27 listopada 2011

Antonianie Maronici

.
Zakon Antonianów Maronitów (OAM)
Ordo Antonianorum Maronitarum
Antonine Maronite Order
Ordine Antoniano Maronita
Ordre Antonin Maronite
Orden Antonina Maronita
Maronitische Antonianer
الرهبانية الأنطونية

zakon obrządku maronickiego

Data i miejsce założenia:
1700 rok - Liban

Założyciel:
patriarcha Gabriel z Blawzy















Liczby: 174 zakonników na świecie (w tym 131 kapłanów)
Antonianie Maronici obecni są w krajach: Liban, Syria, Włochy, Belgia, Francja, Kanada, Australia.
Dom generalny: Liban (Bejrut)


Habit:

Czarny habit z kapturem przepasany czarnym skórzanym paskiem, na piersi niebieski krzyż św. Antoniego; czarny długi płaszcz z niebieskim krzyżem św. Antoniego.
 
Duchowość:
Każdy klasztor Antoninanów jest przede wszystkim miejscem liturgicznej modlitwy chóralnej oraz Mszy Świętej. Zakon należy do Kościoła Maronickiego, więc liturgia sprawowana jest w rycie antiocheńskim. Inne cechy duchowości zakonu to praktyka cichej medytacji, życia wspólnotowego, pracy ręcznej, abstynencji. Reguły zakonu dbają o właściwą równowagę między zaangażowaniem w pracę i głoszenie Ewangelii czynem a życiem modlitewnym. Patronem mnichów jest św. Antoni Wielki, jeden z najbardziej znanych i czczonych pustelników wschodniego chrześcijaństwa z IV wieku.


Działalność:
Antonianie Maroniccy łączą życie monastyczne z działalnością apostolską. Realizowana ona jest na różnych polach. Zakon prowadzi szpitale, szkoły różnego typu od nauki rolnictwa i zajęć gospodarczych, aż po szkoły wyższe, angażuje się w działalność naukową, duszpasterską w licznie prowadzonych przez siebie parafiach, mnisi głoszą rekolekcje, posługują w centrach duchowości.


Historia:
Początek zakonowi dał maronicki patriarcha Gabriel z Blawzy. Pierwsze lata życia oddanego Bogu spędził w klasztorze, gdzie prowadził wzorowe życie. Mianowany biskupem maronickiej diecezji Alep dał się poznać jako gorliwy pasterz. Jednak ciągle brakowało mu życia zakonnego, które wcześniej prowadził. Postanowił więc zbudować klasztor, w którym mógłby prowadzić życie monastyczne we wspólnocie mnichów, jednocześnie zarządzając z niego swoją diecezją jako biskup. Stało się to w 1673 roku. Jednak po 20 latach wspólnota liczyła zaledwie 9 mnichów. Podobnie było w całym Libanie, gdzie w licznych rozproszonych i niezwiązanych ze sobą klasztorach żyło niekiedy tylko po 3 lub 4 zakonników. Bp Gabriel doszedł do wniosku, że nadszedł czas na założenie zakonu na wzór zakonów w kościele łacińskim, to znaczy pod kierownictwem jednego przełożonego generalnego i żyjących według wspólnej reguły. Z jego inspiracji w 1695 roku trzech młodych mężczyzn dało początek zakonowi Maronitów Mariamitów. Natomiast sam bp Gabriel założył wspólnotę Antonianów Maronitów w Mar Chaya w 1700 roku. Cztery lata później założyciel został wybrany patriarchą Kościoła Maronickiego.

Strony www:
http://www.antonins.org/
.
.
.

26 listopada 2011

ss. Dobrego Samarytanina

.
Siostry Dobrego Samarytanina Zakonu św. Benedykta (SGS)
Good Samaritan Sisters of the Order of St Benedict
Suore del Buon Samaritano dell'Ordine di San Benedetto
Hermanas del Buen Samaritano, de la Orden de San Benito
Irmãs do Bom Samaritano da Ordem de São Bento
Sœurs du Bon Samaritain de l'Ordre de saint Benoît
Schwestern vom Barmherzigen Samariter aus dem Orden des hl. Benedikt

Data i miejsce założenia:
1857 rok - Australia

Założyciel:
abp. John Bede Polding OSB















Liczby: 285 sióstr na świecie
Siostry Dobrego Samarytanina obecne są w krajach: Australia, Japonia, Filipiny, Kiribati, Timor Wschodni.
Dom generalny: Australia (Five Dock, Sydney)


Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe. Obecnie, pomimo wskazań Kościoła, siostry przestały używać habitów.






Habit historyczny:



Duchowość:
Siostry Dobrego Samarytanina żyją według reguły św. Benedykta. Ona nadaje główny rys duchowości wspólnoty, czyli poszukiwanie Boga ponad wszystko w we wspólnocie z innymi, przez swoje zaangażowanie w modlitwę i miłość do bliźniego. Ważne miejsce w życiu wspólnoty odgrywa modlitwa liturgiczna oraz czytanie duchowne Lectio Divina. Siostry biorą przykład z Maryi z Nazaretu, wzorze kontemplacji i oddaniu wierze.
Duchowość zgromadzenia zakorzeniona jest także w Piśmie Świętym, a szczególnie w przypowieści o miłosiernym samarytaninie. Tym, co powinno cechować każdą siostrę jest bycie „dobrym sąsiadem”, tak jak ewangeliczny samarytanin, który należał do sąsiedzkiego narodu, jednak odepchniętego przez Żydów. Za tym przykładem siostry starają się czynić dobro ludziom wokoło, także wrogom, niosąc każdemu miłosierdzie i współczucie Chrystusa.


Działalność:
Założyciel dał siostrom szeroki zakres działalności apostolskiej na wzór Chrystusa, który niósł pomoc ludziom w różnych potrzebach. W duchu benedyktyńskiej gościnności, siostry w każdej osobie pukającej do drzwi klasztorów widzą Chrystusa. Gościnność rozumieją one także jako przynaglenie do przyjmowania osób bez dachu nad głową. Zgromadzenie prowadzi schroniska dla bezdomnych, domy przejściowego schronienia dla samotnych matek oraz kobiet z dziećmi, które uciekły z domu przed przemocą ze strony mężów, otaczają opieką uchodźców. Siostry angażują się również w edukację dzieci i młodzieży w szkołach różnych szczebli, pomagają kształcić się ludności aborygeńskiej, prowadzą szkoły dla osób niepełnosprawnych, wspierają działania ułatwiające życie i integrację ludzi niepełnosprawnych ze społeczeństwem. Siostry Dobrego Samarytanina są także autorkami różnych katolickich publikacji książkowych. Osoby świeckie mogą uczestniczyć w charyzmacie zgromadzenia jako oblaci. Ponadto poza granicami Australii zgromadzenie dodatkowo katechizuje, prowadzi przedszkola, zapewnia pomoc materialną i żywnościową najuboższym, opiekuje się chorymi.




Historia:
Siostry Dobrego Samarytanina są pierwszym rodzimym australijskim zgromadzeniem zakonnym. Założył je w 1857 roku arcybiskup Sydney benedyktyn John Bede Polding. Życie w ówczesnym Sydney było dla wielu ludzi bardzo trudne, szczególnie dla kobiet, samotnych matek, które pozostawały bez opieki państwa. Abp Polding postanowił objąć opieką biedne kobiety, a także innych odepchniętych i porzuconych przez społeczeństwo: więźniów, osierocone dzieci czy Aborygenów - rdzennej ludności australijskiej.
Pierwszą inicjatywą było zorganizowanie schroniska dla kobiet, które powierzył opiece Sióstr Miłosierdzia, jednak wkrótce przyszłość placówki stała się zagrożona, gdyż siostry nie miały możliwości nadal w niej posługiwać. Wówczas w sercu biskupa zrodziła się myśl o założeniu nowego zgromadzenia. Zgromadził pięć kobiet pełnych miłości do Pana Jezusa i Jego Ewangelii, które stały się pierwszymi siostrami nowej wspólnoty zakonnej. Abp Polding chciał by zgromadzenie łączyło w sobie duchowość benedyktyńską z praktycznymi czynami miłosierdzia wobec ubogich i zmarginalizowanych, na wzór dobrego samarytanina z Ewangelicznej przypowieści.

Strony www:
www.goodsams.org.au
.
.
.

24 listopada 2011

Klaryski od Wieczystej Adoracji

.
Zakon Mniszek Klarysek od Wieczystej Adoracji (OCPA)
Ordo Monialium Clarissarum a Perpetua Adoratione
The Order of Poor Clare Nuns of Perpetual Adoration
Clarisses de l’Adoration Perpétuelle
Clarisse dell'Adorazione perpetua
Clarisas de Adoración Perpetua
Clarissas da Adoração Perpetua
Klarissen von der Ewigen Anbetung
Клариссы Вечного Поклонения

zakon kontemplacyjny, klauzurowy

Data i miejsce założenia:
1854 rok - Francja

Założyciele:
o. Bonawentura – Jean-Baptiste Heurlaut OFMCap
m. Maria od św. Klary - Victoire Joséphine Bouilleveaux



Liczby: 594 mniszek na świecie (w Polsce: 165)
Klaryski od Wieczystej Adoracji obecne są w krajach: Polska, Francja, Niemcy, Austria, USA, Indie, Bangladesz, Kazachstan.
Dom generalny: każdy klasztor jest autonomiczny


Habit:

Brązowy habit przepasany białym sznurem, brązowy szkaplerz z monstracyjką na piersi, przy boku różaniec; na głowie biały czepek i czarny welon.
Klaryski od Wieczystej Adoracji w USA
Klaryski od Wieczystej Adoracji w USA - niektóre klasztory: zmodyfikowany welon czarny z białą wypustką.
Klaryski od Wieczystej Adoracji w USA - niektóre klasztory: zmodyfikowany welon brązowy z białą wypustką.
Klaryski od Wieczystej Adoracji w Indiach
Duchowość:
Mniszki żyją według reguły św. Klary zatwierdzonej przez papieża Innocentego IV (Reguły Ubogich Sióstr św. Klary). Ich szczególnym powołaniem jest adoracja Najświętszego Sakramentu w duchu dziękczynienia. Trwa ona w klasztorach nieustannie dzień i noc. Klaryski żyją za klauzurą papieską i całe życie spędzają w tym samym klasztorze, kontemplując tajemnicę Wcielenia i Męki Chrystusa oraz daru Jego samego w Eucharystii. Duchowość mniszek charakteryzuje się franciszkańską radością, pokojem serca i zachwytem nad bezinteresowną miłością Boga. Najważniejszym punktem dnia jest uczestnictwo w Najświętszej Ofierze, z którą ściśle związana jest adoracja. Wzniesiona monstrancja jest niejako przedłużeniem ramion kapłana, unoszącego konsekrowaną Hostię. Zakon jest oddany pod opiekę Matce Bożej, która jest dla klarysek wzorem kontemplacji i adoracji Jezusa. Siostry spędzają na modlitwie około 7 godzin dziennie, wśród których szczególne miejsce zajmują modlitwy za Kościół.
Reguła Klarysek
.
Działalność:
Siostry będąc mniszkami żyjącymi za klauzurą nie podejmują się zewnętrznej działalności apostolskiej. Głównym zadaniem sióstr jest modlitwa, a na swoje utrzymanie zarabiają szyciem ornatów, przygotowywaniem paramentów kościelnych, wypiekaniem hostii, oprócz tego zwykłe domowe obowiązki wykonują w duchu adoracji. Otwarte są jednak na formy pracy niewymagające opuszczania klauzury, np. przy bydgoskim klasztorze funkcjonuje tzw. „okno życia”.



Historia:
Zakon powstał w połowie XIX w. we Francji, w czasie, kiedy tamtejszy Kościół Katolicki po rewolucji francuskiej przeżywał okres swego odrodzenia, które koncentrowało się wokół kultu Eucharystii i pobożności maryjnej. Ks. Jean-Baptiste Heurlaut zamianowany został na proboszcza małej parafii Maizieras, w której większość osób była obojętna religijnie. Wtedy to zrodziła się w jego sercu myśl o utworzeniu żeńskiej wspólnoty zakonnej, która według pierwszych projektów miała zająć się prowadzeniem szkoły i wychowaniem młodzieży. Do realizacji tego zamierzenia przyłączyła się miejscowa kobieta Victoire Joséphine Bouillevaux. W 1846 roku powstała więc wspólnota Sióstr Niepokalanego Poczęcia. Ks. Jean-Baptiste, który niedługo później wstąpił do zakonu kapucynów przyjmując imię Bonawentura, żywił szczególne nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu, zachęcając do niego również gromadkę sióstr. Również Josephine boleśnie przeżywała osamotnienie, w jakim znajduje się Jezus ukryty w tabernakulum. W 1854 roku siostry opuściły Maizieras i zamieszkały w Paryżu; tam przyjęły franciszkańskie habity i nowe imiona zakonne. Ten dzień uważa się za początek zakonu. Dwa lata później siostry przeniosły się do Troyes, gdzie założyły pierwszy klasztor. Tam rozpoczęły trwającą dzień i noc adorację Pana Jezusa Eucharystycznego i wraz ze zmianą charyzmatu zmieniły również swą nazwę na Franciszkanki Najświętszego Sakramentu. Pragnąc poświęcić się całkowicie czci Jezusa obecnego w Eucharystii, wspólnota przyjęła formę życia kontemplacyjnego, rezygnując z zewnętrznej działalności; wprowadzono klauzurę, jako strażniczkę życia oddanego przede wszystkim modlitwie. Ostateczne sprecyzowanie charyzmatu nastąpiło po jednym z płomiennych kazań o. Bonawentury o niewdzięczności ludzi za Boże łaski, dzięki któremu Bóg wzbudził w Josephine, będącą już m. Marią od św. Klary pragnienie adoracji Najświętszego Sakramentu w duchu dziękczynienia. W 1970 roku zakon przyjął obecną nazwę. Dziś mniszki modlą się w 8 klasztorach w Polsce, 6 w USA, po jednym w Nimczech, Austrii i Kazachstanie, po dwa we Francji i Bangladeszu oraz w 15 w Indiach. Warto dodać, że Klaryską od Wieczystej Adoracji jest matka Angelica założycielka znanej na całym świecie katolickiej telewizji EWTN, której pierwsze studio powstało w klasztornym garażu.

 

Strony www:
Polska: http://klaryski.net/  klasztory: Kęty, Bydgoszcz, Kłodzko, Ząbkowice Śl., Słupsk, Elbląg, Pniewy, Hajnówka
Francja: Troyes, Castelnaudary
Austria: Wiedeń
Niemcy: Bautzen
USA: Charlotte, Phoenix (blog), Cleveland, Canton, Hanceville (blog), Washington

Zdjęcia pochodzą ze stron internetowych zgromadzenia.

Filmy:







.
.

.

21 listopada 2011

ss. Fatimskie

.
Siostry Matki Bożej Fatimskiej (FS)
Sisters of Our Lady of Fatima (Fatima Sisters)
Suore di Nostra Signora di Fatima
Hermanas de Nuestra Senora de Fatima
Irmãs de Nossa Senhora de Fátima
Soeurs de Notre-Dame-de-Fatima
Schwestern Unserer Lieben Frau von Fatima (Fatimaschwestern)

inna nazwa: siostry Fatimskie

Data i miejsce założenia:
1893 rok - Indie

Założyciel:
o. Francis Xavier Kroot MHM















Liczby: 433 siostry na świecie (w tym 32 nowicjuszki)
Siostry Fatimskie obecne są w krajach: Indie, Niemcy.
Dom generalny: Indie (Pune)


Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe. Większość sióstr zrezygnowała jednak z habitów na rzecz jednolitego tradycyjnego hinduskiego świeckiego ubioru (pomarańczowe sari), nosząc jedynie krzyż na piersi. Niektóre siostry noszą biały lub niebieski habit z prostym welonem takiego samego koloru, na piersi krzyż.


Duchowość:
Powołaniem sióstr fatimskich jest życie w całkowitym oddaniu się Bogu; życie kontemplacyjne połączone z dziełami miłosierdzia, na wzór Naszego Pana i Jego Najświętszej Matki w Jej postawie całkowitego fiat wobec Boga. Duchowość zgromadzenia cechuje się poszukiwaniem Boga ponad wszystko, by poprzez śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, być wiarygodnym znakiem miłości Bożej. Żyjąc wiarą i w pokornej apostolskiej służbie bliźnim zgodnie z hasłem wspólnoty: Dzielić się Dobrą Nowiną, którą siostry same doświadczyły w swoim życiu, chcą głosić Ją, szczególnie ubogim i potrzebującym. Starają się prowadzić intensywne życie modlitwy i pokuty zgodnie z przesłaniem Matki Bożej przekazanym ludziom w Fatimie.

Działalność:
Pierwszym zadaniem zgromadzenia jest uczestnictwo w misji Chrystusa głoszenia Dobrej Nowinie o Bożym Królestwie. Zadanie to siostry poprzez działalność edukacyjną w różnego typu placówkach oświatowych, prowadzenie domów dla ludzi starszych, katechizację szczególnie uwrażliwiając na miłość do Słowa Bożego i aktywne uczestnictwo w liturgii, służbę chorym starając się łagodzić ich cierpienie oraz ucząc zaakceptowania go, opiekę nad ubogimi i osieroconymi dziećmi. Ponadto w ewangelizacji siostry starają się używać także mediów. Za najskuteczniejsze uważają jednak apostolstwo modlitwy. Zgromadzenie swoją pracę apostolską wykonuje głównie na obszarach wiejskich.

Historia:
Założycielem zgromadzenia jest holenderski misjonarz w o. Francis Xavier Kroot MHM. Od początku swojego kapłańskiego życia przepełniony był zapałem misyjnym. W 1878 roku został więc wysłany do Indii. Będąc tam zaczął myśleć o rodzimym zgromadzeniu zakonnym, ta idea bardzo absorbowała jego myśli. Kilka lat później został przeniesiony do Bellary, gdzie zetknął się z szerzącą się niemoralnością i prostytucją oraz z bardzo niskim statusem społecznym miejscowych kobiet. Tam postanowił założyć nowe zgromadzenie misyjne, przeniknięte duchem i apostolską gorliwością św. Franciszka Ksawerego, którego celem byłaby ewangelizacja tak wielu ludzi, jak to możliwe, co ostatecznie stało się w 1893 roku. Początkowo zgromadzenie nosiło nazwę Misjonarek św. Franciszka Ksawerego. W 1951 roku zmieniono nazwę na Siostry Matki Bożej Fatimskiej.

Strony www:
http://www.fatimasisterspune.org/

Zdjęcia pochodzą ze strony internetowej zgromadzenia.
.
.
.

19 listopada 2011

Synowie Św. Rodziny

.
Zgromadzenie Synów Świętej Rodziny, Jezusa, Maryi i Józefa (SF)
Congregatio Filiorum Sacrae Familiae, Iesu, Mariae et Ioseph
Congregación de Hijos de la Sagrada Familia de Jesús, María y José
Congregação Filhos da Sagrada Família Jesus, Maria e José
Congregazione dei Figli della Sacra Famiglia di Gesù Maria e Giuseppe
The Congregation of the Sons of the Holy Family, Jesus, Mary and Joseph
Congrégation des Fils de la Sainte Famille Jésus, Marie et Joseph
Die Söhne von der Heiligen Familie Jesus Maria und Joseph

zgromadzenie składa się z księży i braci zakonnych

Data i miejsce założenia:
1864 rok - Hiszpania

Założyciel:
św. Jose Manyanet y Vives















Liczby: 193 zakonników na świecie (w tym 136 kapłanów)
Synowie Św. Rodziny obecni są w krajach: Hiszpania, Włochy, USA, Meksyk, Kolumbia, Wenezuela, Brazylia, Argentyna
Dom generalny: Hiszpania (Barcelona)


Habit:

Czarna sutanna z pelerynką (lub bez), przepasana czarnym szerokim pasem wiązanym z lewej strony.


Duchowość:
Duchowość życia zakonnego i apostolskiego zgromadzenia opiera się na stylu życia Jezusa, Maryi i Józefa w doświadczeniu osobistym i wspólnotowym. Zakonnicy żyją w społeczności cechującej się silnym duchem rodziny, ponieważ każda ze wspólnot ma na celu odtworzenie życia Świętej Rodziny z Nazaretu, ich wspólnoty życia, modlitwy i pracy. Dlatego codzienne życie to życie nieustannej modlitwy, w braterskiej trosce i miłości, czyniąc wszystko na chwałę Bożą. Być Synami Św. Rodziny to znaczy uczyć się od Jezusa, Maryi i Józefa, jak żyć mocno w wierze, w nadziei, radości i w żarliwej miłości. To doświadczenie Rodziny Nazaretańskiej zakonnicy starają się przekazywać tym, do których są posłani przede wszystkim poprzez katolicką edukację i wychowanie oraz posługę kapłańską. W Świętej Rodzinie zgromadzenie widzi nie tylko wzór życia rodzinnego, ale także postrzega ją jako pierwszą wspólnotę życia konsekrowanego. Bracia czczą i szerzą kult Najświętszej Rodziny z Nazaretu w duchu motta założyciela: Wszystko dla Świętej Rodziny, z Świętą Rodziną, na cześć Świętej Rodziny.


Działalność:
Synowie Św. Rodziny realizują swój charyzmat przede wszystkim na drodze katolickiego wychowanie i nauczanie dzieci i młodzieży w prowadzonych przez siebie licznych szkołach, w powierzonych swojej opiece parafiach, a także prowadząc domy rekolekcyjne i grupy duszpasterskie skierowane głównie na formację rodzin i młodzieży. Tym sposobem pragną wnieść swój wkład w odnowienie zdrowego społeczeństwa opartego na Ewangelii.

Historia:
Założyciel zgromadzenia św. Jose Manyanet y Vives przez pierwsze lata kapłańskie pracował w kurii biskupiej. Towarzysząc biskupowi w wizytacjach parafii przekonał się, jak wiele rodzin przeżywa problemy. Dlatego zrezygnował z pracy w kurii i odtąd całe swoje życie poświęcił wychowaniu młodzieży oraz działalności na rzecz uświęcania rodzin. W Najświętszej Rodzinie z Nazaretu widział wzór dany przez
Boga dla każdej rodziny, o czym chciał powiedzieć wszystkim rodzinom. Wiedział, że jest to najlepszy sposób na rozwój dobrego społeczeństwa. W tym celu w 1864 roku w Tremp w Hiszpanii założył zgromadzenie Synów Świętej Rodziny. Po 6 latach próby życia wspólnego i misji w 1870 roku wraz z pierwszymi towarzyszami złożył pierwsze śluby zakonne. Członkowie mieli być apostołami „Ewangelii rodziny”. Ich misją było przekazywanie doświadczenia Nazaretu i świadectwo świętości osobistego życia. Zadanie to mieli realizować na drodze katolickiej edukacji i wychowania młodzieży w ścisłym posłuszeństwie pasterzom Kościoła i w jedności z nimi. W 1874 roku założył żeńskie zgromadzenie Misjonarek Córek Świętej Rodziny o podobnym charyzmacie.


Strony www:
Hiszpania: http://www.manyanet.org/
USA: http://holyfamilyseminary.com/
Seminarium w Rzymie: http://vitascholasticorum.blogspot.com/

Zdjęcia pochodzą ze stron internetowych zgromadzenia..
.
.