27 listopada 2011

Antonianie Maronici

.
Zakon Antonianów Maronitów (OAM)
Ordo Antonianorum Maronitarum
Antonine Maronite Order
Ordine Antoniano Maronita
Ordre Antonin Maronite
Orden Antonina Maronita
Maronitische Antonianer
الرهبانية الأنطونية

zakon obrządku maronickiego

Data i miejsce założenia:
1700 rok - Liban

Założyciel:
patriarcha Gabriel z Blawzy















Liczby: 174 zakonników na świecie (w tym 131 kapłanów)
Antonianie Maronici obecni są w krajach: Liban, Syria, Włochy, Belgia, Francja, Kanada, Australia.
Dom generalny: Liban (Bejrut)


Habit:

Czarny habit z kapturem przepasany czarnym skórzanym paskiem, na piersi niebieski krzyż św. Antoniego; czarny długi płaszcz z niebieskim krzyżem św. Antoniego.
 
Duchowość:
Każdy klasztor Antoninanów jest przede wszystkim miejscem liturgicznej modlitwy chóralnej oraz Mszy Świętej. Zakon należy do Kościoła Maronickiego, więc liturgia sprawowana jest w rycie antiocheńskim. Inne cechy duchowości zakonu to praktyka cichej medytacji, życia wspólnotowego, pracy ręcznej, abstynencji. Reguły zakonu dbają o właściwą równowagę między zaangażowaniem w pracę i głoszenie Ewangelii czynem a życiem modlitewnym. Patronem mnichów jest św. Antoni Wielki, jeden z najbardziej znanych i czczonych pustelników wschodniego chrześcijaństwa z IV wieku.


Działalność:
Antonianie Maroniccy łączą życie monastyczne z działalnością apostolską. Realizowana ona jest na różnych polach. Zakon prowadzi szpitale, szkoły różnego typu od nauki rolnictwa i zajęć gospodarczych, aż po szkoły wyższe, angażuje się w działalność naukową, duszpasterską w licznie prowadzonych przez siebie parafiach, mnisi głoszą rekolekcje, posługują w centrach duchowości.


Historia:
Początek zakonowi dał maronicki patriarcha Gabriel z Blawzy. Pierwsze lata życia oddanego Bogu spędził w klasztorze, gdzie prowadził wzorowe życie. Mianowany biskupem maronickiej diecezji Alep dał się poznać jako gorliwy pasterz. Jednak ciągle brakowało mu życia zakonnego, które wcześniej prowadził. Postanowił więc zbudować klasztor, w którym mógłby prowadzić życie monastyczne we wspólnocie mnichów, jednocześnie zarządzając z niego swoją diecezją jako biskup. Stało się to w 1673 roku. Jednak po 20 latach wspólnota liczyła zaledwie 9 mnichów. Podobnie było w całym Libanie, gdzie w licznych rozproszonych i niezwiązanych ze sobą klasztorach żyło niekiedy tylko po 3 lub 4 zakonników. Bp Gabriel doszedł do wniosku, że nadszedł czas na założenie zakonu na wzór zakonów w kościele łacińskim, to znaczy pod kierownictwem jednego przełożonego generalnego i żyjących według wspólnej reguły. Z jego inspiracji w 1695 roku trzech młodych mężczyzn dało początek zakonowi Maronitów Mariamitów. Natomiast sam bp Gabriel założył wspólnotę Antonianów Maronitów w Mar Chaya w 1700 roku. Cztery lata później założyciel został wybrany patriarchą Kościoła Maronickiego.

Strony www:
http://www.antonins.org/
.
.
.

26 listopada 2011

ss. Dobrego Samarytanina

.
Siostry Dobrego Samarytanina Zakonu św. Benedykta (SGS)
Good Samaritan Sisters of the Order of St Benedict
Suore del Buon Samaritano dell'Ordine di San Benedetto
Hermanas del Buen Samaritano, de la Orden de San Benito
Irmãs do Bom Samaritano da Ordem de São Bento
Sœurs du Bon Samaritain de l'Ordre de saint Benoît
Schwestern vom Barmherzigen Samariter aus dem Orden des hl. Benedikt

Data i miejsce założenia:
1857 rok - Australia

Założyciel:
abp. John Bede Polding OSB















Liczby: 285 sióstr na świecie
Siostry Dobrego Samarytanina obecne są w krajach: Australia, Japonia, Filipiny, Kiribati, Timor Wschodni.
Dom generalny: Australia (Five Dock, Sydney)


Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe. Obecnie, pomimo wskazań Kościoła, siostry przestały używać habitów.






Habit historyczny:



Duchowość:
Siostry Dobrego Samarytanina żyją według reguły św. Benedykta. Ona nadaje główny rys duchowości wspólnoty, czyli poszukiwanie Boga ponad wszystko w we wspólnocie z innymi, przez swoje zaangażowanie w modlitwę i miłość do bliźniego. Ważne miejsce w życiu wspólnoty odgrywa modlitwa liturgiczna oraz czytanie duchowne Lectio Divina. Siostry biorą przykład z Maryi z Nazaretu, wzorze kontemplacji i oddaniu wierze.
Duchowość zgromadzenia zakorzeniona jest także w Piśmie Świętym, a szczególnie w przypowieści o miłosiernym samarytaninie. Tym, co powinno cechować każdą siostrę jest bycie „dobrym sąsiadem”, tak jak ewangeliczny samarytanin, który należał do sąsiedzkiego narodu, jednak odepchniętego przez Żydów. Za tym przykładem siostry starają się czynić dobro ludziom wokoło, także wrogom, niosąc każdemu miłosierdzie i współczucie Chrystusa.


Działalność:
Założyciel dał siostrom szeroki zakres działalności apostolskiej na wzór Chrystusa, który niósł pomoc ludziom w różnych potrzebach. W duchu benedyktyńskiej gościnności, siostry w każdej osobie pukającej do drzwi klasztorów widzą Chrystusa. Gościnność rozumieją one także jako przynaglenie do przyjmowania osób bez dachu nad głową. Zgromadzenie prowadzi schroniska dla bezdomnych, domy przejściowego schronienia dla samotnych matek oraz kobiet z dziećmi, które uciekły z domu przed przemocą ze strony mężów, otaczają opieką uchodźców. Siostry angażują się również w edukację dzieci i młodzieży w szkołach różnych szczebli, pomagają kształcić się ludności aborygeńskiej, prowadzą szkoły dla osób niepełnosprawnych, wspierają działania ułatwiające życie i integrację ludzi niepełnosprawnych ze społeczeństwem. Siostry Dobrego Samarytanina są także autorkami różnych katolickich publikacji książkowych. Osoby świeckie mogą uczestniczyć w charyzmacie zgromadzenia jako oblaci. Ponadto poza granicami Australii zgromadzenie dodatkowo katechizuje, prowadzi przedszkola, zapewnia pomoc materialną i żywnościową najuboższym, opiekuje się chorymi.




Historia:
Siostry Dobrego Samarytanina są pierwszym rodzimym australijskim zgromadzeniem zakonnym. Założył je w 1857 roku arcybiskup Sydney benedyktyn John Bede Polding. Życie w ówczesnym Sydney było dla wielu ludzi bardzo trudne, szczególnie dla kobiet, samotnych matek, które pozostawały bez opieki państwa. Abp Polding postanowił objąć opieką biedne kobiety, a także innych odepchniętych i porzuconych przez społeczeństwo: więźniów, osierocone dzieci czy Aborygenów - rdzennej ludności australijskiej.
Pierwszą inicjatywą było zorganizowanie schroniska dla kobiet, które powierzył opiece Sióstr Miłosierdzia, jednak wkrótce przyszłość placówki stała się zagrożona, gdyż siostry nie miały możliwości nadal w niej posługiwać. Wówczas w sercu biskupa zrodziła się myśl o założeniu nowego zgromadzenia. Zgromadził pięć kobiet pełnych miłości do Pana Jezusa i Jego Ewangelii, które stały się pierwszymi siostrami nowej wspólnoty zakonnej. Abp Polding chciał by zgromadzenie łączyło w sobie duchowość benedyktyńską z praktycznymi czynami miłosierdzia wobec ubogich i zmarginalizowanych, na wzór dobrego samarytanina z Ewangelicznej przypowieści.

Strony www:
www.goodsams.org.au
.
.
.

21 listopada 2011

ss. Fatimskie


Siostry Matki Bożej Fatimskiej (FS) 
Sisters of Our Lady of Fatima (Fatima Sisters)
Suore di Nostra Signora di Fatima
Hermanas de Nuestra Senora de Fatima
Irmãs de Nossa Senhora de Fátima
Soeurs de Notre-Dame-de-Fatima
Schwestern Unserer Lieben Frau von Fatima (Fatimaschwestern)

inna nazwa: siostry Fatimskie

Data i miejsce założenia:
1893 rok - Indie

Założyciel:
o. Francis Xavier Kroot MHM



Liczby: 483 siostry na świecie (w tym 28 nowicjuszki)  * dane z 2017 roku
Siostry Fatimskie obecne są w krajach: Indie, Niemcy.
Dom generalny: Indie (Pune)


Habit aktualny:

Zgromadzenie założone jako habitowe.
W okresie posoborowym większość sióstr zamieniła habity na jednolity strój świecki: pomarańczowe sari oraz zawieszony na piersi krzyż.
Niektóre siostry noszą biały lub błękitny habit z welonem takiego samego koloru oraz na piersi zawieszony krzyż.




Duchowość:
Powołaniem Sióstr Fatimskich jest życie w całkowitym oddaniu się Bogu; życie kontemplacyjne połączone z dziełami miłosierdzia, na wzór Naszego Pana i Jego Najświętszej Matki w Jej postawie całkowitego fiat wobec Boga.
Duchowość zgromadzenia cechuje się poszukiwaniem Boga ponad wszystko, aby poprzez śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, być wiarygodnym znakiem miłości Bożej. Żyjąc wiarą i w pokornej apostolskiej służbie bliźnim zgodnie z hasłem wspólnoty: Dzielić się Dobrą Nowiną, którą siostry same doświadczyły w swoim życiu, chcą głosić Ją, szczególnie ubogim i potrzebującym.
Starają się prowadzić intensywne życie modlitwy i pokuty zgodnie z przesłaniem Matki Bożej przekazanym ludziom w Fatimie.


Działalność:
Pierwszym zadaniem zgromadzenia jest uczestnictwo w misji Chrystusa głoszenia Dobrej Nowinie o Bożym Królestwie. Zadanie to siostry poprzez działalność edukacyjną w różnego typu placówkach oświatowych, prowadzenie domów dla ludzi starszych, katechizację, uwrażliwiając na miłość do Słowa Bożego i aktywne uczestnictwo w liturgii, poprzez służbę chorym, starając się łagodzić ich cierpienie oraz ucząc zaakceptowania go, opiekę nad ubogimi i osieroconymi dziećmi. Ponadto w ewangelizacji siostry starają się używać także mediów.
Za najskuteczniejsze uważają jednak apostolstwo modlitwy. Zgromadzenie swoją pracę apostolską wykonuje głównie na obszarach wiejskich. 

Historia:
Założycielem zgromadzenia jest holenderski misjonarz w o. Francis Xavier Kroot MHM. Od początku swojego kapłańskiego życia przepełniony był zapałem misyjnym. W 1878 roku został więc wysłany do Indii. Będąc tam zaczął myśleć o rodzimym zgromadzeniu zakonnym, ta idea bardzo absorbowała jego myśli.
Kilka lat później został przeniesiony do Bellary, gdzie zetknął się z szerzącą się niemoralnością i prostytucją oraz z bardzo niskim statusem społecznym miejscowych kobiet. Tam postanowił założyć nowe zgromadzenie misyjne, przeniknięte duchem i apostolską gorliwością św. Franciszka Ksawerego, którego celem byłaby ewangelizacja tak wielu ludzi, jak to możliwe, co ostatecznie stało się w 1893 roku.
Początkowo zgromadzenie nosiło nazwę Misjonarek św. Franciszka Ksawerego. W 1951 roku zmieniono nazwę na Siostry Matki Bożej Fatimskiej.

Strony www:
Dom generalny: www.fatimasisterspune.org
  - prow. Bangalore: http://fatimasistersbangalore.org

 Aktualizacja: 2.09.2017



19 listopada 2011

Synowie Św. Rodziny

.
Zgromadzenie Synów Świętej Rodziny, Jezusa, Maryi i Józefa (SF)
Congregatio Filiorum Sacrae Familiae, Iesu, Mariae et Ioseph 
Congregation of the Sons of the Holy Family, Jesus, Mary and Joseph
Congregazione dei Figli della Sacra Famiglia di Gesù Maria e Giuseppe
Congregación de Hijos de la Sagrada Familia de Jesús, María y José
Congregação Filhos da Sagrada Família Jesus, Maria e José

Congrégation des Fils de la Sainte Famille Jésus, Marie et Joseph
Kongregation die Söhne von der Heiligen Familie Jesus Maria und Joseph


Data i miejsce założenia:
1864 rok - Hiszpania

Założyciel:
św. Jose Manyanet y Vives















Liczba zakonników na świecie: 193 (w tym 136 kapłanów)
Synowie Św. Rodziny obecni są w krajach: Hiszpania, Włochy, USA, Meksyk, Kolumbia, Wenezuela, Brazylia, Argentyna.
Dom generalny: Hiszpania (Barcelona)


Habit aktualny:

Czarna sutanna z pelerynką (lub bez), przepasana czarnym szerokim pasem wiązanym z lewej strony, na piersi po lewej stronie przypięty znak zgromadzenia.




Duchowość:
Duchowość życia zakonnego i apostolskiego zgromadzenia opiera się na stylu życia Pana Jezusa, Maryi i Józefa w doświadczeniu osobistym i wspólnotowym.
Zgromadzenie składa się z księży i braci zakonnych. Zakonnicy żyją w społeczności cechującej się silnym duchem rodzinnym, ponieważ każda ze wspólnot ma na celu odtworzenie życia Świętej Rodziny z Nazaretu, ich wspólnoty życia, modlitwy i pracy. Dlatego codzienne życie to życie nieustannej modlitwy, w braterskiej trosce i miłości, czyniąc wszystko na chwałę Bożą. Być Synami Św. Rodziny to znaczy uczyć się od Pana Jezusa, Maryi i Józefa, jak żyć mocno w wierze, w nadziei, radości i w żarliwej miłości.
To doświadczenie Rodziny Nazaretańskiej zakonnicy starają się przekazywać tym, do których są posłani przede wszystkim poprzez katolicką edukację i wychowanie oraz posługę kapłańską.
W Świętej Rodzinie zgromadzenie widzi nie tylko wzór życia rodzinnego, ale także postrzega ją jako pierwszą wspólnotę życia konsekrowanego. Bracia czczą i szerzą kult Najświętszej Rodziny z Nazaretu w duchu motta założyciela: Wszystko dla Świętej Rodziny, z Świętą Rodziną, na cześć Świętej Rodziny. 



Działalność:
Synowie Św. Rodziny realizują swój charyzmat przede wszystkim na drodze katolickiego wychowania i nauczania dzieci i młodzieży w prowadzonych przez siebie licznych szkołach, w powierzonych swojej opiece parafiach, a także prowadząc domy rekolekcyjne i grupy duszpasterskie skierowane głównie na formację rodzin i młodzieży. Tym sposobem pragną wnieść swój wkład w odnowienie zdrowego społeczeństwa opartego na Ewangelii. 



Historia:
Założyciel zgromadzenia św. Jose Manyanet y Vives przez pierwsze lata kapłańskie pracował w kurii biskupiej. Towarzysząc biskupowi w wizytacjach parafii przekonał się, jak wiele rodzin przeżywa problemy. Dlatego zrezygnował z pracy w kurii i odtąd całe swoje życie poświęcił wychowaniu młodzieży oraz działalności na rzecz uświęcania rodzin. W Najświętszej Rodzinie z Nazaretu widział wzór dany przez Boga dla każdej rodziny, o czym chciał powiedzieć wszystkim rodzinom. Wiedział, że jest to najlepszy sposób na rozwój dobrego społeczeństwa. 
W tym celu, w 1864 roku w Tremp w Hiszpanii, założył zgromadzenie Synów Świętej Rodziny. Po 6 latach próby życia wspólnego i misji, w 1870 roku wraz z pierwszymi towarzyszami złożył pierwsze śluby zakonne. Członkowie mieli być apostołami Ewangelii rodziny. Ich misją było przekazywanie doświadczenia Nazaretu i świadectwo świętości osobistego życia. Zadanie to mieli realizować na drodze katolickiej edukacji i wychowania młodzieży w ścisłym posłuszeństwie pasterzom Kościoła i w jedności z nimi.
W 1874 roku św. Jose Manyanet y Vives założył żeńskie zgromadzenie Misjonarek Córek Świętej Rodziny o podobnym charyzmacie. 


Strony www:
Hiszpania: www.manyanet.org
USA: http://holyfamilyseminary.com

Aktualizacja: 16.08.2017


18 listopada 2011

Salwatorianki

.
Zgromadzenie Sióstr Boskiego Zbawiciela (SDS)
Sorores Divini Salvatoris
Suore del Divin Salvatore (Salvatoriane)
Sisters of the Divine Savior (Salvatorian Sisters)
Hermanas de Divino Salvador (Salvatorianas)
Irmãs do Divino Salvador (Salvatorianas)
Soeurs du Divin Sauveur (Soeurs Salvatoriennes)
Schwestern vom Göttlichen Heiland (Salvatorianerinnen)
Zusters van de Goddelijke Heiland (Salvatorianessen)


Data i miejsce założenia:
1888 rok - Włochy

Założyciele:
ks. Franciszek od Krzyża Jordan
bł. Maria od Apostołów – Teresa von Wüllenweber



Liczba sióstr na świecie: 1196 (w Polsce: 73)  * dane z 2008 roku
Salwatorianki obecne są w krajach: Włochy, Wielka Brytania, Belgia, Niemcy, Austria, Węgry, Rumunia, Albania, Polska, USA, Kolumbia, Brazylia, Urugwaj, RD Kongo, Kenia, Tanzania, Mozambik, Izrael, Jordania, Pakistan, Indie, Sri Lanka, Malezja, Filipiny.
Dom generalny: Włochy (Rzym)

Habit aktualny:
Brak wspólnoty stroju zakonnego.

Polska: czarny habit z białym kołnierzykiem, czarny welon z białą wypustką.

Używany również strój w kolorze szarym.





Filipiny: habit i welon niebieski lub biała bluzka , niebieska spódnica, niebieski welon.




Indie: niebieski lub biały habit i welon lub jasno-niebieskie sari, na piersi zawieszony znak zgromadzenia.


Sri Lanka: błękitny lub biały
habit i welon.
Salwatorianki w Malezji


Tanzania: błękitny, granatowy, szary lub biały habit i welon.


RD Kongo: biała lub błękitna bluzka i welon, szara spódnica, na piersi zawieszony znak zgromadzenia.

Większość sióstr nie nosi
habitów w ogóle, m.in:
w USA, Brazylii, w Europie Zach.

oraz w Rumunii i na Węgrzech.
Niektóre siostry noszą granatowe
welony do świeckiego ubrania.
Na piersi możliwy zawieszony
znak zgromadzenia.
Włochy, Kolumbia: niebieski lub granatowy habit i welon lub welon
do świeckiego ubrania
lub strój całkowicie świecki.
W Kolumbii - kolor granatowy
dodatkowo na piersi zawieszony znak zgromadzenia.



Habit historyczny:








----------------------------------------





Duchowość:
Salwatorianki stawiają w centrum swojej duchowości osobę Jezusa Chrystusa Boskiego Zbawiciela. Założyciele pragnęli, aby był On poznany, uwielbiony i kochany przez wszystkich, dlatego zgromadzenie cechuje gotowość do oddania się na służbę Kościołowi wszelkimi możliwymi sposobami dla zbawienia wszystkich ludzi.
Duży akcent położony jest na modlitwę i nieustanne pogłębianie więzi z Chrystusem. Siostry szczególnie pielęgnują kult Boskiego Zbawiciela w tajemnicy Bożego Narodzenia. Przygotowują się do tego święta poprzez 9-dniową nowennę, podobnie jak do uroczystości Niepokalanego Poczęcia, kiedy to odnawiają wspólnie śluby zakonne. Natomiast w każdą sobotę czczą Matkę Zbawiciela wspólnym aktem oddania się Jej.
Salwatorianki żywią także nabożeństwo do św. Michała Archanioła, św. Józefa i każdego z Apostołów. 



Działalność:
Cechą charakterystyczną salwatorianek jest uniwersalizm apostolski i misyjny, dlatego zgromadzenie angażuje się w każdą działalności zgodnie z aktualnymi potrzebami Kościoła. Siostry prowadzą żłobki, przedszkola, angażują się w wychowanie i edukację dzieci i młodzieży, opiekują się chorymi, starszymi, uzależnionymi, ubogimi, posługują w parafiach, seminariach duchownych, instytucjach kościelnych, dbają o piękno świątyń, prowadzą grupy modlitewne i duszpasterskie przy parafiach, organizują rekolekcje, katechizują. Ponadto czynnie włączają się w działalność Kościoła na misjach. Jednak za najskuteczniejszy sposób apostolstwa uważają modlitwę i cierpienie, jaki wnoszą siostry chore i w podeszłym wieku.



Historia:
Zgromadzenie salwatorianek narodziło się ze skrzyżowania życiowych dróg dwóch osób narodowości niemieckiej – przyszłych założycieli: ks. Franciszka Jordana i Teresy von Wüllenweber.
Ks. Franciszek pragnął zjednoczyć wszystkie siły katolickie w ojczyźnie i na terenach misyjnych w celu zachowywania, bronienia i rozszerzania wiary katolickiej na całym świecie. Podczas podróży do Ziemi Świętej w 1880 roku zrozumiał, że Bóg wzywa go do zaangażowania się w apostolską misję Kościoła, wszelkimi godziwymi sposobami. Po powrocie do Rzymu, gdzie studiował, założył Apostolskie Towarzystwo Nauczania, które później przekształciło się w Zgromadzenie Księży Salwatorianów.
W tym samym okresie Teresa von Wüllenweber, od młodości pragnąca poświęcić się Bogu w życiu zakonnym, szukała odpowiedniego dla siebie zakonu. Jednak po próbach życia wśród sióstr Sacre Coeur, a także w klasztorze kontemplacyjnym przekonywała się, że Bóg nie powołuje jej do żadnego z nich. Wówczas w opuszczonym klasztorze w Neuwerk w Niemczech zorganizowała instytut dobroczynny dla sierot oraz szkołę dla dziewcząt, pragnęła również poświęcić się misjom.


W 1882 roku dowiedziała się o założonym przez ks. Franciszka Jordana Towarzystwie, któremu zaoferowała swój klasztor jako dom dla przyszłych misjonarzy. Sama Teresa przyłączyła się do Towarzystwa przyjmując imię Maria od Apostołów i składając na ręce ks. Franciszka prywatne śluby.
Ojciec założyciel wystarał się w Stolicy Apostolskiej o pozwolenie na założenie nowego zgromadzenia zakonnego żeńskiego. W 1888 roku sprowadził m. Marię wraz z jej pięcioma towarzyszkami do Tivoli koło Rzymu, dokonał ich obłóczyn, tym samym dając początek Siostrom Boskiego Zbawiciela. 


Strony www:
Polska: www.siostry.pl
Dom generalny: www.congsds.org
Adresy stron internetowych salwatorianek na świecie

Aktualizacja: 6.08.2017