Zakony i zgromadzenia zakonne na świecie

19 listopada 2013

Instytut „Hesed"

Instytut „Hesed” Braci i Sióstr Krzyża Świętego i Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel
*Instituto Hesed dos Irmãos e Irmãs da Santa Cruz e da Bem Aventurada Virgem Maria do Monte Carmelo (Heseditas)
*Instituto Hesed de los Hermanos y Hermanas de la Santa Cruz y de la Bienaventurada Virgen María del Monte Carmelo
*Hesed Institute of the Brothers and Sisters of the Holy Cross and the Blessed Virgen Mary of Mount Carmel
*Istituto Hesed dei Fratelli e Sorelle della Santa Croce e la Beata Vergine Maria del Monte Carmelo
*Institut Hesed des Frères et Sœurs de la Sainte-Croix et de la Bienheureuse Vierge Marie du Mont Carmel
inna nazwa: Hesedytki

Data i miejsce założenia:
1997 rok – Brazylia

Założycielki (od lewej):
m. Kelly Patricia
m. Jane Madeleine

Liczby: brak danych
Siostry Instytutu „Hesed” obecne są w krajach: Brazylia
Dom generalny: Brazylia (Fortaleza)

Habit aktualny:

Ciemno-brązowy habit przepasany skórzanym paskiem, czarny szkaplerz, biały welon, na piersi krzyż, przy boku różaniec. Stroju dopełnia biały płaszcz.

Duchowość:

Istotę duchowości zgromadzenia określa hebrajskie słowo hesed; oznacza ono miłość, miłosierdzie, dobroć, także łaskę wypływającą z miłości i odnosi się do działania Boga w wierności wobec Przymierza i Jego niezachwianą miłość do swego ludu. O takim Bogu mówią słowa Księgi Ozeasza: I poślubię cię sobie na wieki, poślubię przez sprawiedliwość i prawo, przez miłość i miłosierdzie [hesed]. Poślubię cię sobie przez wierność, a poznasz Pana (Oz 2, 21-22). Hesedytki żyją na co dzień tą miłością. Wiedzą jednak, że taka miłość Boga i Jego Przymierze z ludźmi wymaga odpowiedzi człowieka, pełnego miłości daru z siebie przejawiającego się w pogodnym poddaniu się woli Bożej i miłości bliźniego.

Siostry żyją duchowością karmelitańską starając się o nieustanne zjednoczenie z Bogiem poprzez praktykowanie modlitwy i kontemplacji, szczególnie przez uczestnictwo w codziennej celebracji Najświętszej Ofiary Eucharystycznej, sprawowanie Liturgii Godzin, trwającej dzień i noc adoracji Najświętszego Sakramentu, Różaniec, Drogę Krzyżową, modlitwę myślną, czytanie duchowe. Na wzór Najświętszej Maryi Panny siostry kontemplują i zachowują w sercu Słowo Boże.

Ducha Karmelu zgromadzenie łączy z duchowością Bożego Miłosierdzia. W modlitwach siostry proszą Boga, aby wylał swoje Miłosierdzie na cały świat, to jest, aby wszyscy ludzie poznali jedynego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Modlitwy zanoszone są w duchu wynagrodzenia i ofiarowane są za kapłanów, młodzież i naród żydowski, dusze dzieci, aby zostały uchronione od zła i za dusze w czyśćcu cierpiące.
.

Hesedytki starają się kroczyć drogą dziecięctwa duchowego zdobywając cnotę niewinności, czystości duszy, prostoty, ubóstwa i pokory. W zgromadzeniu żywy jest również kult Krwi Chrystusa.

Patronami instytutu są: Najświętsza Maryja Panna, św. Józef, Święci Aniołowie, św. Jan od Krzyża, św. Teresa od Jezusa, św. Teresa od Dzieciątka Jezus, św. Faustyna Kowalska, św. Ludwik Maria Grignion de Montfort, św. Ojciec Pio, św. Jan Ewangelista, św. Maria Magdalena, św. Kasper del Bufalo.

Działalność:

Zgromadzenie podejmuje się misji ewangelizacyjnej za pomocą różnych środków: spotkań ewangelizacyjnych, muzyki religijnej, siostry prowadzą radio internetowe, księgarnię katolicką, organizują rekolekcje, grupy modlitewne, adoracje Najświętszego Sakramentu, troszczą się o budzenie nowych powołań do kapłaństwa i życia zakonnego, włączają się w pracę charytatywną wśród ubogich.

Historia:

Duchowość karmelitańska instytutu wzięła się z doświadczenia życia zakonnego jednej z założycielek m. Kelly Patrici, która przez dwa lata przebywała w kontemplacyjnym klasztorze Karmelitanek. Opuściła go z poczuciem, że ta droga nie jest przez Boga przeznaczona dla niej. Niedługo potem odbyła pielgrzymkę do sanktuariów maryjnych Europy, w czasie której poznała Jane Madeleine, która po swoim nawróceniu zaczęła prowadzić intensywne życie wewnętrzne, pełnego nabożeństwa do Matki Bożej i Bożego Miłosierdzia, myślała jednocześnie o podjęciu życia radami ewangelicznymi.

W ostatecznym określeniu swojego powołania decydujące stały się słowa z Dzienniczka św. Siostry Faustyny: Dziś widziałam klasztor tego nowego zgromadzenia (...), gdzie dusze (...) palić się będą w ofierze przed tronem Bożym i upraszać miłosierdzie dla świata całego. I wypraszać błogosławieństwo dla kapłanów i modlitwą swoją przygotowywać będą świat na ostateczne przyjście Jezusa. (...) Szczególnie bronić będą duszy dziecka przed złym (Dzien. 1154-1156).

Obie kobiety podjęły decyzję o zainicjowaniu nowej wspólnoty zakonnej. W 1997 roku w Fortaleza w Brazylii, z błogosławieństwem miejscowego ordynariusza, rozpoczęły życie wspólne. Bóg pobłogosławił wspólnotę wieloma powołaniami. W 2001 roku powstała męska gałąź zgromadzenia tworzącą z siostrami jedną rodzinę zakonną. Obecnie instytut posiada 4 domy sióstr i jeden braci i liczy ponad 120 zakonników i zakonnic.

Strony www:
www.institutohesed.org.br

Filmy:

14 listopada 2013

Bernardynki z Oudenaarde

Siostry Bernardynki z Oudenaarde
Soeurs Bernardines d'Oudenaarde
Bernardine Sisters of Oudenaarde
Suore Bernardine di Oudenaarde
Hermanas Bernardinas de Oudenaarde
Irmãs Bernardinas de Oudenaarde
Bernhardinerinnen von Oudenaarde
Zusters Bernardinnen van Oudenaarde

Data i miejsce założenia:
przełom XII/XIII wieku - Belgia

Liczby: brak danych
Bernardynki z Oudenaarde obecne są w krajach: Belgia, Rwanda, Czad, Burkina Faso.
Dom generalny: Belgia (Gent)

Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe. Obecnie siostry zrezygnowały z habitów.
Znakiem wspólnym jest mały równoramienny czarny krzyżyk na białym tle zawieszony na piersi.

W Afryce welon do świeckiego ubrania.

Habit historyczny:

Biały habit, czarny szkaplerz, na głowie czarny welon, na piersi krzyż.
Stroju dopełnia biały płaszcz chórowy.

Habit misjonarek w Afryce

Duchowość:

Bernardynki z Oudenaarde żyją duchowością cysterską, która oparta jest na regule św. Benedykta. Duchowość zgromadzenia to poszukiwanie Boga w ciszy modlitwy, poprzez słuchanie Jego Słowa, we wspólnocie sióstr i przez służbę bliźniemu.

Cysterskie życie monastyczne wyznaczane jest rytmem Liturgii Godzin, praktyką czytania duchowego Lectio Divina, śpiewem Salve Regina na koniec każdego dnia oraz modlitwą De Profundis za zmarłych. Siostry łączą je z działalnością apostolską. W czytaniu duchowym pierwsze miejsce zajmuje Pismo Święte oraz pisma św. Bernarda z Clairvaux, jednego z pierwszych cystersów.

Za przykładem św. Bernarda siostrom bliska jest tajemnica Wcielonego Słowa - Boga, który stał się człowiekiem. Dlatego też odnajdują Boga nie tylko na modlitwie, ale także w drugim człowieku wierząc, że każdy człowiek nosi Jego obraz w sobie.

Ważne miejsce w codzienności zgromadzenia zajmuje życie wspólnotowe, które św. Bernard nazywa szkołą miłości, a które powinno cechować się jednością.

Działalność:

Współczesne Bernardynki, zgodnie z wielowiekową tradycją, opiekują się chorymi i starszymi. Ponadto angażują się w edukację i wychowanie młodzieży, w tym także edukację specjalną z dziećmi z umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem umysłowym, włączają się również w pracę duszpasterską i działalność misyjną.

Historia:

Początki zgromadzenia sięgają przełomu XII i XIII wieku. Ożywienie handlu w owej epoce powodowało coraz większe zapotrzebowanie na domy gościnne, w których kupcy i podróżni, mogliby się zatrzymać. Oprócz nich schronienie znajdowali tam także ludzie starsi, samotni i chorzy. Domy te nazywano szpitalami.

Jeden z takich szpitali założył kanonik Arnulfus w Oudenaarde w dzisiejszej Belgii, prawdopodobnie pod koniec XII wieku. Dokładna data powstania nie jest znana. Wiadomo tylko, że szpital istniał już w 1202 roku i posługiwała w nim grupa pobożnych kobiet otaczając opieką przede wszystkim chorych. W 1224 roku miejscowy biskup nadał im pierwszą regułę życia zakonnego. Wiadomo także, że niedługo później wspólnota związana była z zakonem cysterskim, którego klasztory licznie wówczas powstawały na terenie Belgii, łącząc cysterską tradycję życia monastycznego z posługą w szpitalu.

Portret przeoryszy
z lat 1556-1580

W połowie XIX wieku apostolat sióstr objął również działalność edukacyjną. Do tego czasu wspólnota nazywana była Siostrami Szpitala Matki Bożej, ok. 1855 roku pojawia się nazwa Bernardynki Cysterki z Oudenaarde. Siostry otaczały opieką chorych, starszych, niedołężnych, otworzyły również szkołę dla ubogich dziewcząt, w której uczyły modlitwy, katechizmu i różnego rodzaju rękodzieła. W pierwszej połowie XX wieku, zgromadzenie ożywione duchem misyjnym rozpoczęło pracę misyjną w Afryce. W 1932 roku kilka sióstr wyjechało do Rwandy.

Strony www:
www.kerknet.be/microsite/bernardinnen

7 listopada 2013

Uczniowie Zwiastowania

Uczniowie Zwiastowania
Discepoli dell'Annunciazione
Discípulos de la Anunciación
Discípulos da Anunciação
Disciples of the Annunciation
Disciples de l'Annonciation

Data i miejsce założenia:
2005 rok - Włochy

Założyciel:
ks. Giglio Maria Gilioli

Liczby: 17 zakonników (w tym: 3 kapłanów, 3 diakonów, 11 braci)
Uczniowie Zwiastowania obecni są w krajach: Włochy, Meksyk.
Dom generalny: Włochy (Prato)

Habit aktualny:

Czarny habit przepasany szerokim pasem wiązanym po lewej stronie, pas zakończony wizerunkiem Zwiastowania na niebieskim tle, ze słowami: Totus in Gremio tuo Maria, przy boku różaniec.

Duchowość:

Zgromadzenie składa się z kapłanów, diakonów i braci, którzy oprócz czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, ślubują także oddanie się Niepokalanemu Sercu Maryi.

Duchowość Uczniów Zwiastowania jest typowo maryjna. Zakonnicy uważają Najświętszą Maryję Pannę za swoją Założycielkę i Przełożoną. Jest Ona dla nich Matką, Nauczycielką i przykładem życia.

Dzięki medytacji nad Tajemnicą Maryi bracia dostrzegają, że na ziemi nie ma piękniejszej i prawdziwszej świętości niż ta, którą odznaczała się Matka Boża, dlatego też, aby osiągnąć doskonałą świętość, pragną żyć na wzór Maryi, która żyła lepiej niż ktokolwiek inny, i która złożyła Bogu całkowity dar z siebie.

W życiu codziennym starają się odznaczać duchem służby, pozostawionym w przykładzie Pana Jezusa umywającego nogi uczniom, oraz Matki Bożej Pokornej Służebnicy Pańskiej. W ciągu dnia pierwsze miejsce zajmuje modlitwa i kontemplacja – osobista i wspólnotowa, na drugim miejscu jest praca: apostolstwo, studia, także praca ręczna.

Siłą duchową zakonników są słowa Pana Jezusa: Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości mojej (J 15, 9); pobożność maryjną wzmacniają pielgrzymkami do sanktuariów Jej poświęconych.

Życie wspólnotowe cechuje się duchem rodzinnym, którego jedność tkwi w braterskiej miłości. Zakonnicy dbają, by nie gromadzić dóbr materialnych; dzielą się więc z ubogimi tym co mają, sprawy doczesne powierzając Bożej Opatrzności.

Bracia poważnie traktują obowiązek noszenia stroju zakonnego – co dziś rzadkie we współczesnym życiu zakonnym męskim - zarówno w domu jak i poza nim na znak, że Bóg jest dla nich wszystkim, i który przypomina im do jakiej drogi się zobowiązali.

Działalność:

Apostolstwo zgromadzenia ukierunkowane jest na ludzi młodych, a szczególnie na pomoc w rozeznawania ich powołania życiowego, na pomoc rodzinom, aby były prawdziwie chrześcijańskimi rodzinami, oraz na wsparcie duchowe kapłanów i osób konsekrowanych, aby wytrwali w wierności swojemu powołaniu. Swoje posłannictwo zakonnicy realizują we wspólnotach parafialnych oraz za pomocą środków masowego przekazu.

Historia:

Wspólnota narodziła się w 2005 roku na obrzeżach Prato koło Florencji we Włoszech w dniu, w którym ordynariusz miejscowej diecezji pozwolił ks. Giglio Maria Gilioli, którego znał już od dłuższego czasu, na rozpoczęcie nowego doświadczenia. Ks. Giglio wraz towarzyszami zamieszkali w małym mieszkaniu rozpoczynając życie wspólne. Po zaaprobowaniu przez władze kościelne złożyli pierwsze śluby jako Uczniowie Zwiastowania. Obecnie wspólnota posiada status publicznego stowarzyszenia wiernych.

Strony www:
www.discepoliannunciazione.com

4 listopada 2013

Salezjanki

Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki (FMA)
Congregatio Filiarum Mariae Auxiliatricis
Figlie di Maria Ausiliatrice (Salesiane di Don Bosco)
Daughters of Mary Help of Christians (Salesian Sisters of Don Bosco)
Hijas de María Auxiliadora (Hermanas Salesianas)
Filhas de Maria Auxiliadora (Irmãs Salesianas)
Filles de Marie Auxiliatrice (Salésiennes de Don Bosco)
Töchter Mariä Hilfe der Christen (Don Bosco Schwestern)
Dochters van Maria Hulp der Christenen (Zusters van Don Bosco)

Data i miejsce założenia:
1872 rok - Włochy

Założyciele:
św. Jan Bosko
św. Maria Dominika Mazzarello

Liczby: 13153 sióstr na świecie (w Polsce: ok. 400) * dane z 2012 roku

Salezjanki obecne są w krajach: Polska, Włochy, Malta, Hiszpania, Portugalia, Irlandia, Wielka Brytania, Francja, Belgia, Niemcy, Austria, Chorwacja, Słowenia, Albania, Węgry, Czechy, Słowacja, Ukraina, Białoruś, Litwa, Rosja, Gruzja, USA, Kanada, Meksyk, Kuba, Haiti, Dominikana, Honduras, Kostaryka, Nikaragua, Panama, Wenezuela, Kolumbia, Ekwador, Peru, Boliwia, Brazylia, Paragwaj, Urugwaj, Argentyna, Chile, Egipt, Tunezja, Wybrzeże Kości Słoniowej, Benin, Kamerun, Gabon, Sudan, Sudan Płd., Etiopia, Kenia, Rwanda, Kongo-Rep.Dem., Angola, Zambia, Lesotho, RPA, Mozambik, Madagaskar, Izrael, Liban, Indie, Nepal, Mongolia, Birma, Tajlandia, Kambodża, Wietnam, Hongkong, Korea Płd., Japonia, Filipiny, Indonezja, Timor Wsch., Papua Nowa Gwinea, Australia, Samoa, Wyspy Salomona – (ponadto siostry obecne są jeszcze w 14 krajach na świecie – brak dokładniejszych danych)

Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:

Brak wspólnoty stroju zakonnego.

W Polsce oraz w większości państw na świecie:
Szary habit wycięty w szpic, szary prosty welon bez białej wypustki, na piersi krzyżyk.

W wielu krajach m.in. Indonezja, Ekwador, Kenia, Kolumbia, Kostaryka, Nikaragua, Mozambik, Sudan, USA, Tajlandia, Filipiny - biały habit i welon, możliwy także strój szary.

W Indiach w zależności od prowincji: szary, biały habit lub jednolity świecki strój - sari.

Salezjanki na Haiti
i w Wybrzeżu Kości Słoniowej

Na Słowacji oraz część sióstr
w Czechach oprócz habitu na co dzień
używany szary strój świecki
z szarym welonem.

Salezjanki w Chile

Salezjanki w Peru

Salezjanki w Japonii

Salezjanki w Kambodży

W Wietnamie: jednolity uroczysty strój szary z welonem na głowie, na co dzień siostry nie noszą habitów.

Salezjanki w Meksyku
- jednolity świecki strój

W Hiszpanii, Francji, Belgii, Wielkiej
Brytanii, Irlandii, Brazylii, Urugwaju,
Argentynie oraz część sióstr
w Austrii, Czechach i Chile
- nie chodzi w habitach w ogóle

Habit historyczny:

---------------------------------------------------------

Duchowość:

Salezjanki dążą do świętości w zwykłej codzienności. Ich duchowość cechuje się atmosferą domu – wspólnoty: pełną radości, gorliwości, zapału w pracy apostolskiej, ducha poświęcenia w myśl hasła zgromadzenia: daj mi dusze, resztę zabierz. Ważną cechą jest także misyjność, czyli postawa gotowości służenia w każdym miejscu na ziemi.

Centrum dnia sióstr jest Eucharystia, a sercem klasztoru Chrystus obecny w tabernakulum. W zgromadzeniu obecna jest praktyka częstego, krótkiego odwiedzania Jezusa Eucharystycznego. Poza czasem Mszy Świętej Salezjanki gromadzą się w połowie każdego dnia na modlitwie przed Najświętszym Sakramentem. Modlą się także Liturgią Godzin, praktykują codzienne półgodzinne rozmyślanie oraz lekturę tekstów o treściach ascetycznych. W swoich modlitwach polecają Ojca Świętego i Kościół i jego pasterzy.

Zgromadzenie oddane jest pod opiekę Maryi Wspomożycielki, która otaczana jest przez siostry szczególną czcią. Patronami wspólnoty są również: św. Józef, św. Franciszek Salezy oraz św. Teresa z Avila.

Działalność:

Salezjanki zajmują się dziełem wychowania chrześcijańskiego, zgodnie z systemem prewencyjnym św. Jana Bosko. Działalność jest więc ukierunkowana na dzieci i młodzież. Obejmuje ona prowadzenie szkół różnego typu, przedszkoli, organizowanie zajęć pozaszkolnych, prowadzenie świetlic środowiskowych, oratoriów, grup formacyjnych. Ważne miejsce w apostolstwie zgromadzenia zajmuje katechizacja. Dla młodzieży ze środowisk marginesu społecznego tworzone są tzw. Domy Otwartych Drzwi, a dla dzieci pozbawionych opieki rodziców – rodzinne domy dziecka. Ponadto siostry pracują w instytucjach kościelnych i parafiach. Angażują się także w działalność misyjną.

Historia:

Założycielami zgromadzenia są św. Jan Bosko i św. Maria Dominika Mazzarello. Ksiądz Bosko rozpoczął w Turynie działalność polegającą na niesieniu wszechstronnej pomocy młodzieży męskiej, która wówczas bardzo licznie napływała ze wsi do szybko rozwijającego się miasta, by szukać środków na utrzymanie. Dla nich otwierał domy, oratoria i szkoły. Dla zapewnienia przyszłości założonym dziełom w 1859 roku powołał do istnienia zgromadzenie męskie – Salezjanów.

Zachęcany przez różnych hierarchów, a także przez samego papieża Piusa IX, by zrobił dla dziewcząt to samo, co robi dla chłopców, wraz ze św. Marią Dominiką Mazzarello założył w Mornese w 1872 roku gałąź żeńską zgromadzenia – siostry Salezjanki. Decydującym impulsem, w którym ks. Bosko dostrzegł wolę Bożą był sen, w którym zobaczył Matkę Bożą otoczoną wieloma dziewczętami pozostawionymi samym sobie na placu Turynu, która zwraca się do niego z prośbą: zajmij się nimi, to są moje córki.
.

W 1862 roku poznał ks. Dominika Pestarino, wikarego z parafii w Mornese, opiekuna Córek Maryi Niepokalanej - grupy miejscowych kobiet, stawiających sobie za cel własne uświęcenie oraz apostolat wśród dziewcząt. To właśnie z tej grupy wywodzą się pierwsze Salezjanki. W 1872 roku jedenaście z nich złożyło pierwsze śluby zakonne, dając początek zgromadzeniu Córek Maryi Wspomożycielki. Wśród nich była Maria Dominika Mazzarello, która stanęła na ich czele odznaczając się wielką gorliwością i wiernością księdzu Bosko w formowaniu i kształtowaniu pierwszej wspólnoty oraz w realizacji jego charyzmatu wychowawczego.

9 lat później zgromadzenie liczyło już 166 sióstr, 50 nowicjuszek i 22 postulantki. Dziś ma ponad 13 tys. członkiń i jest drugim pod względem liczby sióstr zgromadzeniem żeńskim na świecie. Od 1992 roku w ramach zgromadzenia istnieje na Ukrainie wspólnota greckokatolicka obrządku bizantyjsko-ukraińskiego licząca 8 sióstr, natomiast w Indiach obecne są także wspólnoty działające w ramach Kościoła Syro-Malabarskiego.