świata i na chwałę Bożą. Kolejnym wzorem jest Najświętsza Maryja Panna, od której uczą się dyspozycyjności na Słowo i Wolę Bożą. Trzeci wzór to św. Ojciec Pio - przykład modlitwy, ofiary i niesienia ulgi w cierpieniu.



Działalność:
Apostolstwo zakonników jest całkowicie umieszczone w służbie Boga i Kościoła; pozostają oni zawsze w jedności z diecezją, w której posługują, są gotowi do odpowiadania na wymagania i życzenia biskupów. Założyciel otrzymał od Ojca Pio polecenie: Zostaw wszystko i weź Biblię, a innym razem: Musisz karmić swoje dzieci tym, czym sam się karmisz, w których chodziło o brewiarz i Pismo Święte, czytane i rozważane z ludźmi. Stąd szczególnym rysem apostolatu zgromadzenia jest niesienie ludziom Słowa Bożego. Zakonnicy prowadzą parafie, sprawują sakramenty święte, głoszą rekolekcje, misje parafialne i ewangelizacyjne, opiekują się sanktuarium, prowadzą Apostolat Bożego Miłosierdzia. Angażują się pracę charytatywną, pomoc ubogim m.in. poprzez jadłodajnię, opiekują się uchodźcami. Ponadto w Afryce kierują przedszkolem i szkołą. 


Historia:
Apostołów Jezusa Ukrzyżowanego założył o. Domenico Labellarte, duchowy syn św. Ojca Pio, który był jego kierownikiem przez 26 lat. W 1968 roku w dniu śmierci o. Pio stojąc przy jego trumnie, o. Domenico otrzymał od niego natchnienie: Kontynuuj to, czego nauczyłeś się ode mnie. W ten sposób narodziła się idea założenia dwóch gałęzi zakonnych: Apostołów i Apostołek Jezusa Ukrzyżowanego, żyjących tym samym charyzmatem, który byłyby przedłużeniem duchowości zaczerpniętej od ojca Pio. Rok ten nieraz podaje się jako datę założenia zgromadzenia. Jednak faktycznie obie wspólnoty narodziły się nieco później.
Jako pierwsza powstała gałąź żeńska. W 1971 roku dwie młode kandydatki otrzymały habit zakonny i rozpoczęły posługę apostolską. Gałąź męska zgromadzenia narodziła się w 1973 roku; w tym samym roku obie wspólnoty otrzymały pierwsze zatwierdzenie kanoniczne od biskupa pomocniczego Bari. Pierwsza grupa kandydatów rozpoczęła studia teologiczne, a następnie została przyjęta do diecezji Palestrina, gdzie otrzymała zatwierdzenie na prawie diecezjalnym w 1989 roku.


Strony www:
www.agcrocifisso.net