Honoratki

.
Zgromadzenie Małych Sióstr Niepokalanego Serca Maryi
Congregatio Parvarum Sororum Immaculati Cordis Mariae
Congregation of the Little Sisters of the Immaculate Heart of Mary
Congregazione delle Piccole Suore del Cuore Immacolato di Maria
Congregación de las Pequeñas Hermanas del Corazón Inmaculado de María
Congregação das Pequenas Irmãs do Imaculado Coração de Maria
Congrégation des Petites Sœurs du Coeur Immaculé de Marie
Kongregation der Kleinen Schwestern des Unbefleckten Herzens Mariens
Marijas Bezvainīgās Sirds mazās māsas
Згромадження Малих Сестер Непорочного Серця Марії
inna nazwa: siostry fabryczne

Data i miejsce założenia:
1888 rok - Polska

Założyciele:
bł. Honorat Koźmiński OFMCap
m. Aniela Róża Godecka

Liczby: 283 siostry na świecie (w Polsce: 170)
Honratki obecne są w krajach: Polska, Litwa, Łotwa, Ukraina, Mołdawia, Niemcy, Włochy.
Dom generalny: Polska (Częstochowa)

Habit:
Zgromadzenie bezhabitowe od początku swojego istnienia.

Duchowość:

Siostry Honoratki żyją według III Reguły św. Franciszka z Asyżu. Zgromadzenie ma charakter kontemplacyjno-apostolski według starej chrześcijańskiej maksymy: Módl się i pracuj. W centrum duchowości znajduje się pielęgnowanie i szerzenie kultu Tajemnicy Eucharystii – Chrystusa prawdziwie obecnego pod sakramentalnymi postaciami. Codzienna adoracja Najświętszego Sakramentu jest wyrazem tej pobożności i źródłem ożywiającym ducha zakonnego. Honoratki starają się również wynagradzać Panu Jezusowi za wyrządzone zniewagi. Wzorem miłości Boga i oddania się Jemu w życiu zakonnym jest Maryja, którą siostry czczą w tajemnicy Jej Niepokalanego Serca. Przy Jej Sercu uczą się żyć, pracować i pełnić posługę miłości wśród ludzi, do których zostały posłane. Całym życiem starają się naśladować pokorę i uniżenie oraz ukrycie Dzieciątka Jezus. Zgromadzenie czci również św. Józefa – patrona pracy i życia ukrytego, św. Franciszka, św. Elżbietę Węgierską, założyciela bł. Honorata oraz świętych zakonu serafickiego.

Działalność:

Założyciele wyznaczyli zgromadzeniu jako cel apostolski pracę nad podtrzymaniem wiary i rozwojem życia chrześcijańskiego w społeczeństwie, szczególnie w środowiskach robotniczych. Wynikało to z warunków szybkiego rozwoju przemysłowego XIX wieku, kiedy to robotnicy fabryczni stanowili potężną klasę społeczną. Honoratki od początku więc organizowały dla robotnic mieszkania, wspierały materialnie dziewczęta pozostające bez pracy, przygotowywały je do zawodu, ale także zakładało domy opieki dla staruszek, opiekowały się dziećmi, katechizowały itp.

Dziś, choć podział na klasy społeczne nie jest już taki wyraźny, siostry nadal starają się apostołować w środowiskach pracowniczych, głosząc swoim życiem „Ewangelię pracy”. Honoratki realizują więc swój charyzmat pracując w różnych zakładach pracy, nie będąc rozpoznawane jako zakonnice ze względu na bezhabitowy charakter i w ten sposób być blisko ludzi pracy. Ponadto prowadzą bursę dla dziewcząt, pomagając zdobyć zawód i znaleźć pracę, troszczą się o pracującą młodzież, katechizują, prowadzą grupy duszpasterskie, pracują w mediach katolickich, prowadzą przedszkola i świetlice opiekując się dziećmi tych osób, które pracują, prowadzą zakłady opiekuńczo-lecznicze, domy opieki, posługują w szpitalach, a także umożliwiają ludziom pracy zregenerowanie sił duchowych i fizycznych w domach rekolekcyjnych i wypoczynkowych.

Historia:

Siostry Honoratki są jednym z ponad 20 zgromadzeń założonych przez kapucyna bł. Honorata Koźmińskiego. Ich powstanie wiąże się z sytuacją polityczną zaboru rosyjskiego XIX-wiecznej Polski, kiedy to car rosyjski nakazał zamknąć nowicjaty zakonne i wydał zakaz przyjmowania nowych kandydatów. Niebezpieczeństwo likwidacji życia zakonnego skłoniła bł. Honorata do powołania do życia nowej - nieznanej wówczas w Polsce - formy zakonów: zgromadzeń bezhabitowych. Oficjalnie funkcjonowały one jako stowarzyszenia świeckie. W rzeczywistości członkinie prowadziły w miarę możliwości normalne życie zakonne, tylko bez oznak zewnętrznych w postaci habitu itp. Sam o. Honorat miał od władz świeckich zakaz opuszczania klasztoru. Był jednak cenionym spowiednikiem. I właśnie za pośrednictwem konfesjonału, nie wychodząc poza mury swojego klasztoru w Zakroczymiu, założył szereg zgromadzeń zakonnych, każdemu przeznaczając inne zadania apostolskie, a których pierwsze członkinie rekrutował spośród swoich penitentek.
Jedną z nich była matka Aniela Róża Godecka. Szukając swojego powołania wstąpiła do zgromadzenia Córek Najczystszego Serca NMP. Wkrótce udała się na rekolekcje do Zakroczymia, gdzie odbyła spowiedź przed o. Honoratem, który zaproponował jej aby zajęła się robotnicami fabrycznymi, które w tamtym czasie były bardzo zaniedbane duchowo i materialnie. Aniela zgodziła się lecz nie chciała opuszczać swojego zgromadzenia. Jednak po wewnętrznej walce uznała Wolę Bożą. Wybrała grupę dziewcząt, które stały się pierwszymi członkiniami nowego zgromadzenia. Rozpoczęło ono istnienie w Warszawie w 1888 roku.

Ukryte z konieczności życie sióstr z czasem tak bardzo wrosło w tożsamość honorackich zgromadzeń, że stało się elementem ich charyzmatu i nawet po odzyskaniu przez Polskę wolności, wspólnoty te postanowiły utrzymać swój bezhabitowy charakter.

Strony www:
Polska: http://www.honoratki.pl/
Ukraina: http://ua.honoratki.org/
Łotwa: http://lv.honoratki.org/

Zdjęcia pochodzą ze strony internetowej zgromadzenia.

Filmy:



pozostałe filmy:   http://www.youtube.com/user/Honoratki
.
.
.

ss. Maryi z Kakamega

.
Siostry Maryi z Kakamega (SMK)
Sisters of Mary of Kakamega
Hermanas de María de Kakamega
Irmãs de Maria de Kakamega
Sorelle di Maria di Kakamega
Sœurs de Marie de Kakamega
Marienschwestern von Kakamega

Data i miejsce założenia:
1932 rok - Kenia

Założyciel:
bp. Gorgon Gregory Brandsma MHM

Liczby: ok. 350 sióstr
Siostry Maryi z Kakamega obecne są w krajach: Kenia, Uganda, Tanzania, Sudan, USA.
Dom generalny: Kenia (Kakamega)

Habit aktualny:

Biały lub szary habit, na głowie biały prosty welon, na piersi medalik – znak zgromadzenia na niebieskim sznurku.

Duchowość:

Siostry żyją według reguły św. Augustyna. Charyzmat inspirowany jest dwoma fragmentami z Ewangelii: o Jezusie nauczającym w Kafarnaum, którego słowo było pełne mocy (Łk 4, 31-32) oraz o uzdrowieniu niewidomego pod Jerychem (Mk 10, 46-52). Stąd wypływa misja zgromadzenia, która skupia się na ewangelizacji oraz trosce o chorych i niepełnosprawnych. W ten sposób zgromadzenie pragnie kontynuować odkupieńczą misję Jezusa Chrystusa jako Wielkiego Nauczyciela i Uzdrowiciela. Dla chwały Bożej siostry składają śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Duch Sióstr Maryi cechuje się radością płynącą z życia z Bogiem oraz wytrwałością w miłości i służbie za przykładem Matki Najświętszej Maryi Panny. Zgromadzenie ma charakter czynny, jednak apostolstwo zawsze otaczane jest modlitwą. Poranna medytacja, Msza Święta, czterokrotna w ciągu dnia Liturgia Godzin, dzień skupienia w miesiącu, czytanie Pisma Świętego, które dla sióstr jest podstawowym miejscem spotkania z Panem, pogłębia więź z Bogiem i daje siłę do apostolstwa. Siostry starają się prowadzić życie wspólnotowe na wzór Trójcy Świętej i pierwszych chrześcijan, dzieląc się ze sobą wszystkim oraz żyjąc jednym charyzmatem, misją i ślubami.

Działalność:

Siostry Maryi z Kakamega poświęcają się posłudze w zakresie formacji chrześcijańskiej oraz innym formom działalności apostolskiej jak: nauczanie, katechizacja, praca socjalna, opieka nad chorymi w szpitalach i przychodniach, troska o dzieci niesłyszące, niepełnosprawne, chore na AIDS, a także opieka nad dziećmi-albinosami, które z racji jasnego kolory skóry są bardzo prześladowane przez miejscową ludność. Zgromadzenie prowadzi także domy dla sierot.

Historia:

Zgromadzenie założył holenderski misjonarz, a następnie biskup, o. Gorgon Gregory Brandsma MHM w 1932 roku w diecezji Kakamega w Kenii. Wspólnota powstała z myślą o głoszeniu Dobrej Nowiny oraz wspieraniu edukacji afrykańskich kobiet, tak aby podnieść ich standard życia w społeczeństwie, w którym były całkowicie zmarginalizowane przez mężczyzn. Ojciec Brandsma zwrócił się do holenderskiego zgromadzenia sióstr Urszulanek z Bergen o pomoc w formacji zakonnej afrykańskich dziewcząt, które pragną zostać zakonnicami. Pierwsza wspólnota liczyła zaledwie 5 sióstr. Dziś do zgromadzenia należy ponad 350 kobiet.

Strony www:
http://www.somkakamega.org/

.
.

Bracia Miłosierdzia z Trewiru

.
Bracia Miłosierdzia Maryi Wspomożycielki (FMMA)
Fratres Misericordiae Mariae Auxiliatricis
Brothers of Mercy of Mary Help of Christians
Hermanos de la Misericordia de María Auxiliadora
Irmãos da Misericórdia de Maria Auxiliadora
Fratelli della Misericordia di Maria Ausiliatrice
Frères de la Miséricorde de Marie-Auxiliatrice
Barmherzige Brüder von Maria-Hilf
zgromadzenie laickie złożone z braci zakonnych (bez święceń kapłańskich)

Data i miejsce założenia:
1850 rok - Niemcy

Założyciel:
bł. Peter Friedhofen

Liczby: 101 braci na świecie (w tym 5 kapłanów)
Bracia Miłosierdzia z Trewiru obecni są w krajach: Niemcy, Szwajcaria, Luksemburg, Francja, Włochy, Brazylia, Malezja, Singapur.
Dom generalny: Niemcy (Trewir)

Habit:

Czarny habit (w pracy biały) przepasany skórzanym paskiem z różańcem, czarny szkaplerz z białym kołnierzykiem.

Nowicjusze habit bez szkaplerza.

Duchowość:

Bracia Miłosierdzia z Trewiru żyją według reguły św. Augustyna. Zgromadzenie jest wspólnotą laicką, tzn. członkowie nie przyjmują święceń kapłańskich, choć w drodze wyjątku mogą być przyjmowani także kapłani. Ich powołaniem jest pełnienie dzieł miłosierdzia wobec ludzi chorych i cierpiących. Z woli założyciela w centrum duchowości jest nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki.

Punktem kulminacyjnym dnia jest celebracja Mszy Świętej. Ponadto bracia trzy razy w ciągu dnia odmawiają Liturgię Godzin. Ze Słowa Bożego zawartego w Biblii czerpią praktyczną pomoc w trudach każdego dnia. Codzienna medytacja Pisma Świętego, czytanie duchowe, jak i osobista modlitwa, cisza i rozmyślanie wzbogaca i pogłębia duchowość braci. Z tych wszystkich źródeł czerpią siłę do życia ślubami ubóstwa, czystości i posłuszeństwa.

Ważnym   aspektem   życia zgromadzenia jest wspólnota. Bracia doświadczają jej we wspólnej modlitwie i pracy, wspólnym wypoczynku i spędzaniu wolnego czasu. Według wskazań reguły św. Augustyna starają się być „jednym sercem i jedną duszą”.

Działalność:

Posługa wobec osób chorych i słabych jest głównym zadaniem zgromadzenia. Troską obejmują chorych fizycznie i psychicznie niosąc im jednocześnie posługę duszpasterską. Apostolstwo zgromadzenia realizowane jest przede wszystkim w szpitalach, także w szpitalach psychiatrycznych, klinikach geriatrycznych, ambulatoriach. Mimo, że posługa chorym jest celem podstawowym, bracia starają się być otwarci także na inne formy służby Kościołowi.

Historia:

Bł. Peter Friedhofen od młodości był bardzo religijny. Radość z życia z Bogiem, którą odczuwał sprawiała, że chciał dzielić się nią z innymi. Pracując jako czeladnik i kominiarz i stykając się z wieloma ludźmi, uświadomił sobie, jak wiele wśród ludzi jest cierpienia i izolacji, zwłaszcza wśród chorych. Miłość wobec chorych i cierpiących wzywała go, by poświęcić się opiece nad nimi. Szła ona w parze z jednoczesnym pragnieniem poświęcenia się Panu i zebrania wokół siebie mężczyzn o podobnych pragnieniach, którzy czyniliby miłosierdzie chorym. Peter porzucił więc kominiarstwo i przedstawił biskupowi Trewiru plan założenia „Braci Miłosierdzia". Biskup był zadowolony z pomysłu wspólnoty, która zajęłaby się opieką nad chorymi w jego diecezji. Polecił mu jednak udać się do braci Aleksjanów, zgromadzenia przeznaczonego właśnie do opieki nad cierpiącymi. Peter wraz z towarzyszem rozpoczął tam nowicjat, był gotowy przyjąć regułę i konstytucję Aleksjanów, jednak pragnął niezależnej wspólnoty, w której mógłby zapalić „nowego ducha”. W 1850 roku biskup Trewiru zaaprobował nowe zgromadzenie. Pierwszy klasztor powstał w Weitersburgu, gdzie bracia roztoczyli opiekę nad chorymi. W 1853 roku przenieśli się do Trewiru, gdzie do dziś znajduje się główny dom zgromadzenia. Bł. Peter Friedhofen zmarł w 1860 roku, zgromadzenie liczyło wtedy 44 członków (36 braci i 9 postulantów).

Strony www:
Niemcy: http://www.brueder-von-maria-hilf.de/
Brazylia: http://www.irmaosdami.org.br/

Zdjęcia pochodzą ze strony internetowej zgromadzenia.

Filmy:


.
.
.

Franciszkanki od Pokuty i Miłości Chrześcijańskiej

.
Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek od Pokuty i Miłości Chrześcijańskiej (CSF)
Congregatio Sororum Franciscane de Poenitentia et Caritate Christiana
Sisters of St. Francis of Penance and Christian Charity
Hermanas de San Francisco de Penitencia y Caridad Cristiana
Irmãs Franciscanas da Penitência e Caridade Cristã
Suore Francescane della Penitenza e della Carità Cristiana
Soeurs de Saint Francois de la Pénitence et de la Charité Chrétienne
Franziskanerinnen von der Buße und der Christlichen Liebe
Zusters Franciscanessen van Boetvaardigheid en Christelijke Liefde
(Franciscanessen van Heythuysen)
inna nazwa: Franciszkanki z Orlika

Data i miejsce założenia:
1835 rok - Holandia

Założycielka:
m. Magdalena – Katarzyna Damen

Liczby: 1750 sióstr na świecie (w Polsce: 136)
Franciszkanki od Pokuty i Miłości Chrześcijańskiej obecne są w krajach: Polska, Holandia, Niemcy, Włochy, Białoruś, USA, Brazylia, Gwatemala, Meksyk, Tanzania Timor Wschodni, Indonezja, Filipiny.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

W Polsce, Indonezji oraz cześć sióstr w Niemczech: Brązowy lub szary habit, na głowie czarny welon z białą wypustką, na piersi drewniany krzyż franciszkański TAU.

Siostry w Indonezji

Siostry w Tanzanii

Cześć sióstr w Niemczech:

czarny welon do brązowej
spódnicy i białej bluzki.

 

W Ameryce Pn. i Płd.
oraz cześć sióstr w Niemczech
zrezygnowała z habitów.





Habit historyczny:

Ciemnobrązowy habit ze szkaplerzem, przepasany białym sznurem, na głowie czarny welon, przy boku różaniec.

 

Habit ok. 1965 roku

Duchowość:

Siostry żyją według reguły św. Franciszka z Asyżu. Jak mówi sama nazwa zgromadzenia siostry realizują charyzmat franciszkański w duchu pokuty i miłości. Franciszkański rys duchowości przejawia się w naśladowaniu Chrystusa, radykalnym życiu Jego Ewangelią w Kościele i w siostrzanej wspólnocie. To także kontemplacja Jezusa Ukrzyżowanego. Pokuta w życiu zgromadzenia to ciągłe nawracanie się i wzrastanie w wierności Bogu. Natomiast miłość chrześcijańska jest tym, co jednoczy siostry jako wspólnotę oraz daje podstawy do pełnienia posłannictwa w świecie. Siostry  starają się wcielać  w  życie
.

franciszkańskie zawołanie: Pokój i dobro. Cechą charakterystyczną duchowości zgromadzenia jest całkowite zawierzenie Bogu zgodnie ze słowami założycielki: Żyjmy jak prawdziwe dzieci św. Franciszka, a wtedy Bóg się o nas zatroszczy. Franciszkanki codziennie uczestniczą we Mszy Świętej, praktykują rozmyślanie i kontemplacje Boga, odmawiają Liturgię Godzin, czczą Mękę Pana Jezusa przez odprawianie Drogi Krzyżowej, czytają i rozważają Pismo Święte, a także odmawiają różaniec za biednych, opuszczonych, chorych, potrzebujących, umierających i wszystkich grzesznych.

Działalność:

Siostry posługują na różnych polach: w szkołach różnego typu i przedszkolach jako katechetki i nauczycielki, w świetlicach dla dzieci i dorosłych, troszczą się o chorych w szpitalach, przychodniach, domach społecznych i hospicjach, pracują w instytucjach diecezjalnych, w parafiach jako zakrystianki i organistki, prowadzą różne grupy parafialne, dom pielgrzyma, udzielają się w pracy charytatywnej. Ponadto służą na misjach w Tanzanii i na Białorusi.

Historia:

Zgromadzenie narodziło się w Heythuysen w Holandii, gdzie założycielka Magdalena Katarzyna Damen, jako tercjarka franciszkańska, otoczyła opieką opuszczone dzieci, którą zorganizował proboszcz miejscowej parafii. Po dwóch latach zaczęły pomagać jej trzy inne kobiety. Przez osiem lat mieszkały razem, pomagając tam, gdzie zachodziła potrzeba. Katarzyna odczuwała coraz większe pragnienie pełniejszego życia zakonnego, zwróciła się więc do biskupa Liège o pozwolenie na założenie nowego zgromadzenia. Po początkowej odmowie biskup ostatecznie wyraził zgodę. W 1835 roku m. Magdalena wraz z czterem tercjarkami rozpoczęła wspólnotowe życie zakonne; rok później założyły franciszkańskie habity. Obecnie zgromadzenie liczy ponad 1700 sióstr, jednak w szczytowym okresie liczyło ponad 4000 członkiń.

Strony www:
Polska: http://siostryzorlika.pl/
Niemcy: prowincja Lüdinghausen    prowincja Nonnenwerth
USA: http://www.franciscanway.org/
Brazylia: prowincja Santa Maria    prowincja Porto Alegre

Zdjęcia pochodzą ze strony internetowej zgromadzenia.

Filmy:



http://www.youtube.com/watch?v=X1wP-eyGHX8
.
.
.

Józefitki z Carondelet

.
Zgromadzenie Sióstr św. Józefa z Carondelet (CSJ)
Congregation of the Sisters of St. Joseph of Carondelet
Congregación de Hermanas de San José de Carondelet
Congregação das Irmãs de São José de Carondelet
Congregazione delle Suore di San Giuseppe di Carondelet
Congrégation des Soeurs de Saint Joseph de Carondelet
Kongregation der Schwestern vom Heiligen Josef von Carondelet

Data i miejsce założenia:
1836 rok - USA

Założyciel:
Wspólnota wyłoniła się ze zgromadzenia, które założył o. Jean Pierre Medaille SJ w 1650 roku we Francji.

Liczby: ok. 1500 sióstr na świecie
Józefitki z Carondelet obecne są w krajach: USA, Hawaje, Peru, Chile, Japonia, Uganda.
Dom generalny: USA (St. Louis, MO)

Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe.
W okresie posoborowym siostry zrezygnowały z habitów.









Habit historyczny:

Duchowość:

Duchowość zgromadzenia zakorzeniona jest w modlitwie, w żywej wspólnocie i w Ewangelii Jezusa Chrystusa. Powołaniem józefitek jest miłość do Boga poprzez życie zgodne z Ewangelią i wzmacnianie jedności z Kościołem, a także służba bliźniemu przede wszystkim poprzez pełnienie wszelkich dzieł miłosierdzia, łagodzących cierpienia ludzi oraz misję pojednania między ludźmi. Cechą charakterystyczną zgromadzenia jest duch gościnności i szczególnej troski o ubogich.

Siostry starają się naśladować Jezusa Chrystusa rozważając Jego życie i postawy. Z Maryi i św. Józefa biorą przykład wierności wobec Ducha Świętego i pokornej służby względem bliźnich. Konstytucje zgromadzenia mówią, że modlitwa jest żywym związkiem z Bogiem. W modlitwie józefitki starają się otwierać na przemieniającą moc zmartwychwstałego Jezusa, który wzywa je do uczestnictwa w Jego życiu i przyjaźni oraz szukania woli i chwały Bożej. Modlitwy zanoszone są w duchu dziękczynienia i uwielbienia. Zarówno modlitwa wspólnotowa jak i indywidualna jest środkiem jednoczącym z Bogiem. Jednak uprzywilejowane miejsce w życiu modlitewnym zgromadzenia zajmuje Eucharystia, będąca źródłem jedności z Trójcą Świętą oraz źródłem płodności w apostolstwie.

Działalność:

Józefitki z Carondelet pracują w szkołach, uczelniach, kształcą dorosłych, edukują niesłyszących, służą w zakresie opieki nad dziećmi, opieki zdrowotnej, pracy socjalnej, w domach dla osób starszych, pracują w parafiach, urzędach diecezjalnych, w duszpasterstwach młodzieży, więźniów, imigrantów. Apostołują także poprzez sztukę i muzykę. Przy zgromadzeniu istnieje stowarzyszenie dla świeckich, pragnących podzielać misję sióstr w swoich środowiskach.

Historia:

Korzenie zgromadzenia sięgają założonego przez o. Jean’a Pierre’a Medaille SJ w 1650 roku w Le Puy we Francji zakonu sióstr św. Józefa i odnowionego w 1808 roku w Lionie przez m. Jeanne Fontbonne. Zgromadzenie powołane zostało do pełnienia wszelkich dzieł miłosierdzia względem bliźnich, jakie w owych czasach były zdolne realizować kobiety. W 1836 roku siostry na czele z m. Celestine Pommerel przybyły do USA na zaproszenie biskupa St. Louis Joseph’a Rosati’ego w celu opieki nad dziećmi głuchoniemymi. Pierwszy dom powstał w Carondelet - małej wiosce pod St. Louis. Oprócz instytutu dla głuchoniemych pod opieką zgromadzenia wkrótce zaczęły powstawać pierwsze szkoły i uniwersytety. Siostry szybko zyskały uznanie jako wykształcone i kompetentne w swoich dziedzinach. Oprócz nauczania w szkołach i akademiach józefitki podjęły się opieki nad chorymi i starszymi w szpitalach i domach oraz dziećmi w sierocińcach. Z Carondelet zgromadzenie dynamicznie rozprzestrzeniało się na całą Amerykę Północną, z którego wyłoniły się liczne samodzielne zgromadzenia pod wezwaniem św. Józefa.

Strony www:
www.csjcarondelet.org/
USA: prowincja Albany   prowincja Los Angeles  
prowincja St. Louis   prowincja St. Paul
Hawaje: http://www.csjhawaii.org/
Peru: http://csjvpperu.org/inicio.html
Uganda: http://csjgulu.blogspot.com/

Filmy:
http://www.csjsl.org/about-us/watch-our-video.php
.
.
.