Boromeuszki Trzebnickie

Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza (SMCB)
Congregatio Sororum Misericordiae Sancti Caroli Borromaei
Suore della Misericordia di San Carlo Borromeo (Borromee di Trzebnica)
Sisters of Mercy of St. Charles Borromeo (Borromeo Sisters of Trzebnica)
Hermanas de la Misericordia de San Carlos Borromeo (de Trzebnica)
Irmãs de Misericórdia de São Carlos Borromeo (de Trzebnica)
Soeurs de la Charité de Saint Charles Borromée (de Trzebnica)
Barmherzige Schwestern vom hl. Karl Borromäus (Borromäerinnen von Trebnitz)
Zusters van Liefde van de H. Carolus Borromeus

Data i miejsce założenia:
1984 rok - Polska

Założyciel:
Zgromadzenie wyłoniło się z istniejącego wcześniej zgromadzenia.

Liczby: 157 sióstr na świecie  * dane z 2008 roku

Boromeuszki Trzebnickie obecne są w krajach: Polska, Rosja, Włochy, Senegal.

Dom generalny: Polska (Trzebnica)

Habit aktualny:

Czarny habit z białym kołnierzykiem, na głowie biały czepek, czarny welon, na piersi medal zgromadzenia z wizerunkiem św. Karola i Św. Rodziny.

W okresie letnim możliwy szary habit, czarny welon.

Duchowość:

Uobecnianie i ukazywanie miłosiernej miłości Chrystusa, która leczy, karmi, naucza, modli się i zbawia, jest głównym posłannictwem Boromeuszek. Duchowość zgromadzenia ma swoje źródło w kontemplacji miłosiernej miłości Boga, która owocuje miłosierdziem, czyli całkowitym i stałym poświęceniem się służbie potrzebującym bliźnim na wzór Chrystusa. Siostry potwierdzają to składaniem dodatkowego czwartego ślubu miłosierdzia, który zobowiązuje je do praktykowania miłosierdzia w myślach, słowach i czynach wobec wszystkich i zawsze, aż do oddania swego życia.

Zgromadzenie cechuje się głęboką czcią dla Maryi, przejawiającą się m.in. w codziennym Różańcu i uroczystym obchodzeniu Jej świąt. Na Jej cześć siostry przyjmują obok imienia zakonnego imię Maria. Żywy jest także kult Najświętszego Serca Jezusa, któremu poświęcone jest całe zgromadzenie. Co roku na zakończenie rekolekcji Boromeuszki ponawiają ten akt.

Cnotami, które siostry szczególnie starają się osiągnąć to: ofiarność w praktykowaniu miłosierdzia, pokora, prostota, łagodność oraz tzw. „małe cnoty” św. Franciszka Salezego: wierność w małym, punktualność, uprzejmość, skromność, usłużność.

Swojego ducha zgromadzenie kształtuje także z przykładu swoich głównych patronów. Zgodnie z duchem Św. Rodziny siostry praktykują zjednoczenie z Bogiem w życiu ukrytym i wzajemnej miłości. Od św. Franciszka Salezego uczą się radości w Bogu, a od św. Karola Boromeusza wrażliwości na potrzeby Kościoła, ascezy i harmonii między kontemplacją i działaniem. Pozostałymi patronami zgromadzenia są: św. Sebastian, św. Roch, św. Maria Magdalena, św. Filomena i św. Jadwiga.

Działalność:

Boromeuszki Trzebnickie pracują jako pielęgniarki i lekarki, służąc cierpiącym i chorym w szpitalach i zakładach opiekuńczo-leczniczych, podejmują się pracy w zakładach wychowawczych, domach dziecka, świetlicach i szkołach, katechizują, organizują dni skupienia, rekolekcje oraz spotkania dla młodzieży, podczas których można pogłębić swoje życie religijne, prowadzą domy wypoczynkowo-rekolekcyjne, przyjmują w gościnę pielgrzymów. Swoją opieką otaczają ludzi biednych i zagubionych, troszczą się również o piękno kościołów i kaplic, posługując jako zakrystianki.

Historia:

Inicjatorem dzieła, z którego powstało zgromadzenie Boromeuszek był Józef Chauvenel, człowiek świecki, adwokat i polityk, który zrezygnował z kariery i poświęcił swoje życie ludziom biednym i chorym w XVII-wiecznej Francji w okresie nędzy powstałej po wojnie trzydziestoletniej. Niosąc pomoc ofiarom dżumy sam się zaraził i w 1651 roku zmarł. W testamencie przekazał swój majątek na cele dobroczynne. Dzięki temu rok później powstał w Nancy pierwszy Dom Miłosierdzia, którego prowadzenie objęły współpracowniczki Józefa. Ten rok uważa się za datę powstania zgromadzenia. Zadaniem wspólnoty było odwiedzać ubogich, chorych i opuszczonych, pomagać im, pocieszać i zatroszczyć o to, by otrzymali Święte Sakramenty Kościoła. 10 lat później założono drugi dom p.w. św. Karola Boromeusza, od którego zaczęto potocznie nazywać siostry Boromeuszkami.

Pierwotnie przedsięwzięcia te miały mieć charakter świecki. Jednak w celu zapewnienia im trwałości oraz zachowania idei ewangelicznego miłosierdzia, kobiety zwróciły się do władz kościelnych o zgodę na przekształcenie się w zgromadzenie zakonne oraz przyjęcie konstytucji św. Franciszka Salezego. Zezwolenie otrzymały w 1663 roku. Natomiast w roku 1679 cztery siostry złożyły dwa śluby: wytrwania w zgromadzeniu do śmierci oraz służby ubogim, opuszczonym i chorym. W następnym latach dołączono także tradycyjne śluby: posłuszeństwa, czystości i ubóstwa. Pierwotna nazwa wspólnoty brzmiała: Służebnice Świętej Rodziny, Jezusa, Maryi i Józefa.
Chociaż Józef Chauvenel nie założył zgromadzenia w sensie formalnym to jednak on jest uważany przez siostry za założyciela, gdyż to właśnie jego charyzmatem żyją na co dzień. W miarę rozwoju zgromadzenie usamodzielniało w poszczególnych krajach się; dziś na świecie istnieje 7 niezależnych od siebie zgromadzeń Boromeuszek.

Jednym z nich są Boromeuszki Trzebnickie. W 1848 roku, na zaproszenie ówczesnego arcybiskupa wrocławskiego, przybyły do Nysy pierwsze siostry należące do samodzielnego już zgromadzenia Boromeuszek Praskich. Siostry zajęły się prowadzeniem biskupiego szpitala, chorymi w domach, pomocą ubogim i wychowaniem dzieci, otwarto tam również nowicjat. Pomyślny rozwój wspólnoty sprawił, że arcybiskup zwrócił się do Stolicy Apostolskiej z prośbą o zezwolenie na usamodzielnienie się gałęzi śląskiej. Zgodę uzyskał w 1857 roku; w tym roku powstało więc nowe zgromadzenie Boromeuszek z domem generalnym w Nysie. Kilkanaście lat później dom generalny przeniesiono do Trzebnicy koło Wrocławia.

Z pierwszych czterech sióstr, które osiedliły się w Nysie wspólnota rozrosła się do 200 sióstr w 1864 roku. W 1898 roku sióstr było już 1224, w tym 301 nowicjuszek, a w 1934 roku zgromadzenie liczyło 3580 sióstr w czterech prowincjach: śląskiej, polskiej, czeskiej i wschodniej skupiającej domy w Egipcie i Ziemi Świętej. Prowincja polska odłączyła się w 1939 roku dając początek Boromeuszkom Mikołowskim.

Do końca II Wojny Światowej Śląsk znajdował się w granicach Niemiec. W 1945 roku na skutek zmiany granic państwowych siostry pochodzenia niemieckiego przesiedlono w głąb Niemiec, na Śląsku pozostały tylko siostry Polki. Dom generalny przeniesiono wówczas z Trzebnicy do Grafschaft w Niemczech.

Tradycyjnie za datę założenia zgromadzenia podaje się rok 1857, a więc rok, w którym gałąź śląska usamodzielniła się po raz pierwszy, jednak Boromeuszki Trzebnickie w obecnym kształcie stały się w pełni niezależnym zgromadzeniem dopiero w 1984 roku, kiedy polskie siostry całkowicie odłączyły się od domu w Grafschatf, tworząc kolejne autonomiczne zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza. prócz dwóch wspomnianych zgromadzeń współcześnie istnieją jeszcze wspólnoty Boromeuszek z domami generalnymi w: Nancy, Trewirze, Wiedniu, Pradze i Mikołowie.

Strony www:
www.boromeuszki.pl

Kombonianie

Misjonarze Kombonianie Serca Jezusowego (MCCJ)
Missionarii Comboniani Cordis Iesu
Missionari Comboniani del Cuore di Gesù
Comboni Missionaries of the Heart of Jesus
Misioneros Combonianos del Corazón de Jesús
Missionários Combonianos do Coração de Jesus
Missionnaires Comboniens du Cœur de Jésus
Comboni-Missionare vom Herzen Jesu
Zgromadzenie złożone z księży i braci.

Data i miejsce założenia:
1867 rok - Włochy

Założyciel:
św. Daniel Comboni

Liczby: 1402 zakonników na świecie (w tym 1154 kapłanów, 248 braci);
w Polsce: 8  *dane z 2012 roku

Misjonarze Kombonianie obecni są w krajach: Włochy, Polska, Austria, Niemcy, Wielka Brytania, Irlandia, Francja, Hiszpania, Portugalia, USA, Kanada, Meksyk, Gwatemala, Salwador, Nikaragua, Kostaryka, Kolumbia, Ekwador, Peru, Brazylia, Chile, Egipt, Erytrea, Etiopia, Sudan Pn., Sudan Płd., Czad, Ghana, Togo, Benin, RŚA, Kongo-Rep.Dem., Kenia, Uganda, Malawi, Zambia, RPA, Mozambik, Tajwan, Filipiny.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Czarna sutanna duchowieństwa diecezjalnego.

Na misjach sutanna biała. Na piersi możliwy krzyżyk.

W niektórych krajach możliwa sutanna przepasana pasem.
Na zdjęciu: Kombonianie w Kongo.

 

W Meksyku - sutanna przepasana białym pasem;
na zakończeniu pasa wyszyty znak zgromadzenia

Duchowość:

Powołaniem zgromadzenia jest wyłącznie praca misyjna i opiera się ono na charyzmacie św. Daniela Comboni. U jego podstaw leżało przekonanie, że Bóg jako Dobry i Miłosierny Pasterz oddał swoje życie również za biednych i opuszczonych niewolników Afryki. Daniel był przekonany, że Krew i Woda wypływające z przebitego Serca Chrystusa, wytrysnęły również i w tym celu, ażeby Afrykańczyków uczynić dziećmi Bożymi.

Chciał zbawić Afrykę przez Afrykę, dlatego Kombonianie posłani są przede wszystkim do ludów i narodów mało lub w ogóle jeszcze nie ewangelizowanych, aby uczynić je dojrzałymi w wierze i aby same mogły ewangelizować swoich braci oraz głosić Dobrą Nowinę także wśród innych narodów. I choć Kombonianie ewangelizują nie tylko w Afryce, ale także na innych kontynentach, to wszędzie stosują się do tej samej zasady zawartej w pragnieniu Comboniego.

Tym, co motywuje zakonników do pracy misyjnej jest Najświętsze Serce Jezusa, którego miłość do każdego człowieka zaprowadziła Pana na krzyż. Dlatego Kombonianie nieustannie wpatrują się w Jezusa Ukrzyżowanego kształtując w sobie ducha męczeństwa, dla którego szczęściem jest móc poświęcić wszystko i umrzeć dla Niego i z Nim. We wszystkich trudnościach zewnętrznych, jak i wewnętrznych dostrzegają więc rękę Boga, która zaprasza ich do zjednoczenia z Jezusem na krzyżu. To daje siłę, by pracować bez wytchnienia dla Afrykańczyków i wszystkich ludów, do których są posłani.

Działalność:

Misjonarze Kombonianie pracują w Afryce, Azji i Ameryce Płd., gdzie prowadzą pierwszą ewangelizację starając się wychować i wykształcić miejscowych księży, katechetów i świeckich współpracowników odpowiedzialnych za swoje lokalne wspólnoty. Oprócz bezpośredniego głoszenia Ewangelii działalność misyjna Kombonianów obejmuje także prowadzenie szkół i ośrodków zdrowia, pracę w środkach masowego przekazu czy szerzenie znajomości zasad rolnictwa.

W krajach, gdzie chrześcijaństwo jest już zakorzenione Komobnianie mają swoje domy formacyjne oraz prowadzą animację misyjną, czyli uwrażliwiają innych na problemy misji.

Kombonianie w USA - 1958 rok

Historia:

Powołanie misyjne Daniela Comboni zrodziło się w czasach szkolnych. Uczył się on w szkole dla zdolnych, ale biednych dzieci prowadzonej przez instytut o charakterze misyjnym, do którego przybywali nieraz misjonarze z Afryki na odpoczynek. Daniel był zafascynowany ich opowiadaniami i powziął decyzję poświęcenia się Bogu i ludom Afryki, które nie znały jeszcze Boga.

Po święceniach kapłańskich prowadził animację misyjną we Włoszech i innych krajach Europy. W 1867 roku założył w Weronie Instytut Misyjny dla Czarnego Lądu; był to początek Misjonarzy Kombonianów. Comboni przyjął metodę misyjną, którą nazywał: Zbawić Afrykę przez Afrykę, to znaczy jak najszybciej uformować rodzimych mieszkańców Afryki, aby sami ewangelizowali swój kontynent. 10 lat później sam wyjechał do Afryki, gdzie został biskupem.

W 1885 roku instytut został przekształcony w zgromadzenie zakonne, którego pierwotna nazwa brzmiała: Synowie Najświętszego Serca Jezusowego. Z biegiem lat zmieniono nazwę na współczesną Misjonarzy Kombonianów Serca Jezusowego.

Strony www:

Polska: http://kombonianie.pl 

Międzynarodowa: www.comboni.org
Europa: Włochy, Hiszpania, Portugalia, Niemcy, Wielka Brytania, Irlandia,
Ameryka Pn.: USA, Kanada,
Ameryka Centralna: www.combonicentroamerica.org
Ameryka Łacińska: Meksyk, Kolumbia, Brazylia, Peru,
Afryka: Egipt, Etiopia, Sudan Płd., Togo, Ghana, Benin, Kenia, Uganda, RPA,

Małe Siostry Wniebowzięcia

Zgromadzenie Małych Sióstr Wniebowzięcia (PSA)
Congregation of the Little Sisters of the Assumption
Congrégation des Petites Soeurs de l’Assomption
Congregación de las Hermanitas de la Asunción
Congregação das Pequenas Irmãs da Assunção
Congregazione delle Piccole Suore dell'Assunzione
Kongregation der Kleinen Schwestern von der Himmelfahrt

Data i miejsce założenia:
1865 rok - Francja

Założyciele:
o. Etienne Pernet AA
m. Marie de Jésus - Antoinette Fage

Liczby: 803 siostry na świecie  * dane z 2011 roku

Małe Siostry Wniebowzięcia obecne są w krajach: Francja, Belgia, Wielka Brytania, Irlandia, Hiszpania, Portugalia, Włochy, USA, Kanada, Kolumbia, Brazylia, Peru, Urugwaj, Argentyna, Tunezja, Burkina Faso, Kongo-Rep.Dem., Malawi, Madagaskar, Wietnam, Filipiny, Nowa Zelandia.

Dom generalny: Francja (Paryż)

Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe.
Obecnie siostry nie chodzą w habitach. Pojedyncze siostry noszą welon szary lub biały do świeckiego ubrania.

Habit historyczny:

Czarny habit przepasany skórzanym paskiem, czarny welon, przy boku różaniec, krzyż zatknięty za pasek.

Duchowość:

Małe Siostry Wniebowzięcia powołane są do naśladowania Jezusa Chrystusa Sługi i Zbawiciela poprzez głoszenie Dobrej Nowiny o zbawieniu ubogim, ludziom pracy i ich rodzinom i swoimi czynami mówić o miłości Boga. Założyciel o. Etienne Pernet polecał siostrom by szły wszędzie tam, gdzie są biedni i dusze czekające na zbawienie. Powinny także żyć pośród ubogich.

Pragnieniem sióstr jest, aby zgromadzić razem wszystkie narody i ludy jako jedną rodzinę Bożą w Jezusie Chrystusie, Panu świata i Panu dziejów, dlatego hasłem zgromadzenia jest: Adveniat Regnum Tuum (Przyjdź Królestwo Twoje).

Matka Boża Wniebowzięta jest dla sióstr źródłem nadziei i pewności istnienia Królestwa Bożego. Osoba Maryi skłania siostry do naśladowania Jej pokory, ubóstwa, czystości, posłuszeństwa i współczucia, kochania Ją i czynienia znaną. Od Matki Bożej w tajemnicy Nawiedzenia uczą się gotowości do podjęcia wszelkiego trudu, aby łagodzić cierpienia bliźnich, a przede wszystkim, aby nieść im Pana. Maryja jest także wzorem doskonałej odpowiedzi na wezwanie Boga i bezwarunkowego przyjmowania Jego Słowa w wierze.

Eucharystia, która jest w centrum każdego dnia sióstr, skłania do naśladowania Pana Jezusa w ofiarowaniu swojego życia, uczy miłości i jest źródłem wzajemnej jedności. O. Pernet uczył siostry: Krew naszego Pana ożywia nas w taki sposób, że mając jedno życie z Nim, kochając Go i tak jak On, nasze umysły i nasze serca są zjednoczone w prawdzie i miłości.

Życie wspólnotowe oparte jest na Regule św. Augustyna, czyli prowadzone na wzór pierwszych wspólnot chrześcijańskich i w myśl zasady, by mieć jednego ducha i jedno serce w Bogu.

Działalność:

Działalność zgromadzenia skupia się na pomocy ubogim, zmarginalizowanym, znajdującym się w trudnej sytuacji. Siostry otaczając opieką rodziny biedne oraz z problemami, pracują w służbie zdrowia, zajmują się edukacją zdrowotną, prowadzą grupy wsparcia, grupy młodzieżowe mające na celu rozwój duchowy oraz zdolności i umiejętności, włączają się w duszpasterstwo w parafiach, pracę charytatywną, pomagają samotnym matkom z dziećmi.

Historia:

Narodziny zgromadzenia były odpowiedzią na sytuację społeczną XIX-wiecznej Francji. Szybki rozwój gospodarczy i przemysłowy przyciągał rzesze ludzi ze wsi do miast w poszukiwaniu pracy, przynosząc jednocześnie wzrost ubóstwa i nędzy. Wśród nich był także młody Etienne Pernet, który przybył z rodzinnej wsi do Paryża i wraz z innymi ludźmi tamtej epoki doświadczył trudności, cierpień i samotności.

Splot różnych wydarzeń sprawił, że zaczął pracować w Kolegium o. Emmanuela d'Alzon, który zakładał właśnie zgromadzenie Asumpcjonistów. Przy jego boku Etienne rozeznał swoje powołanie i w 1850 roku był w grupie pierwszych zakonników składających śluby w nowym zgromadzeniu; kilka lat później przyjął święcenia kapłańskie. W tym właśnie okresie zrodziła się w duszy Etienne’a myśl o powołaniu nowego zgromadzenia żeńskiego z misją wśród ubogich, szczególnie robotników i ich rodzin.

Kilka lat później spotkał pracującą wówczas w sierocińcu pobożną kobietę Antoinette Fage, którą poprosił o przewodnictwo grupie trzech kobiet opiekujących się ubogimi w ich domach bez pobierania zapłaty i w ten sposób szerzących Królestwo Boże wśród biednych. Z tej grupy w 1865 roku w Paryżu powstała pierwsza wspólnota Małych Sióstr Wniebowzięcia. Antoinette Fage, już jako Maria od Jezusa, została ich przełożoną i żywo przejęła się charyzmatem o. Perneta, stając się współzałożycielką nowej rodziny zakonnej.

Działalność zgromadzenia rozpoczęła się od opieki nad chorymi w ubogich dzielnicach robotniczych Paryża; później rozszerzyła się na inne pola pracy charytatywnej. Pierwsza wspólnota, oprócz założycielki, liczyła jeszcze 6 sióstr. W 1874 roku było już 48 sióstr, natomiast w chwili śmierciw roku  o. Perneta w 1899 roku zgromadzenie liczyło 319 zakonnic. Dziś liczba sióstr maleje. W 2011 roku było ich 803, zaledwie trzy lata wcześniej 885.

Strony www:
Międzynarodowa: www.assomption-psa.org
Wielka Brytania, Irlandia: www.littlesistersoftheassumption.org
USA: www.littlesisters.org
Kanada: http://pages.videotron.com/pscanada/
Filipiny: www.lsaphilippines.org

ss. Najświętszego Oblicza Jezusa

Siostry Najświętszego Oblicza Jezusa (HFJ)
Sisters of the Holy Face of Jesus
Suore del Santo Volto di Gesù
Hermanas de la Santa Faz de Jesús
Irmãs da Sagrada Face de Jesus
Soeurs de la Sainte-Face de Jésus
Schwestern vom Heiligen Antlitz Jesu

Data i miejsce założenia:
1986 rok - Filipiny

Założycielka:
m. M. Therese Vicente

Liczby: brak danych
Siostry Najświętszego Oblicza Jezusa obecne są w krajach: Filipiny
Dom generalny: Filipiny (Manila)

Habit aktualny:

Biały habit ze szkaplerzem, biały welon, na piersi medalion z wizerunkiem Najświętszego Oblicza Jezusa oraz napisami:
Illumina Domine Vultum Tuum Super Nos (Rozjaśnij, Panie, swe Oblicze nad nami) oraz Mane nobiscum Domine (Zostań z nami Panie); przy boku różaniec.

Stroju dopełnia błękitny płaszcz.

Duchowość:

Siostry Najświętszego Oblicza Jezusa są zgromadzeniem kontemplacyjno-czynnym. Charyzmatem wspólnoty jest kontemplacja Świętego Oblicza Jezusa oraz wynikające z niej szerzenie nabożeństwa do Oblicza Pana, które w swojej istocie jest nabożeństwem do osoby samego Jezusa, Jego życia, męki, śmierci i zmartwychwstania oraz zaproszeniem do głębokiego zjednoczenia z Nim. To także odkrywanie Jego obecności w Eucharystii, w duszy własnej oraz w duszach bliźnich.

Siostry starają się szukać Jego Oblicza z gorącym pragnieniem i niepodzielnym oddaniem. Wraz z kultem Świętego Oblicza żywa jest pobożność eucharystyczna, jako nierozłącznie z nim związana. Swoje życie wewnętrzne siostry prowadzą w łączności z Maryją.

Założycielka wybrała dla zgromadzenia Regułę św. Augustyna dlatego, że kładzie ona nacisk na życie wspólnotowe, które powinno być motywowane wzajemną miłością. Dla założycielki dobre życie wspólnotowe jest niczym innym jak praktyką miłości.

Działalność:

Główny cel apostolatu stanowi szerzenie nabożeństwa do Najświętszego Oblicza Jezusa oraz formacja ludzi świeckich w grupach związanych z tym nabożeństwem. Ponadto siostry włączają się w działalność edukacyjną, pracę duszpasterską, organizują rekolekcje.

Historia:

Matka Teresa - Victorina Laxamana Vicente po 20 latach życia jako mniszka Karmelitanka Bosa opuściła klasztor, aby szerzyć cześć Matki Bożej. Uczyniła to poprzez pomoc biskupowi Teopisto Valderrama Alberto w formowaniu nowego zgromadzenia Córek Maryi Matki Kościoła, które powstało w 1966 roku, i którego Teresa została pierwszą przełożoną generalną.

Kolejny zwrot w życiu duchowym Teresy rozpoczął się wraz z wystawieniem w katedrze w Manili kopii Całunu Turyńskiego. Widząc, jak wielu ludzi pociąga do Boga wizerunek Oblicza Pana, sama bardzo pokochała to nabożeństwo i gorliwie zaczęła je szerzyć. Jednym z owoców jej nowej misji była pomoc w kształtowaniu się następnego nowego zgromadzenia zakonnego Misjonarek Najświętszego Oblicza, które powstało w 1977 roku. Otworzyła też dom w Manili, aby stworzyć w nim centrum propagowania kultu Oblicza Pańskiego w kraju.

W końcu jednak stanęła przed dylematem czy pozostać z Córkami Maryi, czy kontynuować nową misję wykraczającą poza charyzmat zgromadzenia. Wybrała to drugie, opuszczając siostry w 1985 roku. 

Choć konieczność wyboru była dla m. Teresy bolesna, widziała ona potrzebę kontynuacji szerzenia tego kultu; w tym celu rozpoczęła starania nad utworzeniem kolejnego zgromadzenia. Powstało ono w Manili w 1986 roku pod nazwą Siostry Najświętszego Oblicza od Wieczystej Adoracji. Teresa stanęła na jego czele i pozostała w nim już do śmierci. 

W 2000 roku zmieniono nazwę zgromadzenia na Siostry Najświętszego Oblicza Jezusa.

Strony www:
http://holyfacesisters.org