17 sierpnia 2017

ss. Bene Mariya


Zgromadzenie Sióstr Niepokalanego Serca Maryi – Bene Mariya (SCIM)
Congregation of the Sisters of the Immaculate Heart of Mary (Bene Mariya)
Congregazione delle Suore del Cuore Immacolato di Maria (Bene Mariya)
Congregación de las Hermanas del Inmaculado Corazón de María (Bene Mariya)
Congregação das Irmãs do Imaculado Coração de Maria (Bene Mariya)
Congrégation des Sœurs du Cœur Immaculé de Marie (Bene Mariya)
Kongregation der Schwestern des Unbefleckten Herzens Maria (Bene Mariya)


Data i miejsce założenia:
1956 rok - Burundi

Założyciel:
bp Joseph Martin MAfr















Liczba sióstr na świecie: brak danych
Siostry Bene Mariya obecne są w krajach: Burundi, Tanzania, Czad, Francja, Włochy.
Dom generalny: Burundi (Ngozi)


Habit aktualny:

Jasno-niebieski habit z kołnierzykiem, przepasany paskiem wiązanym
po lewej stronie, na głowie jasno-niebieski welon, na piersi zawieszony krzyżyk.



Duchowość:
Celem zgromadzenia jest rozwijać ducha chrześcijańskiego w rodzinach chrześcijańskich tak, aby odzwierciedlały w sobie wzór rodzinnego życia chrześcijańskiego Świętej Rodziny z Nazaretu. Aby rozwijać ducha chrześcijańskiego w rodzinach siostry najpierw muszą rozwijać ducha rodzinnego w swoich wspólnotach zakonnych.
Zgromadzenie oparte jest na duchowości ignacjańskiej. Główną rolę w życiu duchowym sióstr zajmuje osobista miłość do Jezusa Chrystusa, która skłania je do zapomnienia o sobie, pełnej akceptacji woli Bożej oraz poświęcenia się służbie rodzinom w Kościele.
Wspólnota posiada charakter kontemplacyjno-czynny. Apostolstwo jest mocno zakorzenione w modlitwie osobistej i wspólnotowej, szczególnie w liturgii Mszy Świętej, nabożeństwie do Niepokalanego Serca Maryi, Matki Boga oraz do św. Józefa Opiekuna Św. Rodziny. Ponadto zgromadzenie odznacza się wielką wiarą i ufnością w Bożą Opatrzność.
Duchowość Sióstr Bene Mariya ma również rys misyjny, polegający na gotowości do opuszczenia swojego kraju i służby wszystkim ludziom bez względu na miejsce, rasę, religię i status społeczny, wszędzie tam, gdzie Kościół prosi, gdyż wola Boża wyraża się przez Kościół.


Działalność:
Działalność apostolska zgromadzenia obejmuje: katechizację w szkołach, formację katechetów, włączanie się w pracę w duszpasterstwie parafialnym i diecezjalnym, posługę w sanktuarium, prowadzenie grup duszpasterskich dla młodzieży i rodzin, odwiedzanie rodzin potrzebujących, przygotowywanie do Sakramentu Małżeństwa, formację duchową rodzin. Ponadto siostry angażują się w działalność edukacyjną, prowadzą ośrodki zdrowia i szpitale położnicze oraz sierociniec.

Historia:
Pomysł powołania do życia nowego zgromadzenia zakonnego powstał w 1949 roku, gdy tworzył się nowy Wikariat Apostolski w Ngozi w Burundi. Formacją miałyby się zająć pracujące w Burundi Córki Maryi i Józefa z Belgii.
Zakonnice pozytywnie odpowiedziały na propozycję. W 1954 roku pojawiło się kilka miejscowych dziewcząt gotowych rozpocząć życie zakonne. Wikariusz Apostolski bp Joseph Martin MAfr wysłał prośbę do Rzymu o zgodę na erygowanie nowicjatu nowego zgromadzenia zakonnego.
Bp Martin określił cel i ducha przyszłego zgromadzenia oraz zasady formacji, natomiast osiem postulantek miało pomyśleć nad nazwą wspólnoty. Choć wydawało się, że ze względu na cel zgromadzenia Święta Rodzina byłaby bardziej odpowiednia w charakterze patrona, postulantki wspólnie wybrały Niepokalane Serce Maryi.
Zgoda Stolicy Apostolskiej przyszła w 1956 roku. Siedem kandydatek zostało obłóczonych w habit zakonny oraz rozpoczęło nowicjat, dając początek Siostrom Niepokalanego Serca Maryi, zwanymi w Burundi Bene Mariya. Dwa lata później siostry złożyły swoje pierwsze śluby zakonne.


Dom generalny:
Congrégation des Sœurs du Cœur Immaculé de Marie (Bene – Mariya)
Burundi – Afrique Centrale
B.P. 12 Ngozi
e-mail: benemariya.maison.gen@gmail.com



13 sierpnia 2017

Niepokalanki


Zgromadzenie Sióstr Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny (CSIC)
Congregatio Sororum Immaculatae Conceptionis Beatae Virginis Mariae
Congregation of the Sisters of the Immaculate Conception of the Blessed Virgin Mary
Congregazione delle Suore dell'Immacolata Concezione della Beata Vergine Maria
Congregación de las Hermanas de la Inmaculada Concepción de la Santísima Virgen María
Congregação das Irmãs da Imaculada Conceição da Santíssima Virgem Maria
Congrégation des Soeurs de l'Immaculée Conception de la Bienheureuse Vierge Marie
Kongregation der Schwestern der unbefleckten Empfängnis der Heiligen Jungfrau Maria


Data i miejsce założenia:
1857 rok - Włochy

Założycielki (od lewej):
m. Józefa Karska
bł. Marcelina Darowska



Liczba sióstr na świecie: 215  * dane z 2008 roku
Niepokalanki obecne są w krajach: Polska, Ukraina, Watykan.
Dom generalny: Polska (Szymanów)


Habit aktualny:

Strój używany od 2015 roku:
Biały habit przepasany niebieskim sznurem (profeski czasowe – białym), biały szkaplerz, na głowie biały czepek i welon, przy boku różaniec.



Dopełnieniem stroju jest niebieski płaszcz.

Nowicjuszki


Habit historyczny:

Strój używany w latach 1857-2015




Duchowość:
Duchowość zgromadzenia polega na świadomym, dobrowolnym i całkowitym odpowiadaniu Bogu na dar Jego miłości, to znaczy na dar Jego Syna, którego dla człowieka doświadczył prześladowaniem i śmiercią w poniżeniu oraz na najdoskonalszy dar Jego stwórczej mocy – Maryję Niepokalaną.
Życie duchowe każdej Niepokalanki ma charakter paschalny. Prowadzi od wykorzenienia grzechu i złych przywiązań ze swego życia do stopniowego wprowadzania Boga do swojego serca, a przez to budowanie już tu na ziemi Królestwa Bożego.
Najważniejszym celem zgromadzenia jest ten, dla którego Bóg stworzył człowieka, a więc chwała Boża. Stąd bierze się hasło wspólnoty: Deus Solus! czyli Bóg sam. On i Jego wola jest jedynym celem dążeń sióstr, do którego zmierzają ścieżką ślubów posłuszeństwa, czystości i ubóstwa.
Charakterystycznymi cechami duchowości niepokalańskiej są: prawda – która zawiera w sobie czystą intencję, uczciwość, szczerość, zgodność między postępowaniem sióstr, a ich wewnętrznym nastawieniem. Dalej czystość – czyli troska, by żadne zło nie dotknęło duszy, a której najdoskonalszym wzorem jest Niepokalana. Następnie maryjność - naśladowanie Najświętszej Maryi Panny w Jej cnotach, bycie Jej dzieckiem, służenie Jej jako Pani, Matce i Królowej zgromadzenia. Kolejną cechą jest modlitwa za Kościół i wszystkich w Nim pracujących oraz wierne kierowanie się Jego nauką. Ostatnią cechą jest umiłowanie ojczyzny - modlitwa za kraj, kultywowanie narodowych tradycji, ekspiacja za grzechy własne, swoich bliskich i całego narodu.



Ważnym elementem codzienności Niepokalanek jest też życie wspólnotowe prowadzone w duchu rodzinnym. Wspólna jest modlitwa – Liturgia Godzin, Msza Święta, medytacja, adoracja, różaniec, ośmiodniowe rekolekcje; wspólna jest praca, rekreacja oraz celebracja świąt i ważnych wydarzeń dla zgromadzenia. W chwili składania profesji wieczystej siostra słyszy wypowiadane przez przełożoną generalną słowa: Odtąd, siostro, wszystko nam będzie wspólne.
Ducha rodzinnego podtrzymuje m.in. praktyka nadawania imion zakonnych, które w zgromadzeniu się nie powtarzają, kontakt listowny między domami oraz zainteresowanie wydarzeniami z życia innych domów. Siostry pamiętają również o zmarłych siostrach, często za nie się modląc.


Działalność:
Zgromadzenie prowadzi przedszkola, szkoły różnego typu, szkoły z internatami dla dziewcząt, świetlicę środowiskową, siostry katechizują oraz organizują rekolekcje i warsztaty, ponadto szerzą cześć i nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej oraz zajmują się wsparciem materialnym ludzi ubogich.



Historia:
Józefa Karska była osobą dobrze wykształconą, obracającą się wśród elit intelektualno- patriotycznych Warszawy. Przebywając w środowiskach antyklerykalnych, w atmosferze intensywnego życia towarzyskiego, przeszła osłabienie wiary, z którego wyrwała ją śmierć rodzonej siostry. Wówczas zatęskniła za Bogiem i modlitwą. Zajęła się działalnością charytatywną. Pielęgnowała chorych na grasującą w okolicach cholerę.
W 1849 roku w mistycznym przeżyciu, usłyszała głos wzywający ją do ratowania dusz, które giną brakiem znajomości Boga. Zrozumiała, że to kobiety polskie powinny przejąć odpowiedzialność za swoje rodziny i za moralność całego społeczeństwa. Powoli krystalizowała się w niej myśl założenia nowego zgromadzenia zakonnego zajmującego się wychowaniem i religijną formacją dziewcząt.
Tymczasem ze względów zdrowotnych znalazła się w Rzymie. Tam poznała o. Hieronima Kajsiewicza, jednego z założycieli Zmartwychwstańców, który został jej kierownikiem duchowym. Na jego ręce złożyła prywatny ślub czystości i posłuszeństwa. Kapłan zachęcił ją do założenia zgromadzenia.
Również ze względów zdrowotnych przybyła z Polski do Rzymu młoda wdowa, bł. Marcelina Darowska, marząca o życiu zakonnym. Jej ojcem duchowym również został o. Kajsiewicz. To on zapoznał ją z Józefą Karską. Marcelina postanowiła włączyć się w realizację planów Józefy.


W 1857 roku Józefa Karska uzyskała od Stolicy Apostolskiej zgodę na rozpoczęcie życia wspólnego z dwoma kandydatkami, dając w Rzymie początek Siostrom Niepokalankom. Ojciec Kajsiewicz sporządził dla sióstr regułę. Dwa lata później, wraz z trzema towarzyszkami, przyjęła habit zakonny. Jednak rok później zmarła.
Jej następczynią na urzędzie przełożonej została Marcelina, która kierowała wspólnotą przez następne 50 lat. To ona określiła jego zasady formacyjne, a w 1863 roku przeniosła zgromadzenie do Polski do Jazłowca, w dzisiejszej Ukrainie, gdzie założyła zakład wychowawczy dla dziewcząt, który wkrótce stał się ośrodkiem kultury i polskości.
Marcelina określiła też charakter zgromadzenia: Myśl Boża w nim to ziszczenie prośby modlitwy Pańskiej - Królestwo Boże na ziemi, gdzie by się w najpełniejszym znaczeniu żyło dla Boga i Bogiem, wolą Bożą, pod panowaniem Bożym. Oznaczało dla sióstr rezygnację z jakichkolwiek doczesnych korzyści dla siebie. Celem zgromadzenia miało być wychowanie dzieci i młodzieży, szczególnie żeńskiej: wykształcenie niewiasty na obywatelkę Królestwa Bożego, co znaczy kształtowanie jej nie tylko ze strony umysłowej i zewnętrznej, ale przede wszystkim moralnej, a więc wykształcenie jej na prawdziwie chrześcijańską żonę, matkę, panią domu, obywatelkę kraju. Matka Marcelina dużą uwagę zwracała na wychowanie patriotyczne.



Strony www:
www.niepokalanki.pl



8 sierpnia 2017

Pracownicy Królestwa Chrystusowego


Konfraternia Kapłańska Pracowników Królestwa Chrystusowego (CORC)
Priestly Confraternity of Workers of the Kingdom of Christ
Confraternita Sacerdotale degli Operai del Regno di Cristo
Confraternidad Sacerdotal de Operarios del Reino de Cristo
Confraternidade Sacerdotal dos Trabalhadores do Reino de Cristo
Confraternité Sacerdotale des Ouvriers du Royaume du Christ


Data i miejsce założenia:
1963 rok - Meksyk

Założyciel:
ks. Enrique Amezcua Medina















Liczba członków na świecie: 213 (w tym 135 kapłanów)  * dane z 2010 roku
Pracownicy Królestwa Chrystusowego obecni są w krajach: Meksyk, Puerto Rico, Dominikana, USA, Hiszpania, Włochy.
Dom generalny: Meksyk (Corregidora)


Habit aktualny:

Czarna sutanna przepasana niebieskim pasem.



Używana również sutanna biała.


Duchowość:
Powołaniem Pracowników Królestwa Chrystusowego jest jednoczenie się z Jezusem Chrystusem pełniącym wolę Ojca i ofiarującego Siebie oraz w pełnieniu apostolatu. Stała gotowość pełnienia woli Bożej sprawia, że Pracownicy są również w ciągłej gotowości do pełnienia dowolnej posługi powierzonej przez Wikariusza Chrystusa, biskupów lub swoich przełożonych.
Członkowie konfraterni świadomi, że ich życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu (Kol 3, 3), oddają pierwszeństwo kontemplacji rzeczy Bożych i ustawicznemu zjednoczeniu z Bogiem na modlitwie.
Celem wspólnoty jest posługa kapłańska na obszarach misyjnych lub tam, gdzie brakuje kapłanów, zwłaszcza w Ameryce Łacińskiej. Ważne miejsce zajmuje jedność z Kościołem lokalnym i zależność od biskupa w zakresie posługi apostolskiej. Szczególnym zadaniem Pracowników jest działalność powołaniowa. Mimo iż konfraternia ma charakter klerycki, w jej szeregach mogą być też członkowie bez święceń kapłańskich, którzy ściśle współpracują z kapłanami w apostolstwie.
Pracownicy Królestwa Chrystusowego są stowarzyszeniem życia apostolskiego; zobowiązują się wprawdzie do praktyki rad ewangelicznych, ale nie potwierdzają tego ślubami. Zobowiązanie to wynika również z ducha naśladowania Chrystusa Kapłana i Ofiary. Wspólnota nastawiona jest na apostolat, którego celem jest szerzenie Królestwa Chrystusowego po całej ziemi na chwałę Boga Ojca, a przez to uczynienie wszystkich ludzi uczestnikami zbawczego odkupienia, by za ich pośrednictwem poddać cały świat Chrystusowi.
Członkowie konfraterni prowadzą życie wspólnotowe, którego celem jest wzajemne umacnianie się w pełnionej posłudze oraz ochrona celibatu, zwłaszcza w chwilach osamotnienia.


  
Działalność:
Działalnością apostolską wspólnoty jest pełnienie posługi kapłańskiej. Konstytucje nie wyznaczają konkretnych form tej posługi lecz jest ona uzależniona od uznania miejscowego biskupa diecezjalnego. W praktyce jest to przede wszystkim prowadzenie parafii. Niezależnie jednak od rodzaju posługi Pracownicy starają się kształtować w duszach ludzkich głębokie poczucie wiary oraz miłość i szacunek do papieża i biskupów. Ponadto starają się budzić, wspierać i formować nowe powołania do kapłaństwa.


Historia:
Pracownicy Królestwa Chrystusowego to wspólnota założona przez ks. Enrique Amezcua Medina w 1963 roku w Bazylice Matki Bożej z Guadalupe w mieście Meksyk. 
Na kształt konfraterni wpłynęło kilka wydarzeń z życia założyciela. Najbardziej znaczącym była jego Msza Święta prymicyjna. Odczuwana wówczas ogromna wdzięczność za dar kapłaństwa zaowocowała postanowieniem pracy na rzecz powołań kapłańskich, aby i inni mogli cieszyć się tym samym darem.
W duszy ks. Enrique brzmiały słowa Psalmu 115: Cóż oddam Panu za wszystko, co mi wyświadczył? Podniosę kielich zbawienia i wezwę imienia Pańskiego, co dla niego oznaczało: będę odprawiał Mszę Świętą i pracował, by inni doświadczyć tego samego szczęścia.
Innym ważnym wydarzeniem było towarzyszenie biskupowi podczas wizytacji duszpasterskich w południowej części diecezji. Blisko rok tej posługi uświadomił kapłanowi smutną sytuację duchową wielu księży z powodu pracy na odległych placówkach i braku okresowej formacji. Ponadto dostrzegł, jak bardzo diecezja cierpiała na brak kapłanów.


Strony www:
Dom generalny: http://operariosdelreinodecristo.org
Meksyk: http://mexico.operariosdelreinodecristo.org
Hiszpania: http://espana.operariosdelreinodecristo.org

Filmy: